Ποίημα στην τσέπη

Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Μια ανάσα παρελθόν

Το έχει πάντα πρόχειρο

Το βγάζει από την τσέπη

μια ανάσα παρελθόν όταν θελήσει

Κείνο το ποίημα που της άφησε

Λίγο πριν φύγει

Εκείνη έμεινε

Με ένα κομμάτι χαρτί

Πάντα να κουβαλάει πάνω της

Στην τσέπη μα και στην καρδιά

Τα χρόνια που μαζί έζησαν

 

Γιώτη Σταυρούλα

Κι ύστερα

έρχονται ώρες βουβές

που δεν έχεις

που να ψάξεις τη χαρά.

Περπατάς άδειος

σε αδιέξοδους δρόμους.

Χαμογελάς;

Ποιος ξέρει;

Σφίγγεις το ποίημα στην τσέπη.

Και συνεχίζεις.

Πάντα συνεχίζεις.

Με το ποίημα στην τσέπη.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Κουβαλούσε* πάντα ένα ποίημα στην τσέπη.

Κέρασμα σε περαστικούς και επισκέπτες.

Μικροί θησαυροί που έβγαλαν φτερά και πετάξανε.

Κεράσματα.

Μοιράσματα.

Σκορπίσματα;

Κομμάτια μιας σπάνιας ψυχής.

Και μιας καρδιάς ανεκτίμητης.

 

*Ο Ρώμος Φιλύρας ήταν Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης. Πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο Δρομοκαΐτειο. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει ποιήματα. Μάλιστα είχε πάντα μερικά κρυμμένα στις τσέπες του και τα χάριζε σε περαστικούς και επισκέπτες.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Λόγια που ειπώθηκαν

Και χάθηκαν

Μες στης βολής

Το χάος

Γκρεμίζοντας

Το πέπλο

Του πλανεμένου

Ονείρου

Απέμεινε

Μόνο

Ένα

Ποίημα

Στην τσέπη

 

Χατζηχάννα Έλενα

Αμήχανη περιπλάνηση στο αβέβαιο.

Φοβάμαι λες, μα προχωράς.

Σάμπως κανείς έχει κι άλλη επιλογή;

Κουβαλάς ποίημα στην τσέπη.

Σήκω καρδιά μου να ετοιμαστείς,

όπου να ’ναι ξημερώνει.

Μη σε βρει στον ύπνο η ζωή.

Και κρυψ ’το πάλι πιο βαθιά,

να μην το δουν και καταλάβουν.

 

Φλεβάρης

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Φλεβάρης

Κλαδί αμυγδαλιάς κρατούσες.

Σκίρτησα.

Στο τσακ της θραύσης

μάσκα γέλασε.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Αντοχή

Ο Φλεβάρης κυλά,

σιωπηλός δάσκαλος.

Μας μαθαίνει αθόρυβα:

κάτω από το χιόνι,

η ζωή δεν παραιτείται.

 

Πάρα Ελένη

Τον Φλεβάρη οι ώρες, σφιχτά αγκαλιασμένες,

μοιάζουν να μιλούν

για τον χειμώνα που θέλει να φύγει.

Ακίνδυνο παιχνίδι τούς παίζει αυτός.

Στις πλάτες της άνοιξης ο μικρός ακουμπάει.

Κι όλ’ ανασαίνουν.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Ήρθες για λίγο

Με σκοπό να φύγεις

Δημιουργώντας

Τόσα οξύμωρα

Όταν χαίρεσαι

Γίνεσαι ήλιος

Όταν θυμώνεις

Γίνεσαι χιόνι

Μέσα στο πέπλο

Του έρωτα

Τα πεντάστιχα του «ευχαριστώ»

 

Αγόρατζη Βάσω

Αίσθηση Θεία

Σε μάτια χείλη χέρια

Συντονίζεται

Σε ευχαριστώ θα πει

Μία Σπίθα γεννιέται

 

Ανθίμου Μαρία

Προσευχή Καρδιάς

Ευχαριστώ, Ευγνώμων

Ήλιος Φως Πνοή

Ταξίδια αναμνήσεις

Ευχαριστώ ζωή μου

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Ευχαριστώ σας,

ήλιε, αέρα, νερό,

σελήνη, άστρα,

πουλιά, δάση, λουλούδια

κι εσάς, αγαπημένοι!

 

Ζώρζου Ιωάννα

Με ευχαριστώ

κάθε στιγμή της μέρας

για να αντέχω

πληγές χωρίς το αίμα

φωνές με λόγια κενά

 

Κασσελούρη Αναστασία

Σε ευχαριστώ

Δίπλα μου ήσουν πάντα

Στο σκοτάδι φως

Ελπίδα με γέμισες

Μακρύ το μονοπάτι

 

Λαμπροπούλου Βάγια

Ευχαριστώ σε·

που μου κρατάς το χέρι

και με πας εμπρός

για να μη ριζώνω πια

μέσα στη μοναξιά μου.

 

Λεοκάτα Μελίνα

Είναι μια λέξη

να τη μάθεις να τη λες

δείχνει αγάπη

ενώνει τους ανθρώπους

χαρίζει χαμόγελα.

 

Μάνος Σπύρος

Το ευχαριστώ

Λέξη τόσο δυνατή

Πείτε την όλοι

Τίποτα δεν κοστίζει

Αξίζει όμως πολλά.

 

Μουτάφη Καλλιόπη

Ευχαριστώ Σε

Γιατί με αγκάλιασες

με την ψυχή σου

και έστω για μια στιγμή

ένιωσα τι θα πει ζω.

 

Πρωτοπαπά Αθηνά

Φως στο περβάζι

Η μέρα χαμογελά

Δώρα της ζωής

Η ψυχή ευγνωμονεί

Ευχαριστώ σαν λέει

 

Ρηγάτου Βίκυ

Ευγνωμοσύνη

Έκθεση πληγών στο φως

Αγαλλίαση

Ψυχή βρίσκει ταπεινά

Το νόημα της ζωής

 

Τριανταφύλλου Μιχάλης

Σε ευχαριστώ

για το γλυκό σου χάδι

που έγινε φως

τις νύχτες που το σκότος

φέρνει ρίγος στην καρδιά.

 

Χαραμή Μεταξία

Το ευχαριστώ

έχει ευγνωμοσύνη

και χαμόγελο

μια ψυχή ευγενική

που ξέρει πώς να παίρνει.

Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Αυτοπροσδιορισμός

«Τώρα που πλήθυναν τόσο οι πρίγκιπες,

ποιος τα θυμάται τα καημένα τα βατράχια;

Ποια καρδιά πιστεύει ακόμα στα θαύματα;

Ποια ψυχή τα παραμύθια αναζητά;

Και πόσα όνειρα κρυφτήκανε πίσω απ’ το φεγγάρι;»

«Κοίτα τη λίμνη και το αναπάντεχο περίμενε.

Χωρίς το στέμμα του θα ’ρθει,

χωρίς βελούδινο μανδύα θα ’ναι.

Μήτε όρκους, μήτε φιλήματα ζητά.

Μονάχα να τον δεις».

«Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;»

«Όχι αν δεν το θελήσει.

Ίσως να μη χωρά, πλέον, σε θρόνους.

Ίσως δεν ψάχνει για σωτήρες πια.

Μόνο για μια ματιά, που δεν θα τον αλλάζει».

«Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;»

«Ακόμα δεν κατάλαβες;

Πρίγκιπας είναι ήδη όποιος

τον εαυτό του αποδέχεται κι ορίζει».

 

Μήτσκου Παύλος

Μπορεί;...

Σ’ έναν κόσμο βατράχων,

που μοχθούν να γίνουν πρίγκιπες,

στην εποχή του ματαιόδοξου

του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»,

του αριβίστα, του καιροσκόπου,

ο βάτραχος μπορεί να γίνει πρίγκιπας;

Όχι.

Πρίγκιπας είναι εκείνος που ξέρει πως είναι βάτραχος.

Ποθουλάκη Εσθήρ

Σε έναν κόσμο ανάποδο, το ίσιο πασχίζω,

ξέσκεπα δειλινά, φως και χρώμα δίχως ήχο,

ψιθυρίζει η σιωπή και κρατώ αναμμένο το κερί της ψυχής.

Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;

Ο άνθρωπος θα γίνει άνθρωπος;

 Διαλέγεις και παίρνεις.

Στέμμα ολόφωτο σε πράσινη γλίτσα.

Μου αρκεί η αλήθεια της φύσης.

Ξέρει ότι την αγαπώ.

 

Τα τρίστιχα της λεβάντας

 

Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Λεβάντα εσύ

Με ταξιδεύεις πάντα

Με τ’ άρωμά σου

                            

Ανθίμου Μαρία

Λεβάντας μύρο

Αφή το καθαγιάζει

Ήρεμο βλέμμα

 

Βέρρου Μαρία

Ζουζούνια τρυγούν

Απ’ άνθη απλωμένα

Της μοβ λεβάντας

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Μοβ λουλουδάκι

ανθισμένης λεβάντας

χάρμα οφθαλμών

 

Ζώρζου Ιωάννα

Παλιό μπαούλο-

Πλημμυρίζει λεβάντα

Γιαγιάς θύμηση

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Φέρνεις γαλήνη

Τ’ άρωμά σου χαρίζεις

Και μας μαγεύεις

 

Λύχνου Πέπη

Αγέρας σκορπά,

αρώματα λεβάντας,

αισθήσεις μεθούν.

 

Μόσχοβα Γαρυφαλλιά

Τ' άνθη σου μαβιά

Λεβάντα τ' άρωμά σου

με συνεπαίρνει

 

Νάνη Βούλα

Μοβ ανθός λυγά

ένα πέπλο πρωινού

δροσερό φιλί

 

Ράλλη Ζωή

Μοσχομυρίζει

ανίδεη λεβάντα

κάθε άγγιγμα

 

Ρηγάτου Βίκυ

Μοβ πέπλο αγρού

Μεθυστικά ευφραίνει

Όσφρηση ψυχής

 

Σιώζιου Μαρία

Άνθη λεβάντας

άρωμα παλιάς ζωής

ξύπνησε μνήμες

 

Τριανταφύλλου Μιχάλης

Μοβ λεβάντας φως,

η σκιά σου με βρίσκει

μες στο δειλινό.

 

Χαραμή Μεταξία

Κοιμήσου γλυκά,

αρώματα λεβάντας

τα όνειρά σου.

Ο θρήνος της Μάνας

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

 

Ο θρήνος της Μάνας

 

Μάνα πάντων των Αγίων,

τα δάκρυά σου έφτασαν στον ουρανό

κι έγιναν πυκνή βροχή.

Η βουβή κραυγή σου έσκισε στα δυο

το γκρίζο καταπέτασμα.

Κάθε ήλος κι ένα μαχαίρι

στην ανθρώπινη καρδιά σου.

Μάνα του ανθρώπου

που το άλλο του μισό ήταν θείο,

πόνεσες για τους εννέα μήνες

σαν να ’ταν εννιά αιωνιότητες.

Το παιδί σου χλεύασαν,

βασάνισαν και σταύρωσαν

κι εσύ ξέροντας το θεϊκό σχέδιο,

την οδύνη δεν απέφυγες.

Για το σπλάχνο σου υπέφερες

ως κάθε χωμάτινη μάνα πράττει

κι ας γνώριζες του Παραδείσου

τη θέση πως κατείχε.

 

Ειρήνη Μπουργάνη

 

…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Τρίκαλα. Σπούδασα στην Αθήνα και αλλάζω συχνά τόπο κατοικίας. Αγαπώ τα ταξίδια και κυρίως εκείνα του μυαλού μέσω ενός καλού βιβλίου. Πάντα με μάγευαν τα βιβλία καθώς μέσα από λέξεις αραδιασμένες σε μία τυχαία ή και όχι σειρά μπορείς να δεις, να ακούσεις να μυρίσεις,  να ονειρευτείς. Θα ήθελα να κερδίζει πάντα το καλό και το δίκαιο. Πιστεύω ότι οδηγός στη ζωή μας πρέπει να είναι η αγάπη και πάντα να κοιτάζουμε προς το φως.

…

Η Ειρήνη παρακολούθησε τον δέκατο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μολύβι με γόμα

https://www.ekdoseisalati.com/p/molyvi-me-goma/

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Γυναίκα εσύ και μπόρεσες…

https://www.ekdoseisalati.com/p/gynaika-esy-kai-mporeses/

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)

Άνοιξη και Ανάσταση

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

 

Άνοιξη και Ανάσταση

Μικρά χεράκια ζυμώνουν τσουρέκι

Πιο κει η γιαγιά ορμηνεύει

Είναι Απρίλης

Η Πασχαλιά άνθισε και μοσχοβολά

Μια πεταλούδα τινάζει τα φτερά της

Διώχνει τον χειμώνα από το κορμί της

Μικρά χεράκια κρατούν τη λαμπάδα

Ήρθε η νονά

Για την αγάπη του Χριστού θα την ανάψουν

Όταν σημάνουν οι καμπάνες

Όταν ακουστεί το «Δεύτε λάβετε φως»

Μικρό παιδί  θέλει να  κάνει μια ευχή

Αγάπη στις καρδιές των ανθρώπων

Όπως η αγάπη του Χριστού

Τρυφερή βιολέτα ολάνθιστη

Μικρά χεράκια την κρατούν

Άνοιξη και Ανάσταση τον κόσμο ομορφαίνουν

Μεταξία Χαραμή

…

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαρί Αρκαδίας, τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο Λεωνιδίου και μετά φοίτησε στο Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών Σωτηροπούλου και πήρε το πτυχίο της Βρεφοκόμου. Ακολούθησε η Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης από την οποία πήρε το πτυχίο της δασκάλας. Εργάστηκε στη δημόσια εκπαίδευση από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε το 2014. Είναι παντρεμένη με τον συνάδελφό της Γιάννη Τσουκαλοχωρίτη και έχουν μαζί δύο παιδιά. Το 2003 άφησαν την Αθήνα κι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βατερά Λέσβου, που θεωρούν πια τόπο τους.

…

Η Μεταξία παρακολούθησε τον «νέο κύκλο 2» του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Μικρά και πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)