Πατέρας

 

Στη μνήμη του

 

Δυο λόγια για τη μέρα που γιορτάζεις

Σαν τα δικά σου τα παλιά τα ακριβά

Μακριά μου ζεις εκείνο με τρομάζει

Κι εγώ που ζω κάπου πολύ μακριά

 

Κι αν κάποιο πόνο ίσως σου θυμίζω

Μιαν εκκρεμότητα που έμεινε μισή

Ότι δεν έμαθα μπροστά σου να λυγίζω

Γιατί με θαύμαζες πως είμαι δυνατή

 

Αυτήν τη δύναμη τη ψάχνω κάθε μέρα

Μέσα στου κόσμου την αβάσταχτη ερημιά

Ο κόσμος όλος ήσουνα πατέρα

Όταν με κράταγαν τα χέρια σου ψηλά

 

Αγόρατζη Βάσω

 

 

 

Η ακροστιχίδα του μπαμπά

Γκιντίδου Δήμητρα

Μου άφησες: το ποτέ και το πάντα ασ' τα στον Θεό...

Πήρα από σένα: την καθολική αγάπη...

Ακόμα θυμάμαι: παιχνίδια, μύθους, αγκαλιές, καραμέλες, βιβλία, χαμόγελα...

Μου έλειψε: μου έδωσες κι έλαβα ...

Προσπαθώ να καταλάβω: τ' αντίθετά μου...

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα: σ' ευχαριστώ για τ' ανθρώπινα και τα θεϊκά σου...

Σε κρατώ μέσα μου ως: ταξίδι μαζί σου...

Χαραμή Μεταξία

Μου άφησες κληρονομιά τις αξίες σου, την αγάπη σου για τον άνθρωπο, τη φύση και τα λουλούδια.

Πήρα από σένα αγάπη, αγκαλιά, φροντίδα

Ακόμα θυμάμαι που τραγούδαγες τα βράδια στη βεράντα. Κράταγα την ανάσα μου μη σε διακόψω.

Μου έλειψε το χαμόγελό σου, ΠΑΤΕΡΑ, κι εκείνες οι κουβέντες που κάναμε γύρω από το τραπέζι.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, ήξερε να δώσει απαντήσεις σε καθετί που με ταλάνιζε στα χρόνια της εφηβείας ή ακόμα σε εκείνα τα ανέμελα της παιδικότητας.

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα, θα ήταν η διαπίστωση ότι ήσουν και παραμένεις, από εκεί ψηλά, ο ήρωάς μου. Εκείνος που μου έμαθε να πιστεύω στον εαυτό μου, να στέκομαι όρθια στα δύσκολα, να με γιατρεύω και να γιατρεύω.

Σε κρατώ μέσα μου πολύτιμο φυλαχτό, θύμηση γλυκιά, πυξίδα και φάρο, ΠΑΤΕΡΑ!

 

 

Ο Ιούνιος επιστρέφει με...

Ο Ιούνιος επιστρέφει με τ’ άρωμα του γιασεμιού,

μ’ έναν ήλιο που γλιστρά πάνω στο νερό,

με τα κύματα να ψιθυρίζουν ιστορίες.

Κουβαλά μαζί του φως, ακόμα και στις τσέπες του

και μπόλικο αλάτι, για να πασπαλίζει τις στιγμές.

Σε πιάνει από το χέρι απαλά

και σε οδηγεί σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα.

Ο Ιούνιος επιστρέφει...

 

Γιώτα Κοτσαύτη

 

 

Τα πεντάστιχα της οικογένειας

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Χέρια ενωμένα

Στις χαρές και στις λύπες

Για πάντα μαζί

Αγκαλιάσματα, γέλια

Σιωπές και μοιράσματα

 

Μαυρουδή Μαρία

Είμαστε μαζί,

ενωμένοι για πάντα,

ώστε να βρούμε

τις καλύτερες λύσεις

σε κάθε δυσκολία.

 

Χαραμή Μεταξία

Πάντα παρούσα,

σφουγγίζει τα δάκρυα

και παρηγορεί,

θρέφει τα όνειρά μας,

 κάποτε τα τσακίζει.

 

Χατζηχάννα Έλενα

Άνθρωποι μαζί,

αναθρέφουν ανθρώπους,

χέρι με χέρι,

δημιουργούν σπιτικό

γεμάτο χαμόγελα.

Της μητέρας

Κοτσαύτη Γιώτα

Δεν έλεγε πολλά.

Μόνο

άπλωνε το χέρι

κάθε φορά που έπεφταν.

Ίσως γι’ αυτό,

κανείς, δεν έμαθε ποτέ

πόσες φορές

έπεσε εκείνη.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σ’ είδα πάλι, Ραζίτ, στο λεωφορείο, φασκιωμένη ως το κεφάλι,

-«μη ημιφιεσμένη της εκδικήσεως»-

 

με τις λαμπυρήθρες των ματιών, ξαναμμένες,

με δύο σταφιδιασμένα χείλη,

με τα δύο παιδιά βασταγερά στην αγκάλη σου·

κι ας μην τα βύζαξες ποτές σου.

 

Ηλιαχτίδα

 Της καρδιάς σου ο χτύπος
ημερεύει την μπόρα
και το γέλιο σου κήπος
που ομορφαίνει το τώρα.
 
Της φωνής σου το χάδι
είν’ ασπίδα στον πόνο.
Το φιλί σου το βράδυ
εισιτήριο στον χρόνο.
 
Η αγάπη αυτή, φως μου
και ζωής μου πυξίδα.
Στο σκοτάδι του κόσμου
μάνα εσύ ηλιαχτίδα.
 
Γεωργία Βουδούρη
 
 
Συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο Για τη μητέρα που γιορτάζει,
Εκδόσεις Αλάτι (εξαντλημένο), 2023.
 
https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/
 

Ποίημα στην τσέπη

Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Μια ανάσα παρελθόν

Το έχει πάντα πρόχειρο

Το βγάζει από την τσέπη

μια ανάσα παρελθόν όταν θελήσει

Κείνο το ποίημα που της άφησε

Λίγο πριν φύγει

Εκείνη έμεινε

Με ένα κομμάτι χαρτί

Πάντα να κουβαλάει πάνω της

Στην τσέπη μα και στην καρδιά

Τα χρόνια που μαζί έζησαν

 

Γιώτη Σταυρούλα

Κι ύστερα

έρχονται ώρες βουβές

που δεν έχεις

που να ψάξεις τη χαρά.

Περπατάς άδειος

σε αδιέξοδους δρόμους.

Χαμογελάς;

Ποιος ξέρει;

Σφίγγεις το ποίημα στην τσέπη.

Και συνεχίζεις.

Πάντα συνεχίζεις.

Με το ποίημα στην τσέπη.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Κουβαλούσε* πάντα ένα ποίημα στην τσέπη.

Κέρασμα σε περαστικούς και επισκέπτες.

Μικροί θησαυροί που έβγαλαν φτερά και πετάξανε.

Κεράσματα.

Μοιράσματα.

Σκορπίσματα;

Κομμάτια μιας σπάνιας ψυχής.

Και μιας καρδιάς ανεκτίμητης.

 

*Ο Ρώμος Φιλύρας ήταν Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης. Πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο Δρομοκαΐτειο. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει ποιήματα. Μάλιστα είχε πάντα μερικά κρυμμένα στις τσέπες του και τα χάριζε σε περαστικούς και επισκέπτες.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Λόγια που ειπώθηκαν

Και χάθηκαν

Μες στης βολής

Το χάος

Γκρεμίζοντας

Το πέπλο

Του πλανεμένου

Ονείρου

Απέμεινε

Μόνο

Ένα

Ποίημα

Στην τσέπη

 

Χατζηχάννα Έλενα

Αμήχανη περιπλάνηση στο αβέβαιο.

Φοβάμαι λες, μα προχωράς.

Σάμπως κανείς έχει κι άλλη επιλογή;

Κουβαλάς ποίημα στην τσέπη.

Σήκω καρδιά μου να ετοιμαστείς,

όπου να ’ναι ξημερώνει.

Μη σε βρει στον ύπνο η ζωή.

Και κρυψ ’το πάλι πιο βαθιά,

να μην το δουν και καταλάβουν.