Κοτσαύτη Γιώτα
Αυτοπροσδιορισμός
«Τώρα που πλήθυναν
τόσο οι πρίγκιπες,
ποιος τα θυμάται
τα καημένα τα βατράχια;
Ποια καρδιά πιστεύει
ακόμα στα θαύματα;
Ποια ψυχή τα παραμύθια
αναζητά;
Και πόσα όνειρα κρυφτήκανε
πίσω απ’ το φεγγάρι;»
«Κοίτα τη λίμνη και
το αναπάντεχο περίμενε.
Χωρίς το στέμμα του
θα ’ρθει,
χωρίς βελούδινο μανδύα
θα ’ναι.
Μήτε όρκους, μήτε
φιλήματα ζητά.
Μονάχα να τον δεις».
«Ο βάτραχος θα γίνει
πρίγκιπας;»
«Όχι αν δεν το θελήσει.
Ίσως να μη χωρά,
πλέον, σε θρόνους.
Ίσως δεν ψάχνει για
σωτήρες πια.
Μόνο για μια ματιά,
που δεν θα τον αλλάζει».
«Ο βάτραχος θα γίνει
πρίγκιπας;»
«Ακόμα δεν κατάλαβες;
Πρίγκιπας είναι
ήδη όποιος
τον εαυτό του αποδέχεται
κι ορίζει».
Μήτσκου Παύλος
Μπορεί;...
Σ’ έναν κόσμο
βατράχων,
που μοχθούν να
γίνουν πρίγκιπες,
στην εποχή του
ματαιόδοξου
του «ξέρεις
ποιος είμαι εγώ;»,
του αριβίστα,
του καιροσκόπου,
ο βάτραχος
μπορεί να γίνει πρίγκιπας;
Όχι.
Πρίγκιπας είναι εκείνος που ξέρει πως είναι βάτραχος.
Ποθουλάκη Εσθήρ
Σε έναν κόσμο ανάποδο,
το ίσιο πασχίζω,
ξέσκεπα δειλινά,
φως και χρώμα δίχως ήχο,
ψιθυρίζει η σιωπή
και κρατώ αναμμένο το κερί της ψυχής.
Ο βάτραχος θα γίνει
πρίγκιπας;
Ο άνθρωπος θα γίνει
άνθρωπος;
Διαλέγεις και παίρνεις.
Στέμμα ολόφωτο σε
πράσινη γλίτσα.
Μου αρκεί η αλήθεια
της φύσης.
Ξέρει ότι την αγαπώ.
