«Πέφτουν τα φύλλα...»

Αγόρατζη Βάσω

Πέφτουν τα φύλλα

Φύλλα χλωμά κίτρινα

Γυμνά τα κλαδιά

 

Γιαμουρίδου Κική

Μικρή η μέρα

Εικόνα Φθινοπώρου

Πέφτουν τα φύλλα

 

Ζώρζου Ιωάννα

Πέφτουν τα φύλλα

μοναχικοί οι δρόμοι

φθίνει το θέρος

 

Κασσελούρη Αναστασία

Πέφτουν τα φύλλα

Φθινοπώριασε ξανά

Όμορφη πλάση

 

Κωνσταντίνου Κυριακή

Το δάσος κλαίει

Η φύση κιτρινίζει

Πέφτουν τα φύλλα

 

Μήτσκου Παύλος

Πέφτουν τα φύλλα

πάνω στα άδεια κλαδιά

σταγόνες βροχής

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Πέφτουν τα φύλλα

ο ουρανός δακρύζει

αγκαλιές ζητώ

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Τα δέντρα γυμνά

Άδειες φωλιές, σώπασαν

Πέφτουν τα φύλλα

 

Σάββα Μαρία

Τσαλαπετεινοί

Στα σύρματα επάνω

Πέφτουν τα φύλλα

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Λίμνη ήσυχη

ψίθυροι ακούγονται

πέφτουν τα φύλλα

 

Συγγούνα Ρούλα

Πέφτουν τα φύλλα

φθινοπωρινή γιορτή

στη βροχή χορός

 

Χαραμή Μεταξία

Πέφτουν τα φύλλα

αγκαλιάζουν τη ζωή

να μην κρυώνει

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Πέφτουν τα φύλλα

Χλωμά, κιτρινισμένα

Στολίζουν τη γη

 

Πατέρας

 

Στη μνήμη του

 

Δυο λόγια για τη μέρα που γιορτάζεις

Σαν τα δικά σου τα παλιά τα ακριβά

Μακριά μου ζεις εκείνο με τρομάζει

Κι εγώ που ζω κάπου πολύ μακριά

 

Κι αν κάποιο πόνο ίσως σου θυμίζω

Μιαν εκκρεμότητα που έμεινε μισή

Ότι δεν έμαθα μπροστά σου να λυγίζω

Γιατί με θαύμαζες πως είμαι δυνατή

 

Αυτήν τη δύναμη τη ψάχνω κάθε μέρα

Μέσα στου κόσμου την αβάσταχτη ερημιά

Ο κόσμος όλος ήσουνα πατέρα

Όταν με κράταγαν τα χέρια σου ψηλά

 

Αγόρατζη Βάσω

 

 

 

Η ακροστιχίδα του μπαμπά

Γκιντίδου Δήμητρα

Μου άφησες: το ποτέ και το πάντα ασ' τα στον Θεό...

Πήρα από σένα: την καθολική αγάπη...

Ακόμα θυμάμαι: παιχνίδια, μύθους, αγκαλιές, καραμέλες, βιβλία, χαμόγελα...

Μου έλειψε: μου έδωσες κι έλαβα ...

Προσπαθώ να καταλάβω: τ' αντίθετά μου...

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα: σ' ευχαριστώ για τ' ανθρώπινα και τα θεϊκά σου...

Σε κρατώ μέσα μου ως: ταξίδι μαζί σου...

Χαραμή Μεταξία

Μου άφησες κληρονομιά τις αξίες σου, την αγάπη σου για τον άνθρωπο, τη φύση και τα λουλούδια.

Πήρα από σένα αγάπη, αγκαλιά, φροντίδα

Ακόμα θυμάμαι που τραγούδαγες τα βράδια στη βεράντα. Κράταγα την ανάσα μου μη σε διακόψω.

Μου έλειψε το χαμόγελό σου, ΠΑΤΕΡΑ, κι εκείνες οι κουβέντες που κάναμε γύρω από το τραπέζι.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, ήξερε να δώσει απαντήσεις σε καθετί που με ταλάνιζε στα χρόνια της εφηβείας ή ακόμα σε εκείνα τα ανέμελα της παιδικότητας.

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα, θα ήταν η διαπίστωση ότι ήσουν και παραμένεις, από εκεί ψηλά, ο ήρωάς μου. Εκείνος που μου έμαθε να πιστεύω στον εαυτό μου, να στέκομαι όρθια στα δύσκολα, να με γιατρεύω και να γιατρεύω.

Σε κρατώ μέσα μου πολύτιμο φυλαχτό, θύμηση γλυκιά, πυξίδα και φάρο, ΠΑΤΕΡΑ!

 

 

Ο Ιούνιος επιστρέφει με...

Ο Ιούνιος επιστρέφει με τ’ άρωμα του γιασεμιού,

μ’ έναν ήλιο που γλιστρά πάνω στο νερό,

με τα κύματα να ψιθυρίζουν ιστορίες.

Κουβαλά μαζί του φως, ακόμα και στις τσέπες του

και μπόλικο αλάτι, για να πασπαλίζει τις στιγμές.

Σε πιάνει από το χέρι απαλά

και σε οδηγεί σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα.

Ο Ιούνιος επιστρέφει...

 

Γιώτα Κοτσαύτη

 

 

Τα πεντάστιχα της οικογένειας

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Χέρια ενωμένα

Στις χαρές και στις λύπες

Για πάντα μαζί

Αγκαλιάσματα, γέλια

Σιωπές και μοιράσματα

 

Μαυρουδή Μαρία

Είμαστε μαζί,

ενωμένοι για πάντα,

ώστε να βρούμε

τις καλύτερες λύσεις

σε κάθε δυσκολία.

 

Χαραμή Μεταξία

Πάντα παρούσα,

σφουγγίζει τα δάκρυα

και παρηγορεί,

θρέφει τα όνειρά μας,

 κάποτε τα τσακίζει.

 

Χατζηχάννα Έλενα

Άνθρωποι μαζί,

αναθρέφουν ανθρώπους,

χέρι με χέρι,

δημιουργούν σπιτικό

γεμάτο χαμόγελα.

Της μητέρας

Κοτσαύτη Γιώτα

Δεν έλεγε πολλά.

Μόνο

άπλωνε το χέρι

κάθε φορά που έπεφταν.

Ίσως γι’ αυτό,

κανείς, δεν έμαθε ποτέ

πόσες φορές

έπεσε εκείνη.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σ’ είδα πάλι, Ραζίτ, στο λεωφορείο, φασκιωμένη ως το κεφάλι,

-«μη ημιφιεσμένη της εκδικήσεως»-

 

με τις λαμπυρήθρες των ματιών, ξαναμμένες,

με δύο σταφιδιασμένα χείλη,

με τα δύο παιδιά βασταγερά στην αγκάλη σου·

κι ας μην τα βύζαξες ποτές σου.

 

Ηλιαχτίδα

 Της καρδιάς σου ο χτύπος
ημερεύει την μπόρα
και το γέλιο σου κήπος
που ομορφαίνει το τώρα.
 
Της φωνής σου το χάδι
είν’ ασπίδα στον πόνο.
Το φιλί σου το βράδυ
εισιτήριο στον χρόνο.
 
Η αγάπη αυτή, φως μου
και ζωής μου πυξίδα.
Στο σκοτάδι του κόσμου
μάνα εσύ ηλιαχτίδα.
 
Γεωργία Βουδούρη
 
 
Συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο Για τη μητέρα που γιορτάζει,
Εκδόσεις Αλάτι (εξαντλημένο), 2023.
 
https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/