Ο θρήνος της Μάνας

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

 

Ο θρήνος της Μάνας

 

Μάνα πάντων των Αγίων,

τα δάκρυά σου έφτασαν στον ουρανό

κι έγιναν πυκνή βροχή.

Η βουβή κραυγή σου έσκισε στα δυο

το γκρίζο καταπέτασμα.

Κάθε ήλος κι ένα μαχαίρι

στην ανθρώπινη καρδιά σου.

Μάνα του ανθρώπου

που το άλλο του μισό ήταν θείο,

πόνεσες για τους εννέα μήνες

σαν να ’ταν εννιά αιωνιότητες.

Το παιδί σου χλεύασαν,

βασάνισαν και σταύρωσαν

κι εσύ ξέροντας το θεϊκό σχέδιο,

την οδύνη δεν απέφυγες.

Για το σπλάχνο σου υπέφερες

ως κάθε χωμάτινη μάνα πράττει

κι ας γνώριζες του Παραδείσου

τη θέση πως κατείχε.

 

Ειρήνη Μπουργάνη

 

…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Τρίκαλα. Σπούδασα στην Αθήνα και αλλάζω συχνά τόπο κατοικίας. Αγαπώ τα ταξίδια και κυρίως εκείνα του μυαλού μέσω ενός καλού βιβλίου. Πάντα με μάγευαν τα βιβλία καθώς μέσα από λέξεις αραδιασμένες σε μία τυχαία ή και όχι σειρά μπορείς να δεις, να ακούσεις να μυρίσεις,  να ονειρευτείς. Θα ήθελα να κερδίζει πάντα το καλό και το δίκαιο. Πιστεύω ότι οδηγός στη ζωή μας πρέπει να είναι η αγάπη και πάντα να κοιτάζουμε προς το φως.

…

Η Ειρήνη παρακολούθησε τον δέκατο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μολύβι με γόμα

https://www.ekdoseisalati.com/p/molyvi-me-goma/

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Γυναίκα εσύ και μπόρεσες…

https://www.ekdoseisalati.com/p/gynaika-esy-kai-mporeses/

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)

Άνοιξη και Ανάσταση

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

 

Άνοιξη και Ανάσταση

Μικρά χεράκια ζυμώνουν τσουρέκι

Πιο κει η γιαγιά ορμηνεύει

Είναι Απρίλης

Η Πασχαλιά άνθισε και μοσχοβολά

Μια πεταλούδα τινάζει τα φτερά της

Διώχνει τον χειμώνα από το κορμί της

Μικρά χεράκια κρατούν τη λαμπάδα

Ήρθε η νονά

Για την αγάπη του Χριστού θα την ανάψουν

Όταν σημάνουν οι καμπάνες

Όταν ακουστεί το «Δεύτε λάβετε φως»

Μικρό παιδί  θέλει να  κάνει μια ευχή

Αγάπη στις καρδιές των ανθρώπων

Όπως η αγάπη του Χριστού

Τρυφερή βιολέτα ολάνθιστη

Μικρά χεράκια την κρατούν

Άνοιξη και Ανάσταση τον κόσμο ομορφαίνουν

Μεταξία Χαραμή

…

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαρί Αρκαδίας, τέλειωσε το εξατάξιο γυμνάσιο Λεωνιδίου και μετά φοίτησε στο Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών Σωτηροπούλου και πήρε το πτυχίο της Βρεφοκόμου. Ακολούθησε η Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης από την οποία πήρε το πτυχίο της δασκάλας. Εργάστηκε στη δημόσια εκπαίδευση από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε το 2014. Είναι παντρεμένη με τον συνάδελφό της Γιάννη Τσουκαλοχωρίτη και έχουν μαζί δύο παιδιά. Το 2003 άφησαν την Αθήνα κι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βατερά Λέσβου, που θεωρούν πια τόπο τους.

…

Η Μεταξία παρακολούθησε τον «νέο κύκλο 2» του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Μικρά και πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)

Πάσχα

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

 

Πάσχα

Μυρίζει ο αέρας ευωδιές της πασχαλιάς.

Γελά η Άνοιξη και βάζει τα καλά της.

Αστράφτει ολόλευκη η αυλή της εκκλησιάς.

Χτυπά η καμπάνα, διαλαλεί το κάλεσμά της.

  

Μικροί μεγάλοι, με ελπίδα στην καρδιά,

το θείο θαύμα καρτερούν να γίνει πάλι.

Εκείνο που 'γινε στα χρόνια τα παλιά,

«Χριστός Ανέστη» όλη η πλάση για να ψάλλει. 

Γεωργία Βουδούρη

…

Αγαπώ τα παιδιά κι έτσι επέλεξα το επάγγελμα της νηπιαγωγού, που εξασκώ τα τελευταία είκοσι ένα χρόνια. Μου αρέσει να γράφω, κυρίως έμμετρες παιδικές ιστορίες με διάφορα θέματα. Μία από τις πρώτες μου προσπάθειες, «Μια ζωηρή τελεία», έχει εκδοθεί και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης. Μια πασχαλινή μου ιστορία με τίτλο «Τα πασχαλινά κουλούρια» έχει εκδοθεί από τις Εκδόσεις The book project στο συλλογικό έργο «10 μικρές πασχαλινές ιστορίες» και ένα ποίημά μου με τίτλο «Μελωμένες ζαβολιές» στο συλλογικό έργο «Χριστούγεννα που δεν τελειώνουν ποτέ» από τις Εκδόσεις Σαΐτα. Δύο ποιήματά μου έχουν εκδοθεί στο συλλογικό βιβλίο «Για τη μητέρα που γιορτάζει» από τις Εκδόσεις Αλάτι. Το τελευταίο βιβλίο μου κυκλοφόρησε το Πάσχα του 2023 από τις Εκδόσεις iWrite και έχει τον τίτλο «Ένα αυγό ψάχνει να βρει χρώμα». Η λογοτεχνία και η συγγραφή μού προσφέρουν ευχαρίστηση και αντοχές για να αντιμετωπίζω τον πολύπλοκο κόσμο μας.

…

Η Γεωργία παρακολούθησε τον όγδοο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μολύβι με γόμα

https://www.ekdoseisalati.com/p/molyvi-me-goma/

Για τη μητέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

 

Στου Λεμονάρη της Φανερωμένης

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

Στου Λεμονάρη της Φανερωμένης

Έτσι όπως έψαχνε για τσιγάρα στις τσέπες του παντελονιού -να δεις που θα χιονίσει την Άνοιξη- μέχρι και στη φόδρα του σακακιού, σε κείνη που ’χε τριχρονίσει η σκισμή. Έτσι που πασπάτευε, ένιωσε κάτι. Κάτι έσυρε μια γραμμή στον δεξό του δείκτη, η ίδια ενόχληση όπως όταν έκοβε ματσικόριδα στο Καρπάσι, «να ανασταίνει τζιαί να μουσκομυρίζει του Χριστού ο τάφος» του ’λεγε η γιαγιά Βαρβαρού και έδενε μια κόκκινη κορδέλα˙ κατακόκκινη και αιμάτινη κορδέλα γύρα στο κεφάλι του Ξενή τους. Πάνω στον καβγά ποιος ο περισσότερον Έλλην, Γρίβας ή Μακάριος, του την άναψε ο Ανδρόνικος αναμεσών των ματιών˙ έτσι στο μέσον του ναού ήταν κι ο ανθοστόλιστος επιτάφειος˙ όπως και τότε, σφίγγοντας τα δόντια, τράβηξε την ανηφόρα στην πλαγιά, έτσι κι απ’ τη φόδρα... τα ξεροδαφνόφυλλα, ένα μάλιστα έπεσε στα πόδια της σερβιτόρας με τον κυπριακό και το νεροπότηρο. «Αλήθκεια, που τους βάλλει τους προδότες ο θεός;» μονολόγησε λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι για το τέλος του διαλείμματος.   

Κωνσταντίνα Μυλωνά

…

Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1992 στην Κωνστάντσα της Ρουμανίας και μεγάλωσε στην Κύπρο. Το 2016 πήρε πτυχίο στην Ανθρώπινη Βιολογία από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Έχει λάβει μέρος σε διάφορες δραστηριότητες με σκοπό την εκλαΐκευση της επιστήμης, ως μέλος της SciCo (μη κυβερνητικός οργανισμός στην Κύπρο). Κατά διαστήματα κάνει ιδιαιτέρα βιολογίας σε παιδιά γυμνασίου και λυκείου. Επί δύο συνεχόμενα καλοκαίρια ήταν μέλος στο Science for kids του TALENTO sports Academy.

Δεν θα διστάσει να σου πει πως η επιστήμη εξηγεί τη ζωή και η τέχνη τη διηγείται, γι’ αυτό και η συμμετοχή της στο εργαστήριο συγγραφής των εκδόσεων Αλάτι αλλά και στο περιοδικό Γράφειν. Μέσα απ’ αυτές τις δραστηριότητες επιθυμεί να αποτυπώσει τον δικό της μικρόκοσμο -τα συναισθήματα, τα βιώματα, τις αγωνίες, τους φόβους και τις προσδοκίες- επάνω στο χαρτί και εν τέλει να αγγίξει τον αναγνώστη.

...

Η Κωνσταντίνα παρακολούθησε τον δεύτερο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στο βιβλίο μας:

Μ’ ένα στυλό διαρκείας

https://www.ekdoseisalati.com/p/me-ena-stylo-diarkeias/

Η ξεχασμένη γιορτή

 Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

Η ξεχασμένη γιορτή

Ο Περικλής, κάθε χρόνο, περίμενε τη γιορτή του με μεγάλη ανυπομονησία. Ήταν γνωστός γλυκατζής και δεν χόρταινε να δοκιμάζει τα διάφορα γλυκά που του έφερναν οι φίλοι και οι συγγενείς του. Φέτος όμως, ενώ πλησίαζε η γιορτή του, έβλεπε ότι κάτι περίεργο γινόταν. Φαινόταν λες… και όλοι την είχαν ξεχάσει! Αντί να ετοιμάζουν τα δώρα του, ασχολιόντουσαν με κάτι τσουρέκια, με κόκκινα αυγά και λαγουδάκια. Και δεν λέμε ότι τα τσουρέκια και τα κόκκινα αυγά δεν άρεσαν στον Περικλή, αλλά όχι και να ξεχάσουν τη γιορτή του για αυτά! 

Έτσι, λοιπόν, περνούσαν οι μέρες, μέχρι που έφτασε και η μέρα της γιορτής του. Ξύπνησε κατσούφης. Πού να ήξερε ότι θα ερχόταν η γιαγιά του να του ευχηθεί! Ε, φυσικά, οι γιαγιάδες δεν ξεχνούν ποτέ τα εγγόνια τους. Άσε που έχουν το χάρισμα να καταλαβαίνουν και όσα δεν λέγονται.

«Περικλάκο μου, σε βλέπω λίγο μελαγχολικό. Μήπως φταίει που φέτος δεν πρόλαβα να φτιάξω γλυκά για σένα; Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου; Μια γιορτή δεν τελειώνει ποτέ. Τη γιορτάζουμε εμείς όποτε θέλουμε!»

Και κάπως έτσι οι γονείς του Περικλής ζήτησαν συγγνώμη από τον γιο τους, που απορροφήθηκαν τόσο από το Πάσχα. Αλλά του υποσχέθηκαν ότι θα του ετοίμαζαν την πιο όμορφη γιορτή την τελευταία μέρα των διακοπών. Ο Περικλής καταχάρηκε και ήταν σίγουρος πως θα τη θυμόταν για πολλά χρόνια, μέχρι να μεγαλώσει. Γιατί τελικά σημασία δεν έχει η ημερομηνία, αλλά να ξέρεις ότι είσαι ξεχωριστός για τους ανθρώπους που αγαπάς.

Κατερίνα Σπαθαράκη

…

Κατάγομαι από την Ανώπολη Σφακίων, αλλά μένω στα Χανιά. Έχω σπουδάσει φιλόλογος και παρέχω ιδιαίτερα μαθήματα. Τους θερινούς μήνες εργάζομαι στον τομέα του τουρισμού ως ξεναγός σε εταιρεία που πραγματοποιεί ταξίδια αναψυχής. Την πρακτική μου την πραγματοποίησα στο Κέντρο Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Σαραγόσα. Επίσης, έχω ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας και αυτό τον καιρό έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα: «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτισμικές Βιομηχανίες». Επιπλέον, έχω παρακολουθήσει την εκπαίδευση «Εκφραστική Γραφή στην Εκπαίδευση και την Κοινότητα». Συμμετέχω εθελοντικά στον Φιλολογικό Σύλλογο της περιοχής μου. Λογοτεχνικά μου κείμενα μου έχουν δημοσιευτεί στις εκδόσεις του «itravelpoetry» και έχω συμμετάσχει σε συλλογικά έργα των Εκδόσεων Αλάτι.

…

Η Κατερίνα παρακολούθησε τον «νέο κύκλο 2» του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μικρά και Πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/  

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Τα «Μικρά» πάνε σχολείο!

https://www.ekdoseisalati.com/p/ta-mikra-pane-scholeio/

Γυναίκα εσύ και μπόρεσες… 

https://www.ekdoseisalati.com/p/gynaika-esy-kai-mporeses/ 

Σύντομα παραμύθια για νεράιδες (υπό έκδοση)

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)

Πασχαλινές αναμνήσεις

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

Πασχαλινές αναμνήσεις

Κάθε χρόνο, από μικρό παιδάκι, περίμενα το Πάσχα με μεγάλη λαχτάρα. 

Στο σχολείο κάναμε ανταλλαγή δώρων, μια ωραία ιδέα της δασκάλας μας, που μας γέμιζε χαρά. 

Το σπίτι μας τη Μεγάλη Εβδομάδα πλημμύριζε από τις μυρωδιές των πασχαλινών κουλουριών και των φρεσκοψημένων τσουρεκιών. Εμένα μου άρεσε να βοηθάω στο βάψιμο των αυγών, ήθελα να έχουν κόκκινο χρώμα.

Το βράδυ της Ανάστασης το περίμενα πώς και πώς. Πήγαινα στην εκκλησία με τους γονείς μου, κρατώντας σφιχτά τη λαμπάδα μου. Μόλις ο ιερέας έψαλλε το «Χριστός Ανέστη», τα μάτια μου βούρκωναν κι ένα χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό μου.

«Μαμά, μπαμπά ο Χριστός αναστήθηκε!» φώναζα στους γονείς μου κι εκείνοι με έπαιρναν στην αγκαλιά τους. Αμέσως μετά, πυροτεχνήματα στόλιζαν τον ουρανό. Σαν να γιόρταζε κι εκείνος μαζί μας!

 Η Κυριακή του Πάσχα ήταν ένα μεγάλο γλέντι στο σπιτικό μας. Τα αρνιά ψήνονταν από το πρωί στη σούβλα αλλά και στην κουζίνα επικρατούσε ένας μικρός χαμός. Το τραπέζι γέμιζε από τα πασχαλινά εδέσματα, τα γέλια και τις φωνές όλων μας. Σειρά είχαν οι χοροί και τα τραγούδια. Τα ξαδέλφια μου κι εγώ δεν χορταίναμε παιχνίδι! Έτσι ήταν το Πάσχα στο χωριό, μια μικρή γιορτή!

Σοφία Μπαλάσκα

…

Αντίκρισα τον κόσμο για πρώτη φορά μια Κυριακή του Αυγούστου του 1991, σε ένα μικρό χωριό στον Πύργο Ηλείας. Από μικρή είχα έρωτα με τα βιβλία. Λάτρευα τη μυρωδιά τους. Στην πορεία αποφάσισα ότι ήθελα να γράψω μια μέρα κι εγώ ένα. Ξεκίνησα να κρατάω ημερολόγιο και στη συνέχεια να γράφω μικρές ιστορίες. Το γράψιμο για μένα είναι μια ιεροτελεστία για την ψυχή μου. Σπούδασα Δημοσιογραφία αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ μ’ αυτήν. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει πάντα η συγγραφή. Συμμετέχω σε αρκετά συλλογικά των Εκδόσεων Αλάτι. «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα», θα τον «έχτιζα» με βιβλία. Να μαζεύουν οι άνθρωποι γνώση, όπως οι μέλισσες μαζεύουν  το νέκταρ απ’ τα λουλούδια

…

Η Σοφία παρακολούθησε τον έβδομο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μολύβι με γόμα 

https://www.ekdoseisalati.com/p/molyvi-me-goma/  

Μικρά και Χριστουγεννιάτικα

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-christoygenniatika/

Μικρά και πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/  

Τα «Μικρά» πάνε σχολείο!

https://www.ekdoseisalati.com/p/ta-mikra-pane-scholeio/

Μικρά για τη μητέρα (υπό έκδοση)

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)

Κουζινοχοροπηδητά

 

Χίπιτι χοπ, χίπιτι χοπ.

«Τάκη, μη χοροπηδάς στη κουζίνα! Θα μου σπάσεις τ’ αυγά πάλι!»

Ο Τάκης βάδισε σκυφτός μέχρι τον γείτονα.

Νοκ νοκ.

«Μου φωνάζετε τον Σπύρο;»

«Τι έγινε;»

«Μ’ έδιωξε απ’ την κουζίνα».

«Όπως κάθε Πάσχα».

«Θα το ξεχάσει ποτέ;»

«Μα δεν είχαμε αυγά να τσουγκρίσουμε στην Ανάσταση. Ρημαδιό τα είχαμε κάνει».

«Πάντως δεν μας μάλωσαν».

«Ναι, απλώς κάθε Πάσχα βγάζουν "απαγορευτικό" στην κουζίνα».

«Σήκω! Έχω μια ιδέα, φέτος θα επανορθώσουμε».

Γκλιν γκλιν, ποπ.

«Να, το τελευταίο κέρμα».

«Τάκη, εσύ νιώθεις καλά που αδειάζουμε τους κουμπαράδες μας;»

«Είναι για καλό σκοπό!»

Χίπιτι χοπ κι έφτασαν στον μπακάλη.

«Γεια σας. Πόσα αυγά αγοράζουμε μ’ αυτά;»

«Δυο ντουζίνες».

Πιάσανε από μια και κίνησαν αργά στην αποθήκη. Φέρανε και τα πινέλα και κλείστηκαν ως το ξημέρωμα στην κρυψώνα, χρωμάτιζαν και τραγουδούσαν.

«Σαν λαγουδάκι εγώ μικρό, βάφω αυγό...»

«...πολύ πιτσιλωτό και διόλου βαρετό».

«Το τελευταίο, κι ούτε ένα ραγισμένο!»

«Κι εγώ».

Τ’ άλλο πρωί τα μπολ στις κουζίνες τους ήταν γεμάτα πολύχρωμα αυγά.

«Τάκη!» ακούστηκε η φωνή της μαμάς κι ο μικρός λαγός μπήκε στην κουζίνα.

«Μαμά;»

«Θέλω να σου πω ότι είσαι το πιο σκανταλιάρικο και το πιο καλό λαγουδάκι του κόσμου κι ότι σε αγαπώ. Α! Κι ότι μπορείς να χοροπηδάς στην κουζίνα!»

Ο Τάκης πήδηξε στην αγκαλιά της, ενώ στη γειτονιά λένε πως χοροπηδητά άκουσαν και στην κουζίνα του Σπύρου.

Χίπιτι χοπ, χίπιτι χοπ.

ΚορονοΠάσχα Νο2

 

Δρακουλάκη Μαρίλλιαν

Το Πάσχα, κορονοΠάσχα ή μη, καθόρισε την στάση μου απέναντι στη Ζωή. Ξεκινούσε με την απροσδιόριστη συγκίνηση που μου προκαλούσε ο Ύμνος προς την Υπέρμαχο στους τελευταίους χαιρετισμούς. Δεν καταλάβαινα, σαν παιδάκι, τι έλεγε, μα μου έφερνε δάκρυα.

Αργότερα, που άρχισα να καταλαβαίνω πάλι και μέχρι σήμερα, κλαίω σαν το ακούω… Όταν με πήγαν στον κινηματογράφο να δω για πρώτη φορά τα Πάθη ενός Ανθρώπου, φούντωσε ο «επαναστάτης» μέσα μου. Το παιδικό μου μυαλό δεν καταλάβαινε πως είναι δυνατόν να σταυρώσουν έναν τόσο καλό άνθρωπο όλοι αυτοί οι «κακοί'». Τότε μίσησα τους κακούς, ασχέτως καταγωγής, διαπαντός. Όταν πολύ αργότερα διάβασα πόσοι άνθρωποι στην Υφήλιο δολοφονήθηκαν προκειμένου να ενστερνιστούν τον Χριστιανισμό ξαναθύμωσα διότι δεν είναι αυτό που μας ζήτησε ο Θεάνθρωπος. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...» είπε. Το κορονοΠάσχα δεν μου στέρησε τίποτε άλλο παρά την απουσία αγκαλιάς με τους αγαπημένους μου. Αυτήν τη ζεστασιά πάνω από ένα πιάτο σούπα και την Ανάσταση, γύρω από ένα χαρούμενο, ήρεμο τραπέζι που πλημμυρίζει από Χαρά, Αισιοδοξία, Πίστη, Αγάπη κι Ελπίδα!

Καραμάνος Άγγελος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Περίμενα να ’ρθει ο νονός και ήρθε πάλι ο κορονοϊός. Είχαν ήδη αρχίσει τις προετοιμασίες στο σπίτι και τα τραπέζια στολίζονταν από αυγοθήκες και πολύχρωμα παπάκια, λαγούς και άλλα ζώα εν όψει της πασχαλινής περιόδου. Έκοβα σε κομμάτια μια μάσκα και τη φορούσα περίτεχνα στα διακοσμητικά -ένα απόγευμα, που οι γονείς μου έλειπαν από το σπίτι. Δεν είχα συναντήσει τον νονό πολλά χρόνια, μια κι είχε μετακομίσει μακριά από την επαρχιακή πόλη. Ανταλλάξαμε, λοιπόν, μηνύματα κι ανακοίνωσε πως θα συναντηθούμε φέτος.

Βέβαια, οι ειδήσεις με τα πρόστιμα, τα οποία επιβάλλονταν σε όσους θέλησαν να περάσουν μάταια τα διόδια, πρόλαβαν την άφιξή του. Χωρίς καμία προσδοκία για τον ερχομό του, τώρα ξάπλωσα και τα μάτια άρχισαν να κλείνουν.

Όταν ήμουν μικρότερος, είχα μεγάλη φαντασία για τις δυνάμεις του νονού.

Θα μπορούσε να κάνει πεζοπορία για μέρες, ακολουθώντας τα λιγότερο συνηθισμένα μονοπάτια με αρκετές αποσκευές στους ώμους και στήνοντας σκηνές στην άγρια φύση μέχρι να φτάσει στο σημείο που θα βρεθούμε.

Ιδανικά θα περνούσε μ’ ένα ιδιωτικό τζετ γύρω από τη γέφυρα κι έχοντας επιλέξει τη λειτουργία του αυτόματου πιλότου, θα αποσυρόταν από το κάθισμα και θα προσγειωνόταν με αλεξίπτωτο στο σημείο συνάντησής μας.

Ίσως να μην τα καταφέρει, όμως σύντομα θα ιδωθούμε πάλι, το υπογράφω.

Λύχνου Πέπη

Η θεία Αρτεμισία είχε σε μεγάλη εκτίμηση τον ασβέστη, ειδικά τη Μεγαλοβδομάδα. Έφτιαχνε το μείγμα στη λάτα* με τέχνη. Πέντε έξι χούφτες ασβέστη, κρύο νεράκι, καλό ανακάτεμα κι ασβέστωνε με σειρά, κουζίνα, τοίχους μέσα–έξω, σκαλοπάτια, πεζούλια. Με μια βούρτσα για τις μεγάλες επιφάνειες και μια μικρότερη για τους αρμούς στα πλατύσκαλα. Μετά έπιανε τις λάτες με τους βασιλικούς, τα γεράνια και τα μυρωδικά και τέλειωνε με τον κορμό της λεμονιάς. «Σκοτώνει τα ζιζάνια, τις αρρώστιες…»

Μεγάλωσε η θεία και τα πόδια της δεν τη βαστούν. Βάφτηκαν οι τοίχοι με πλαστικό, ντύθηκαν τα πλατύσκαλα με επένδυση πέτρα κι ο τενεκές με τον ασβέστη ξέμεινε στην παλιά αποθήκη.

Κι ήρθε ο κορονοϊός έναν χρόνο τώρα, δεύτερο Πάσχα. Κλειστήκαμε και τακτοποιήσαμε το σπίτι, αδειάσαμε ντουλάπες, πλύναμε, φρεσκάραμε. Περάσαμε στις αυλές, τους κήπους, την αποθήκη με τη λάτα του ασβέστη.

«Τι λες, θεία, να βάψω με ασβέστη τα πεζούλια στον κήπο, όπως παλιά;»

«Και τα πεζούλια και τα σκαλιά και τη ροδακινιά που την ταλαιπωρεί η μελίγκρα και πετάτε κάθε χρόνο τα μισά… Και μην ξεχάσεις το κατώφλι του σπιτιού… για υγεία, να μην μπορεί να μπει κι αυτή η παλιοαρρώστια που λένε οι τηλεοράσεις πως αφανίζει τους ανθρώπους από γης…»

*τενεκές<ιταλ. latta

Νίκου Μαρία

Ένα Πάσχα, όπως παλιά

Μεγάλη Τετάρτη βράδυ καθόμαστε γύρω από το τραπέζι και τυλίγαμε τ’ αβγά σε κάλτσες με κρεμμυδότσουφλα, άνηθο και μαϊντανό. Τι κι αν η γιαγιά Μαρία μάς επανέφερε στην τάξη: «Είναι μέρες κατάνυξης κορίτσια, να είστε συνετές και φρόνιμες», εμείς εκεί, να παίζουμε και να γελάμε. Θαρρείς αυτή κρατιόταν. Ακόμα τη θυμάμαι να κρυφογελά. Το επόμενο ξημέρωμα έβραζε η μαμά τ’ αβγά στη βαφή κι έβγαιναν ένα σωρό σχέδια. Εμείς τα χαζεύαμε, λέγαμε με τι μοιάζει το καθένα. Φυσικά, μαλώναμε ποια θα πρωτοδιαλέξει το πιο γερό για την Ανάσταση, όπως συμβαίνει σε κάθε αδερφική σχέση που σέβεται τον εαυτό της. Τώρα αν το Μεγάλο Σάββατο έχανε η μια από την άλλη, εκεί θέση έπαιρναν πιο ισχυρά μέσα, ο ειρηνοποιός μπαμπάς: «Μη στεναχωριέστε, μικρές μου, θα πείσουμε τη μαμά να τσουγκρίσουμε όλα τ’ αβγά μέχρι να κερδίσετε κι οι δυο!»

Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια, αλλά οι μικρές -που μεγάλωσαν- κράτησαν έθιμα και συνήθειες. Τι κι αν το πρώτο Πάσχα χωρίς τη γιαγιά ο κορονοϊός πάλεψε να μας χαλάσει τη συμφωνία, εμείς επιστρέψαμε πιο δυνατές. Φέτος θα μαλώνουμε πάλι για το πιο γερό αβγό, μπλεγμένες σε μαμαδίστικες μυρωδιές και μπαμπαδίστικα πειράγματα, με μόνη διαφορά αυτό το νέο συναίσθημα… Απεριόριστη ευγνωμοσύνη!

Ρουσουνέλου Δήμητρα

Μεγάλη Παρασκευή κι ετοιμαζόμαστε να πάμε στην εκκλησία για να γίνει η περιφορά του επιταφίου.

Κάποιες γυναίκες το έχουν έθιμο και στρώνουν χαλιά στον δρόμο μπροστά από το σπίτι τους για να περάσει από πάνω ο επιτάφιος. Εμείς, και σχεδόν όλο το χωριό, ακολουθούμε από πίσω με αναμμένα τα κεράκια μας.

Σάββατο βράδυ.

Ετοιμαζόμαστε και φοράμε τα καλά μας για να πάμε στην Ανάσταση.

Όσο πιο πολύς κόσμος, τόσο πιο πολύ χαίρομαι.

Όταν ο Παπάς λέει ότι ο Χριστός αναστήθηκε, μια χαρά πλημμυρίζει τις καρδιές μας, φιλιόμαστε κι αγκαλιαζόσαστε και γελάμε με την ψυχή μας.

Γυρνάμε για να φάμε την μαγειρίτσα που έφτιαξε η θεία Κικίτσα το μεσημέρι. Η σπεσιαλιτέ της.

Οι νεότεροι της οικογένειας, μετά το φαγητό, βγαίνουν για ποτό στα μπαράκια της περιοχής και συνήθως γυρνάνε το χάραμα.

Κυριακή του Πάσχα.

Ο πατέρας ψήνει το αρνί και προσπαθεί να μας ξυπνήσει νωρίς για να «μάθουμε κι εμείς».

Στρώνουμε το καλό τραπεζομάντηλο στο μεγάλο τραπέζι και πολλές φορές, εάν δεν χωράει, προσθέτουμε και δεύτερο.

Στρώνουμε τα πιάτα και δίπλα τους τα ποτήρια για κρασί.

Πηγαίνω στον πατέρα και μου δίνει «κλεφτά» λίγη ξεροψημένη πέτσα από το αρνάκι ενώ το χοντρό αλάτι κάνει κρατσα κρουτσα στο στόμα μου.

Στο ηχοσύστημα έχουμε βάλει δημοτικά τραγούδια και στο κέντρο του τραπεζιού τοποθετώ το μπολ με τα κόκκινα αυγά.

Όταν πια δεν θα αντέχουμε για άλλο φαγητό, θα παίξουμε με τ’ αυγά.

Κάποιοι λαίμαργοι θα το καθαρίσουν και θα το φάνε κι αυτό.

Και μετά γλυκό... Παρόλο που έχουμε σκάσει.

Κι ήρθε η ώρα του χορού. Όλοι γινόμαστε ένας κύκλος και χορεύουμε. Και διασκεδάζουμε. Και γελάμε. Κάνουμε στην άκρη τα τραπέζια για να έχουμε περισσότερο χώρο…

Κάποιος μου πατάει το πόδι και ξυπνάω.

Όνειρο ήταν; Όχι.

Ανάμνηση ήταν στον ύπνο μου.

Δεύτερο Πάσχα που δεν πάω στο χωριό.

Κορονοπάσχα Νο2.

Ο καθένας στο σπίτι του. Μάσκα. Αντισηπτικό κι αποστάσεις.

Κι όπως άκουσα από μια γειτόνισσα «Εβδομάδα είναι, θα περάσει...»

Χρυσοπούλου Βέτα

Είναι η δεύτερη χρονιά που ζούμε με τις απαγορεύσεις εξαιτίας της πανδημίας. Αλήθεια πότε πέρασε τόσος καιρός; Είναι η δεύτερη χρονιά που δεν κατέβηκα στην Καλαμάτα. Τέτοια εποχή γιορτάζαμε όλοι μαζί το Πάσχα στη φύση, ανάμεσα σε ανθισμένες αμυγδαλιές, τριανταφυλλιές και κάθε είδους φυτά. Η φύση στο μεγαλείο της, ανθισμένη και χαρούμενη, ντυμένη στα γιορτινά της! Η σκέψη μου έμεινε στις αναμνήσεις των χρόνων που ήμουν εκεί. Σαν να μη μεσολάβησαν αυτά της απαγόρευσης. Στο στρωμένο τραπέζι με το κατσίκι και τις κάθε λογής λιχουδιές, ανάμεσα στους καλεσμένους που γιόρταζαν τσουγκρίζοντας ποτήρια την Ανάσταση.

Εύχομαι σύντομα να ξαναζήσουμε αυτές τις υπέροχες στιγμές αγκαλιά με τους αγαπημένους μας γιατί η ανθρώπινη επαφή είναι ο πλούτος της ζωής.

Καλό Πάσχα με υγεία κι αισιοδοξία!

Ψυχομάνη Βάσω

Αγάπη εναντίον κορονοϊού

«Δεν φοράς μάσκα, πας και πέφτεις και πάνω μου!»

Η αγανακτισμένη κυρία φώναξε στον περαστικό κι έκανε ελιγμό να τον αποφύγει. Φορούσε διπλή μάσκα μιας χρήσης, ενώ ο κύριος μία κατεβασμένη στο σαγόνι. Την κοίταξε με απορία και προχώρησε παρακάτω. Δύο άνθρωποι άγνωστοι απέκτησαν διαφορές και αρνητικά συναισθήματα ο ένας για τον άλλον πριν γνωριστούν.

Η κόρη της κυρίας Κατερίνας ήταν καλεσμένη την Κυριακή του Πάσχα στα πεθερικά της, όπου θα γνωρίζονταν για πρώτη φορά οι δύο οικογένειες κι η μητέρα της θα έβλεπε τον μελλοντικό της γαμπρό.

Προέβαλε ισχυρή αντίσταση γιατί φοβόταν τον συνωστισμό μετά την εμπειρία της με τον τρελό του δρόμου. Όμως υποσχέθηκε στην κόρη της ότι θα προσπαθήσει.

Ξεκίνησαν νωρίς με το αυτοκίνητο για ν’ απολαύσουν την ημέρα. Μοναδική προϋπόθεση ήταν η χρήση μάσκας όταν θα έμπαιναν στο σπίτι.

Πριν χτυπήσουν το κουδούνι, οι γυναίκες ανέβασαν τις μάσκες. Ο άντρας περίμενε εδώ κι ένα τέταρτο πίσω από την πόρτα. Άνοιξε αμέσως μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Είχε ξεχάσει τη μάσκα του από την αγωνία και την προσμονή.

Η κυρία Κατερίνα σάστισε... Λίγα δευτερόλεπτα πέρασαν και συνειδητοποίησε ποιος ήταν ο αναιδής, απρόσεκτος νεαρός.

Η αγάπη για την κόρη της επρόκειτο να τους ενώσει και να νικήσει ακόμα και τον κορονοϊό.