Το δώρο του Άγιου Βασίλη

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για τα Χριστούγεννα

Το δώρο του Άγιου Βασίλη

Όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος η Ελεάννα ήταν η πρώτη που κατέβαινε στο σαλόνι. Στεκόταν μπροστά από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο κρατώντας το αρκουδάκι που της είχε φέρει πέρυσι ο Άγιος Βασίλης. Δεν πήγαινε να ανοίξει κάποιο δώρο. Απλώς έμενε εκεί και τα χάζευε μέχρι να ξυπνήσουν και τα αδέλφια της.

Ένα δέντρο γεμάτο δώρα, ένα μισοφαγωμένο μπισκότο κι ένα άδειο ποτήρι με γάλα ήταν η μόνη της συντροφιά. «Τι ζήτησες φέτος από τον Άγιο Βασίλη, Ελεάννα;» τη ρωτούσε η μαμά. Και εκείνη, με την αθωότητα που διακατέχει ένα παιδάκι μόλις τεσσάρων χρόνων, απαντούσε: «Να γυρίσει ο μπαμπάς από το πλοίο». Τα μεγαλύτερα αδέλφια της την κορόιδευαν κι ας έκαναν κι αυτά βαθιά μέσα τους την ίδια ευχή.

Βήματα ακούγονται στις σκάλες. Ο Νίκος, η Μαρία κι ο Ανδρέας κατεβαίνουν τρέχοντας. «Μην τρέχετε! Θα χτυπήσετε!» ακούγεται από πίσω η φωνή της μητέρας τους. Τα παιδιά πηγαίνουν γρήγορα στο δέντρο και βρίσκουν τα δώρα τους. Η Ελεάννα εκεί, στέκεται απλώς και τους κοιτάζει. Ξέρει ότι ο μπαμπάς της δεν θα χωρούσε με τίποτα σ’ εκείνα τα μικρά κουτάκια. Σταυρώνει τα χέρια της και κάθεται κάτω, μιας και στο μυαλό της ο Άγιος Βασίλης εκπλήρωσε τις ευχές όλων εκτός από τη δική της.

Ακούγεται το κουδούνι της πόρτας και διακόπτει για λίγο τη φασαρία των παιδιών. «Μα ποιος να είναι; Ελεάννα, θέλεις ν’ ανοίξεις εσύ;» λέει η μαμά και σκύβει προς το μέρος του μικρού κοριτσιού. Η Ελεάννα σηκώνεται και πηγαίνει προς την πόρτα. Η μητέρα τη βοηθάει μιας και δεν φτάνει ακόμη το χερούλι. «Μπαμπά, μπαμπά, ήρθες!» φωνάζει και πέφτει στην αγκαλιά του. Τελικά και φέτος ο Άγιος Βασίλης τής έφερε αυτό που ήθελε…

Χριστίνα Γκουτή

Η φωτογραφία είναι απ’ το pinterest. Αν κάποια/ος γνωρίζει δημιουργό, ας επικοινωνήσει με το yotakotsafti1@yahoo.gr για να το προσθέσουμε.

…

Γεννήθηκα στις 14/2/1995 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσα στον Εύοσμο μαζί με τους γονείς, τη γιαγιά και τον παππού μου. Με ιδιαίτερη αγάπη για το γράψιμο, ξεκίνησα από μικρή να γράφω ημερολόγια και στη συνέχεια ποιήματα και σύντομες ιστορίες. Αγαπημένο μου είδος τα μυθιστορήματα και οι συλλογές μικροδιηγημάτων. Όνειρό μου να μη σταματήσω να γράφω ποτέ. Γιατί η συγγραφή είναι κάτι που το κουβαλάμε μέσα μας. Είναι χρώματα, εικόνες, φως. Είναι η δύναμη από κάτι τόσο απλό, όσο το χαρτί και το στυλό, να δημιουργήσουμε έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που θα μείνει για πάντα ζωντανός…

…

Η Χριστίνα παρακολούθησε τον όγδοο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Για τη μητέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/  

Μολύβι με γόμα 

https://www.ekdoseisalati.com/p/molyvi-me-goma/

Ιστορίες ζωής: Πάλεψε σαν γυναίκα 

https://www.ekdoseisalati.com/p/istories-zois-palepse-san-gynaika/

 

10 ερωτήσεις στη Χριστίνα Γκουτή

1.Πότε και γιατί ξεκίνησες να γράφεις;

Απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα έγραφα. Γράφω για να εκφραστώ. Κι η αλήθεια είναι ότι εκφράζομαι καλύτερα γραπτά απ’ ό,τι προφορικά. Μετά από παρότρυνση φίλων που διάβαζαν τα κείμενά μου, ξεκίνησα κάποια σεμινάρια και έτσι μπήκε για τα καλά η συγγραφή στη ζωή μου.

2.Σε ποιον συγγραφέα θα έκανες το τραπέζι;

Στον Χρήστο Μαρκογιαννάκη. Ο τρόπος γραφής του θυμίζει πολύ της Αγκάθα Κρίστι και θα ήθελα πραγματικά να συζητήσω μαζί του. Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα κουβέντα πιστεύω και ένα ενδιαφέρον γεύμα.

3.Με ποια συγγραφέα θα έπινες καφέ;

Θα ήθελα πάρα πολύ να πιώ καφέ με την Αγκάθα Κρίστι. Είναι κάτι που βέβαια δεν μπορεί να γίνει, αλλά νομίζω ότι θα της έκανα πολλές ερωτήσεις τόσο για τον Πουαρό, όσο και για τις απίστευτες ιστορίες της. Πιο πολύ θα της έπαιρνα συνέντευξη, παρά θα πίναμε καφέ πιστεύω.

4.Αν οι λέξεις κινδύνευαν κι έπρεπε να φυλάξεις οπωσδήποτε μία για το μέλλον, ποια θα ήταν αυτή;

Η λέξη ελπίδα. Πιστεύω ότι όσο υπάρχει ελπίδα, τα πάντα είναι δυνατά. Οπότε θα κρατούσα αυτήν τη λέξη για εμένα, αλλά και για όποιον την είχε ανάγκη.

5.Αν έβρισκες ένα μαγικό ραβδί, ποιο όνειρό σου θα πραγματοποιούσες;

Σίγουρα να παρακολουθήσω έναν αγώνα Formula 1 από κάποια γκαράζ ομάδας. Ξέρω, περίεργη απάντηση. Αλλά λατρεύω πραγματικά αυτό το άθλημα και το να είχα τη δυνατότητα να βρεθώ στα pitτων ομάδων, θα ήταν ένα όνειρο.

6.Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις μόλις ξυπνήσεις και το τελευταίο πριν κοιμηθείς;

Μόλις ξυπνήσω ελέγχω το κινητό μου για να δω εάν έχω κάποιο μήνυμα και γενικά για μια γρήγορη ματιά στα νέα. Το τελευταίο πράγμα που κάνω πάντα πριν κοιμηθώ είναι να καληνυχτίσω τους γονείς μου.

7.Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Τα Χριστούγεννα με πιάνει πάντα μια νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια και διαβάζω βιβλία είτε που έχω διαβάσει μικρή, είτε για πιο μικρούς ηλικιακά. Αυτήν την περίοδο διαβάζω Χάρι Πότερ και συγκεκριμένα την «Κάμαρα με τα μυστικά». Έχω σκοπό μέχρι το τέλος των γιορτών να διαβάσω ξανά όλα τα βιβλία της σειράς.

8.«Αλάτι»: τι σου έρχεται στο μυαλό όταν το ακούς;

Τα πάντα. Σκέφτομαι ότι χωρίς αυτό η ζωή θα ήταν άνοστη και βαρετή. Το φαγητό χρειάζεται Αλάτι για να φαγωθεί, οπότε και η ζωή χρειάζεται το «Αλάτι» για να είναι ενδιαφέρουσα.

9. «Ιστορίες ζωής: Πάλεψε σαν γυναίκα». Τι πρέπει να γνωρίζει το αναγνωστικό κοινό για τη συλλογή σου;

Είναι ένα βιβλίο με ιστορίες για τις γυναίκες. Τις δυσκολίες, τα εμπόδια, αλλά και τη δύναμη που έχει κάθε γυναίκα μέσα της. Κάποιες ιστορίες ίσως σε ψυχοπλακώσουν, αλλά στο τέλος θα καταλάβεις τη δύναμη που κρύβουν οι γυναίκες. Αυτό ήθελα να προβάλω και νομίζω πως σε ένα βαθμό το κατάφερα.

10.Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια.

Το διάστημα που πέρασε έκανα ένα διάλειμμα από τη συγγραφή. Θα ήθελα κάποια στιγμή να εκδώσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, μιας και αποτελεί το αγαπημένο μου είδος βιβλίου. Προς το παρόν είμαι στα προσχέδια για κάτι τέτοιο και ελπίζω να το ολοκληρώσω σύντομα.

…

Γεννήθηκα στις 14/2/1995 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσα στον Εύοσμο μαζί με τους γονείς, τη γιαγιά και τον παππού μου. Με ιδιαίτερη αγάπη για το γράψιμο, ξεκίνησα από μικρή να γράφω ημερολόγια και στη συνέχεια ποιήματα και σύντομες ιστορίες. Αγαπημένο μου είδος τα μυθιστορήματα και οι συλλογές μικροδιηγημάτων. Συμμετέχω με δύο κείμενά μου στο συλλογικό βιβλίο των Εκδόσεων Αλάτι Για τη μητέρα που γιορτάζει. Όνειρό μου να μη σταματήσω να γράφω ποτέ.

Γιατί η συγγραφή είναι κάτι που το κουβαλάμε μέσα μας. Είναι χρώματα, εικόνες, φως. Είναι η δύναμη από κάτι τόσο απλό, όσο το χαρτί και το στυλό, να δημιουργήσουμε έναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που θα μείνει για πάντα ζωντανός…

 ...

Το πρώτο της βιβλίο, συλλογή μικρομυθοπλασίας με τίτλο Ιστορίες ζωής: Πάλεψε σαν γυναίκα, κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Αλάτι.

Απ’ το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Η Μέδουσα

Μεγαλώνοντας η Άννα κατάλαβε. Δεν ήταν η Μέδουσα η κακιά της ιστορίας. Οι άλλοι ήταν. Μα ποτέ δεν ακούσαμε τη δική της εκδοχή, τη δική της πλευρά. «Δεν ήταν η Μέδουσα η κακιά του παραμυθιού. Η παγιδευμένη ήταν».

Μπορεί η εργασία της να μην πήρε άριστα, η δασκάλα κι οι συμμαθητές της να μη συμφώνησαν, ο διευθυντής να κάλεσε τους γονείς της, όμως εκείνη πλέον ήξερε. Είχε μάθει την αληθινή ιστορία πίσω από το «τέρας» που αποκαλούσαν Μέδουσα. Πίσω από αυτό είδε μια μαχήτρια, μια πολεμίστρια.

Σήμερα, μ' ένα τατουάζ της Μέδουσας κρυμμένο κάτω από τη φούστα της, η Άννα αγορεύει στο δικαστήριο.

 

https://www.ekdoseisalati.com/p/istories-zois-palepse-san-gynaika/

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας συστήνονται-Χριστίνα Γκουτή

 

Το κοχύλι

Την τελευταία φορά που τον είδα μύριζε θάλασσα. Είχε αυτήν την ηρεμία στο βλέμμα του, λες και ήξερε ήδη την εξέλιξη των πραγμάτων. Τα μάτια του βουρκωμένα. Δεν ήθελε ν’ αφήσει αυτό το μέρος. Ένα μέρος που αποκαλούσε σπίτι του. 

 

Σηκώθηκε από το παγκάκι και πλησίασε προς τη θάλασσα. Ένα αεράκι απομάκρυνε τα μαλλιά του κι έφερε λίγη ακόμη αλμύρα στο πρόσωπό του. Το κύμα έβρεχε τα ξυπόλητα πόδια του κι ο ήχος που έκανε καθώς έσκαγε στην ακτή, του δημιουργούσε μία αίσθηση γαλήνης.

 

Ένα κύμα έσκασε και του έβρεξε λίγο το παντελόνι. Ένα χαμόγελο δημιουργήθηκε στο πρόσωπό του. Λάτρευε τη θάλασσα. Θα έλεγε κανείς πως κι εκείνη τον αγαπούσε εξίσου. Από τη μέρα που ήρθε στο νησί, η θάλασσα ήταν γαλήνια. Μόνο τώρα, λίγο πριν την αποχώρησή του, αγρίεψε. Σαν να ήξερε πως θα ήταν η τελευταία φορά που θα συναντιόντουσαν. 

 

Έσκυψε και πήρε ένα κοχύλι που ξέβρασε η θάλασσα εκείνη τη στιγμή. Ο συγχρονισμός ήταν τέλειος. Λες και του ψιθύρισε να το πάρει. Λες και του έδωσε ένα δώρο για τη θυμάται. Για να τον θυμάμαι κι εγώ. Έκανε να φύγει. Μετά από κάποια βήματα έστρεψε πάλι το βλέμμα του προς εκείνη. Σήκωσε το χέρι και τη χαιρέτισε. Της είπε το δικό του αντίο.

 

Δύο μήνες αργότερα ο Αλέξης έχασε τη μάχη που έδινε. Μία μάχη απ’ την οποία ελπίζαμε να βγει νικητής. Αλλά ο κόσμος μας λειτουργεί με περίεργους κανόνες, μάτια μου. Οι καλοί φεύγουν πρώτοι, έτσι λένε. Κι έτσι πιστεύω ότι γίνεται τις περισσότερες φορές. 

 

Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, ακόμη έχω εκείνο το κοχύλι φυλαγμένο στο κομοδίνο μου. Το βλέπω όποτε νιώθω ότι μου λείπει ή όποτε η πεντάχρονη κόρη μου θέλει ν’ ακούσει την θάλασσα.

Χριστίνα Γκουτή

…

Γεννήθηκα στις 14/2/1995 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσα στον Εύοσμο μαζί με τους γονείς, τη γιαγιά και τον παππού μου. Με ιδιαίτερη αγάπη για το γράψιμο, ξεκίνησα απόμικρή να γράφω ημερολόγια και στη συνέχεια ποιήματα και σύντομες ιστορίες. Αγαπημένομου είδος τα μυθιστορήματα και οι συλλογές μικροδιηγημάτων. Συμμετέχω με δύο κείμενάμου στο συλλογικό βιβλίο των Εκδόσεων Αλάτι Για τη μητέρα που γιορτάζει. Όνειρό μου να μη σταματήσω να γράφω ποτέ.

Γιατί η συγγραφή είναι κάτι που το κουβαλάμε μέσα μας. Είναι χρώματα, εικόνες,φως. Είναι η δύναμη από κάτι τόσο απλό, όσο το χαρτί και το στυλό, να δημιουργήσουμεέναν ολόκληρο κόσμο. Έναν κόσμο που θα μείνει για πάντα ζωντανός…

…

Η Χριστίνα παρακολούθησε τον όγδοο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Για τη μητέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/

Μολύβι με γόμα (υπό έκδοση)

ενώ αναμένεται και το πρώτο ατομικό της βιβλίο (συλλογή  μικρομυθοπλασίας)

Ιστορίες ζωής: Πάλεψε σαν γυναίκα (υπό έκδοση)