Είναι ο Απρίλης ψεύτης;

 

Αργυροπούλου Βασιλεία

Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Μας έταξε την άνοιξη μα προσκολλήθηκε στον χειμώνα. Τα σύννεφα προσκύνησαν τις ανθισμένες ανεμώνες. Η σκόνη από την Αφρική μαγάρισε τον ήλιο. Ράντισαν οι στάλες της βροχής τα χαμομήλια. Ο βοριάς ξέχασε να αποσυρθεί στα λημέρια του. Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Κι όμως οι βρούβες ξεφύτρωσαν για ακόμη μια φορά στις άκρες των πεζόδρομων. Τα φρέσκα φύλλα της μυγδαλιάς άρχισαν να συντροφεύουν τα ροζουλί άνθη της. Η ουρά ενός μαύρου γάτου σέρνει τον χορό μέσα στα χορτάρια παίζοντας με τις μέλισσες. Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Κι όμως μια κυρία περνάει με τον σκύλο της φορώντας ακόμη το παλτό της. Είναι ο Απρίλης άραγε ψεύτης; Κι όμως παρατηρώ τις κάμπιες να σχεδιάζουν αλυσίδες πάνω στο νοτισμένο χώμα του παρτεριού. Είναι ο Απρίλης ψεύτης τελικά; Μάλλον κάνει τα καλαμπούρια του και αυτή τη φορά προσπαθώντας να μπερδέψει τη φύση. Η φύση όμως αναγνωρίζει το άρωμα του ήλιου από μακριά. Δεν ξεγελιέται από τα τερτίπια του Απρίλη. Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Ένας γελωτοποιός είναι μάλλον που του αρέσουν τα χωρατά με τους ανθρώπους…

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Είμαι ο Απρίλης και όχι, καθόλου ψεύτης δεν είμαι. Βαρέθηκα τόσα χρόνια. Κουράστηκα. Αποκαρδιώθηκα. Όχι, ο ψεύτης δεν είμαι εγώ. Ψάξτε μέσα σας, στα μυστικά που καταχωνιάζετε πίσω απ’ τις διπλοκλειδωμένες πόρτες και στα σκοτάδια της ψυχής σας. Εγώ ένας απλός μήνας είμαι, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Έρχομαι πάντα με διάθεση να φωτίσω τις ζωές σας, να τις γεμίσω με χρώματα κι ευωδίες. Συνήθως φέρνω μαζί μου το Πάσχα. Μια ευκαιρία για περισυλλογή. Για να σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι μετά από κάθε Γολγοθά ακολουθεί η Ανάσταση.

«Είναι ο Απρίλης ψεύτης;»

Κοιτάξτε τους καθρέφτες σας και, με το χέρι στην καρδιά, απαντήστε, αν μπορείτε.

 

Η Αφροδίτη κι ο Απρίλης

 

Γεωργίου Σόφη

Ήταν Μάρτιος κι η Θεά Αφροδίτη περπατούσε στο δάσος, ανάμεσα σε ψηλά δένδρα και πανέμορφα λουλούδια. O ήλιος ήταν ευχάριστα ζεστός κι οι Νεράιδες πετούσαν γύρω της και γέμιζαν τον αέρα με ωραία χρώματα και τραγούδια. Η εικόνα ήταν θεσπέσια.

Κάτι όμως της προκαλούσε θλίψη κι αυτό ήταν ο θάνατος του Άδωνη που τόσο αγαπούσε. Της υποσχέθηκε ο Δίας ότι θα τον έστελνε τον Απρίλιο, να περάσει λίγους μήνες μαζί της, μα η αναμονή ήταν δύσκολη.

Ξαφνικά μπροστά της εμφανίστηκε ένας σοφός. Η Θεά Αφροδίτη τον χαιρέτησε χωρίς ν’ αποκαλύψει την ταυτότητά της. Εκθείασε την ομορφιά της λέγοντας: «Είσαι τόσο όμορφη που κι εγώ ο γέροντας εντυπωσιάστηκα, αλλά φαίνεσαι θλιμμένη». Τότε εκείνη άνοιξε την καρδιά της. «Καλέ γέροντα, περιμένω τον αγαπητικό μου. Θα έλθει τον επόμενο μήνα, τον Απρίλη».

Ο σοφός άντρας χαμογέλασε και είπε «Παιδί μου, μάθε ότι η αναμονή είναι ο πιο γλυκός χρόνος, απόλαυσέ τον κι η αγάπη σου θα γίνει ακόμα πιο δυνατή». Στη συνέχεια απομακρύνθηκε. Η Αφροδίτη αναρωτήθηκε ποιος ήταν και πέρασε απ’ το μυαλό της μήπως ήταν ο Δίας ή κάποιος άλλος Θεός.

Όποιος και να ήταν, ζέστανε της καρδιά της. Ξεκίνησε να τραγουδά χαρούμενη και να σκορπά χρώματα στον αέρα όπως οι Νεράιδές της.

 

Καραμάνος Άγγελος

Γύριζα φορτωμένη απ’ το μανάβικο της γειτονιάς και σταμάτησα στην παραλία δίπλα από το σπίτι, πετώντας τα ψώνια στην άμμο. Διάλεξα αποφασιστικά ένα επίπεδο βότσαλο, ιδανικό να χωράει στη χούφτα για να έχω τον πλήρη έλεγχο και λύγισα τα γόνατα.

«Μάζα, επιτάχυνση, πίεση νερού» σκεφτόμουν συνέχεια την τέλεια εξίσωση. «Αν πετύχει, αυτήν τη φορά, δεν θα φύγει» στοιχημάτισα. Κοίταξα πρώτα την πέτρα κι ύστερα την ήσυχη θάλασσα. Εκτοξεύτηκε κι άρχισε ν’ αναπηδά στην επιφάνεια του νερού. Μόνο δύο γκελ.

«Πρέπει να το πάρω απόφαση» η φωνή της συνείδησης.

Δεν είναι εύκολο ν’ αποδείξεις το όνομα που σου έχει δοθεί. Μεγάλωσα σ’ ένα μικρό νησί, όπως η Αφροδίτη αναδύθηκε από το κύμα, αλλά δεν μπορώ να τιθασεύσω μια πέτρα στον αφρό. Αντιθέτως, με τη στεριά, καμαρώνω πάντα τέτοια εποχή τον ολάνθιστο κήπο μου. Ο Απρίλιος είναι ο μήνας των λουλουδιών.

Η πρώτη μέρα του Απρίλη, βέβαια, εύχομαι να ήταν ένα ψέμα, όπως συνήθως τη γιορτάζουν. Όταν ο παιδικός μου έρωτας ανακοίνωσε πως θα πάει να πολεμήσει. Πέρασε νωρίτερα απ’ το σπίτι να με χαιρετήσει. Οπότε δεν μπορώ να συγκριθώ ούτε στον έρωτα με τη θεά.

Η ώρα που θ’ αναχωρούσε είχε σχεδόν φτάσει. Έτρεξα περνώντας τα μονοπάτια και στραβοπάτησα πολλές φορές. Διέσχισα μια πράσινη πλαγιά για να προλάβω να βρεθώ στο κεντρικό λιμάνι. Το καΐκι αναχωρούσε αλλά τον είχα ήδη εντοπίσει να παρατηρεί τη θάλασσα.

«Αν κοιτάξει τώρα προς στο μέρος μου, θα επιστρέψει σώος» ευχήθηκα κι όντως γύρισε.

Ο Απρίλιος είναι ο μήνας των λουλουδιών, αλλά ο Μάιος των ρόδων.

 

Λύχνου Πέπη

Αργά εκείνο το απριλιάτικο απόγευμα, αφού τέλειωσε με την κουζίνα κι άφησε τα δίδυμα στο φροντιστήριο, η Αφροδίτη κατέβηκε στην παραλία και ξεκούραζε το βλέμμα της στο ατέλειωτο του υγρού στοιχείου. Ήπιε μια γουλιά καφέ και το μυαλό της ταξίδεψε στα εφηβικά της καλοκαίρια και στον πρώτο της μεγάλο έρωτα, τον Απρίλη. Όνομα κι αυτό! Οι γονείς του ήταν Γάλλοι, λάτρεις της ελληνικής μυθολογίας. Στην αρχαιότητα ο Απρίλης ήταν αφιερωμένος στη Θεά Αφροδίτη, της είχαν πει ενθουσιασμένοι, όταν άκουσαν τ’ όνομά της.

Κι όντως της αφοσιώθηκε ο Απρίλης από το πρώτο εκείνο καλοκαίρι στα δεκατρία τους αλλά κι όλα τα καλοκαίρια που ακολούθησαν μέχρι που στα δεκαεπτά τους ήταν αχώριστοι. Σ’ αυτήν την παραλία θυμόταν το πρώτο τους χάδι, το πρώτο τους φιλί. Την κοίταζε στα μάτια κι έκαναν όνειρα. Τι αστεία παιδιαρίσματα, σκέφτηκε. Σάστισε κι η ίδια με τις αναμνήσεις της, ύστερα από τόσα χρόνια. Σχεδίαζαν, την επόμενη χρονιά που θα τέλειωνε το σχολείο, να τον ακολουθήσει στη Γαλλία για σπουδές. Μετά ήρθε η οικονομική κρίση, χάθηκε κι ο πατέρας κι η οικογένεια του Απρίλη δεν ξαναφάνηκε.

Βάδιζε δίπλα στο κύμα βρέχοντας τα πόδια στο κρύο νερό. Οι σκέψεις κι οι αναμνήσεις την οδήγησαν μέχρι τον φράχτη του ενοικιαζόμενου σπιτιού στην άλλη άκρη της παραλίας. Τα παραθυρόφυλλα ήταν ανοιχτά και δυο παιδάκια τσίριζαν τρέχοντας προς την αυλόπορτα.

«Attention» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.

Σήκωσε το κεφάλι πάνω από τον φράχτη και τον είδε να βγαίνει από το σπίτι φορώντας ψάθινο καπέλο, χαμογελαστός, όπως τότε. Ο δικός της Απρίλης!

 

Μπιτσάκου Τζωρτζίνα

Η Αφροδίτη ήταν ανέκαθεν πανέμορφη. Γοήτευε άντρες και γυναίκες. Είχε όμως κι η ομορφιά τις δυσκολίες της, την είχε κάνει απρόσιτη. Όχι από δική της επιλογή, αλλά επειδή όλοι οι θνητοί ένιωθαν αμήχανα να πλησιάσουν μια τόσο όμορφη κοπέλα. Έτσι, κάθε φορά που κατέβαινε από τον Όλυμπο, έκανε μόνη της περίπατο στη φύση. Το αγαπημένο της μέρος ήταν ένα δάσος με μια μικρή λίμνη στη μέση. Συνήθως καθόταν στην όχθη της λίμνης και ρέμβαζε. Καμιά φορά τολμούσε να βγάλει τα ρούχα της και να βουτήξει γυμνή στα ήρεμα βαθιά πράσινα νερά.

Μια απ’ αυτές τις φορές, πρώτη μέρα του Απρίλη, τον είδε να την κοιτάζει, κρυμμένος πίσω από τον κορμό μιας βελανιδιάς. Ήταν ένα ψηλό, καλοφτιαγμένο αγόρι, με ευγενική και γελαστή όψη. Τα μαλλιά του είχαν το ίδιο καστανοκόκκινο χρώμα με τα δικά της. Βγήκε από το νερό και φόρεσε τα ρούχα της. Το αγόρι την πλησίασε δειλά. Δεν το φοβήθηκε καθόλου, είχε κι αυτή περιέργεια να το γνωρίσει. Κάθισε δίπλα της κι άρχισαν να μιλάνε για το δάσος, τα δέντρα, τα πουλιά, τη βροχή, τα χρώματα τ’ ουρανού, το ουράνιο τόξο, τα ποτάμια και τις λίμνες. Ήταν τόσο ωραία, που κανόνισαν να συναντηθούν και την επόμενη, και ξανά και ξανά. Της είπε πως υπάρχει κι ένα μέρος με όμορφα γαλάζια νερά που λέγεται θάλασσα. Η Αφροδίτη δεν μπορούσε να πάει να το δει, της το είχε απαγορεύσει ο Δίας και στεναχωριόταν. Το αγόρι υποσχέθηκε ότι θα πήγαινε αυτός το επόμενο πρωί και θα της έφερνε λίγο από το αλμυρό νερό και λίγη από τη χρυσή άμμο που εκείνη δεν είχε ξαναδεί. Κι έτσι θα μπορούσε να δει το μέρος με τα μάτια της ψυχής της. Πολύ χάρηκε η Αφροδίτη και φίλησε το αγόρι, ήταν ο μονάκριβος φίλος της. Εκείνο κατακοκκίνισε κι ανταπέδωσε το φιλί∙ ήταν η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει ποτέ, η καρδιά του χτυπούσε γοργά κάθε φορά που την κοιτούσε.

Την επόμενη μέρα τον περίμενε πολλή ώρα αλλά δεν εμφανίστηκε. Το ίδιο και κάθε μέρα για μια βδομάδα. Είχε εξαφανιστεί. Δεν μπορούσε να τον αναζητήσει, δεν ήξερε που έμενε, δεν γνώριζε καν τ’ όνομά του. Ώσπου κρυφάκουσε στον Όλυμπο ότι ο φίλος της πνίγηκε στη θάλασσα, όταν πήγε να της φέρει νερό. Ο Δίας είχε προκαλέσει κύματα τεράστια, οργισμένος που το αγόρι είχε τολμήσει να φιλήσει την κόρη του. Στεναχωρήθηκε αφάνταστα η Αφροδίτη, έκλαιγε ασταμάτητα για τον χαμό του. Όταν σταμάτησε να κλαίει, αποφάσισε να κάνει τον Απρίλιο τον αγαπημένο της μήνα. Ο Δίας, που της είχε αδυναμία κι ένιωθε λίγες τύψεις χωρίς να το παραδέχεται, της τον αφιέρωσε.

 

Νίκου Μαρία

Μια αγκαλιά φέρνει την Άνοιξη

Εκείνη τη χρονιά ο Ήλιος δεν είχε ξεπροβάλλει καθόλου. Οι άνθρωποι στη Γη, μπαϊλντισμένοι απ’ την κακοκαιρία, δεν χαμογελούσαν πια, μονάχα τρώγονταν μεταξύ τους με το παραμικρό. Στον Όλυμπο οι θεοί έψαχναν λύση.

«Δεν ξέρω πια. Του 'στειλα την Αθηνά, να χαρίσει την ελιά της. Μετά πήγε ο Ερμής, να Του μηνύσει τα τάματα των ανθρώπων, μήπως τους λυπηθεί. Του 'στειλα ως και τον Άρη, για πόλεμο» έλεγε ο Δίας.

Η Ήρα, τότε, πρότεινε κάτι.

«Να στείλουμε την Αφροδίτη να Τον σαγηνέψει».

Νύχτωνε η τελευταία μέρα του Μάρτη, όταν η πεντάμορφη θεά έφτασε στον Ήλιο.

«Ήλιε μου, γύρνα να σε δω» φώναξε η γλυκομίλητη κοπέλα.

Γυρίζει ο Ήλιος και σαστίζει στην όψη της! Τέτοια ομορφιά δεν είχε ξαναδεί. Άρχισε να κλαίει.

«Γιατί κλαις;» τον ρώτησε.

«Δεν είμαι θυμωμένος, όπως νομίζετε. Μονάχα λυπημένος. Θέλω να φέξω για τους ανθρώπους, μα δίχως να χαμογελώ δεν λάμπω».

«Γιατί είσαι λυπημένος;»

«Επειδή είμαι μόνος. Ποτέ δεν έχω νιώσει μια αγκαλιά!»

Η Αφροδίτη άπλωσε τα χέρια να τον αγκαλιάσει.

«Μη!» της φώναξε. «Θα κάψεις τ’ απαλό σου δέρμα».

Εκείνη δεν Τον άκουσε και Τον έσφιξε στην αγκαλιά της. Ο Ήλιος την ερωτεύτηκε και, για να μην την κάψει, την έβαλε αμέσως στη δροσερή ψυχή του.

Εκείνο το Πρωταπριλιάτικο ξημέρωμα, καθώς η ψυχή του έσφυζε από Έρωτα, ο Ήλιος χαμογέλασε τόσο πλατιά που άνθισε όλη η πλάση.

Έκτοτε, κάθε Απρίλη, λάμπει όσο ποτέ άλλοτε για να τιμήσει τον έρωτα του στη θεά που κρύβει μέσα του.

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς

Οι θεοί του Ολύμπου ήθελαν να κάνουν ένα όμορφο δώρο στην πανέμορφη Αφροδίτη. Μα τι δώρο θα μπορούσε να είναι αντάξιο της τόσης ομορφιάς της;

«Να της αφιερώσουμε μια τριανταφυλλιά» έλεγε η θεά Αθηνά.

«Ένα δελφίνι» πρότεινε ο Ποσειδώνας.

«Ένα δάσος γεμάτο με άνθη λεμονιάς» είπε ο Ερμής.

«Με τουλίπες» πετάχτηκε κάποιος άλλος.

«Με παπαρούνες» ακούστηκε μια φωνή απ’ το βάθος των συγκεντρωμένων.

Ο Δίας πρότεινε να ρωτήσουν και τη γνώμη των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι άρχισαν να κάνουν θυσίες μικρά αρνάκια και να στέλνουν έτσι τα μηνύματά τους.

Κάθε μικρό προβατάκι κι ένα μήνυμα στους θεούς.

Τουλίπες, τριανταφυλλιές, άνθη λεμονιάς, ροδακινιάς, αμυγδαλιάς, πράσινα λιβάδια, γάργαρα νερά στις πηγές, ήταν τα προτεινόμενα δώρα της πλειοψηφίας των ανθρώπων.

Ο Δίας συγκινήθηκε απ’ τις τόσες θυσίες των μικρών άσπρων αρνιών, έλαβε σοβαρά υπόψιν του τις γνώμες των ανθρώπων που, κατά σύμπτωση θαρρείς, συμφωνούσαν με τις προτάσεις των θεών.

Ανακοίνωσε στους θεούς τι ψήφισαν οι άνθρωποι και ρώτησε τι να της χαρίσουν τελικά.

Να είναι τριανταφυλλιά ή καλύτερα άνθη λεμονιάς ή παπαρούνες ή καταπράσινα λιβάδια;

Πάλι άρχισαν να το σκέπτονται, δεν ήξεραν σε τι να καταλήξουν. Όλα έμοιαζαν το ίδιο υπέροχα.

Όχι, ήταν αδύνατο ν’ αποφασίσουν.

Η συνεδρίαση επαναλήφθηκε μετά από μια βδομάδα κι ο προβληματισμός πλανιόταν στην όλη ατμόσφαιρα.

Τότε η θεά της σοφίας Αθηνά πήρε στην αρχή δειλά τον λόγο και κατόπιν φώναξε με σιγουριά:

«Την Ανοιξη θα της δωρίσουμε. Όλ’ αυτά τα υπέροχα δώρα βρίσκονται μέσα της!»

Όλοι άρχισαν να χειροκροτούν με ανακούφιση, χαρούμενοι που βρήκαν επιτέλους το κατάλληλο δώρο.

Γύρισαν και κοίταξαν με μεγάλο θαυμασμό τη θεά για τη σκέψη της.

Κι έτσι ο όμορφος Απρίλης έγινε το δώρο των θεών και των ανθρώπων στην πανέμορφη Αφροδίτη!

 

Ψυχομάνη Βάσω

Η μικρή Αφροδίτη παρατηρούσε τα κύματα που έσκαγαν στην ακροθαλασσιά. Καθόταν στην άμμο με τα χέρια βυθισμένα μέχρι τους καρπούς. Ένιωθε σαν θεά ενός βιβλίου που αποκτούσε δυνάμεις αντλώντας από τη γη.

Όταν έφτασε νωρίτερα στην παραλία, ο ήλιος έκαιγε το δέρμα της από το κέντρο του ουρανού. Όμως τώρα τη χαιρετούσε με ωραία χρώματα. Πορτοκαλοκόκκινα στην αρχή και μετά μοβ-ροζ.

Μάζεψε αργά την ψάθα της μαμάς της και τα κοκκάλινα γυαλιά που την προστάτευσαν από τον ήλιο. Αυτά χρειάστηκε όλα κι όλα στην εξόρμησή της.

Στον γυρισμό μετρούσε τραγουδώντας, όπως πάντα, τις πατούσες που σχηματίστηκαν στην άμμο πριν τις πάρει το κύμα.

Μία, δύο, τρεις... επτά.

«Αυτή δεν μου φαίνεται ανθρώπινη» σκέφτηκε.

Δύο μικρές πατούσες παράλληλα σε δύο άλλες, που κατέληγαν μέσα στη θάλασσα. Παράξενο. Όταν εστίασε καλύτερα στο μισοσκόταδο, είδε το σκυλάκι που λαχάνιαζε παλεύοντας με τους αφρούς. Χωρίς να το σκεφτεί, πέταξε τα πράγματά της και ρίχτηκε στο νερό. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μ’ ένα μακροβούτι τον έπιασε στην αγκαλιά της.

«Πώς βρέθηκες εδώ, μικρούλη;»

Λίγα λεπτά αργότερα η μητέρα της, που άνοιξε την πόρτα, σάστισε. Στην ψάθα της ήταν τυλιγμένο ένα τετράποδο κι η κόρη της ήταν βρεγμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια.

«Μαμά, είναι πολύ τυχερός που τον βρήκα. Θα τον φωνάζω Απρίλιο. Δες τα μάτια του που γυαλίζουν σαν διαμάντια!»

Παρά τις αντιδράσεις των γονιών της, ο Απρίλιος έμεινε με τη γυναίκα που τον έσωσε, ώσπου μεγάλωσαν κι οι δύο. Φίλος πραγματικός σε όμορφες και δύσκολες στιγμές, ακολουθούσε την Αφροδίτη με αγάπη.

Κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα...

 

Αναγνωστοπούλου Ματίνα

Τα ψέματα της ζωής μας

Έθιμο, λέει, την Πρωταπριλιά, να ξεγελάμε ο ένας τον άλλον μ’ αθώα ψέματα κι έτσι να 'χουμε την τύχη με το μέρος μας όλη την υπόλοιπη χρονιά. Διόλου τυχαία κι οι τρεις μήνες της άνοιξης ξεκινούν με μια ενέργεια μαγική. Την πρώτη μέρα του Μάρτη μια ασπροκόκκινη κλωστή μπαίνει στο χέρι μας, φυλαχτό απ’ το απότομο ξύπνημα του ήλιου. Την πρώτη του Απρίλη λέμε παραμύθια να ξορκίσουμε το κακό. Και την πρώτη του Μάη ένα στεφάνι λουλούδια φυλάει μέσα στον προστατευτικό του κύκλο το σπιτικό μας.

Έθιμα από τότε που οι άνθρωποι κοπιάζαμε να δαμάσουμε κάπως τις δυνάμεις της φύσης για να ζήσουμε. Τώρα πια γίναμε ξένοι, πώς να την αφουγκραστούμε, πώς να τη σεβαστούμε; Ανάμεσα στα αμέτρητα ψέματα που λέμε μεταξύ μας, έγινε κι αυτό ένα ακόμη, τάχα ανεξάρτητοι, ανεπηρέαστοι κι αφέντες της φύσης. Μέσα σε τέτοιες απάτες χανόμαστε κι απ’ τη δική μας φυσικότητα. Εκείνη που ακτινοβολεί ό,τι αληθινά είμαστε και μας καθρεφτίζει στα μάτια των γύρω μας αυθεντικούς κι ωραίους.

Τι καλά που θα ήταν να το συμφωνούσαμε και να παραμυθιαζόμαστε μονάχα επετειακά, να μετρούσαμε τα ψέματα της ζωής μας με τα χρόνια, κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα.

Ανθίμου Μαρία

Μοναδικός Απρίλης

Κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα, έτσι ξεκινά από την πρώτη μέρα. Πρωταπριλιά με καλοστημένη παγίδα της αλήθειας. Αληθοφανής ψεύτης ο Απρίλης! Μάλλον είναι ίσως και η μόνη μέρα που οι άνθρωποι παραδέχονται την συνήθεια να λέγουν ψέματα!

Κάθε Απρίλης όμως είναι και μια μοναδική αλήθεια Άνοιξης. Δυόσμος, γιασεμιά και κρίνα, συνήθως ένας Απρίλης αρωματίζει και το Πάσχα. Το πιο γλυκό αληθινό μήνυμα, την Ανάσταση. Ο θάνατος νικιέται, κι ας προσπερνούμε πολλές φορές αυτήν την τεράστια αλήθεια.

Κάθε Απρίλης και μια παλάμη ουρανού δίνει χάδι στο γαλάζιο κι οι κόρες του ήλιου ορέγονται καλοκαίρι. Κι εκεί που ζεσταίνει ο καιρός, πέφτει και μια βροχή, έτσι γιατί κάτι ξέρει ο λαός εδώ στην Κύπρο που λέει «Αν βρέξει ο Μάρτης θκιό νερά τζιό Απρίλης άλλο ένα, χαράς σε τζείνον τον ζεφκά που σσει πολλά σπαρμένα ».

Κι αν ο Απρίλης μπαίνει με ψέμα, τελειώνει με τη μοναδική μου αλήθεια. Στο έβγα του μήνα, στις τριάντα, γέννησα την κόρη μου! Άρα κάθε Απρίλης και γιορτή στο δικό μου σπιτικό! Η δική μου ατελεύτητα άνοιξη ανθεί καθημερινά έκτοτε και δίνει την δική της μυρωδιά χρωμάτων στη ζωή μου. Μοναδικέ μου Απρίλη, δεν θα σε βαρεθώ ποτέ!

Καλώς να ορίζεις, γιε της Άνοιξης!

Γεωργίου Σόφη

Ήταν Πρώτη Απριλίου. Σε ρώτησα αν μ’ αγαπούσες κι εσύ απάντησες θετικά. Ούτε που σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να ήταν ψέμα ή ότι δεν έπρεπε να σε ρωτήσω εκείνη την ημέρα. Μέχρι να έλθει η επόμενη Πρωταπριλιά χωρίσαμε. Προσπάθησα να σε δικαιολογήσω. Την ίδια ημέρα γιορτάζουμε και την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Βρετανούς και γι’ αυτό σε ρώτησα αν μ’ αγαπούσες όσο και οι αγωνιστές την Κύπρο για την οποία θυσίασαν τη ζωή τους. Να όμως που στην περίπτωσή μας ήταν ένα πρωτοπριλιάτικο ψέμα.

Μετά από χρόνια, όταν γνώρισα την πραγματική αγάπη, κατάλαβα ότι όποια μέρα και να ρωτούσα, ακόμη και την Πρώτη Απριλίου, η απάντηση θα ήταν αληθινή. Δεν παίζει ρόλο η ημέρα που ρωτάμε, αλλά μόνο αν η αγάπη είναι πραγματική.

Γιανναδάκη Μαρία

Όμορφος που είναι ο Απρίλης! Η φύση ντύνεται ζωηρά χρώματα. Στεφανώνεται αμυγδαλιές και πασχαλιές. Μαγεύει τους ανθρώπους με αρώματα. Στέλνει καυτά βέλη και στήνει τρελό χορό με τον Έρωτα.

Η Σοφία στέκεται στο παράθυρο. Ψάχνει το ψέμα στις εικόνες που απλώνονται μπροστά της και γεμίζουν τα μάτια και τις αισθήσεις της. Πού είναι κρυμμένο; Γιατί ο μήνας των αρωμάτων να μπαίνει μ’ ένα ψέμα;

Ξενόφερτο το έθιμο, μα μπήκε για τα καλά στις ζωές μας. Στην εγκυκλοπαίδεια του σχολείου διάβασε ότι οι βλαπτικές δυνάμεις ξεγελούσαν τους ανθρώπους και εμπόδιζαν τη γεωργική παραγωγή, μια και ο Απρίλης μπορεί να φέρει δυνατές βροχές και χιόνια και να κάψει τις σοδειές. Πουθενά δεν λέει πως την Πρωταπριλιά οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν ψέματα για να πληγώσουν τους άλλους. Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα, οι συμμαθητές της Σοφίας, βρίσκουν την ευκαιρία να την ξεγελάσουν και να ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Φέτος όμως θα ήταν διαφορετική χρονιά! Θα γελούσε κι αυτή μαζί τους δείχνοντάς τους πως είναι δυνατή και πως δεν επηρεάζεται από κακόγουστα αστεία. Θα τους διάβαζε μάλιστα ένα κείμενο που ετοίμασε, ώστε να μάθουν κι αυτοί τι σημαίνει Πρωταπριλιά και να καταλάβουν ότι τα πειράγματα που έκαναν καμία σχέση δεν είχαν με το έθιμο.

Δρακουλάκη Μαρίλλιαν

Ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει αυτό το έθιμο. Δεν άσκησα το σπορ. Μία τέτοια μέρα που σηματοδοτεί το ξεκίνημα της Άνοιξης είναι σαν να αμφισβητούμε τη Φύση, μία μέρα χαράς. Τριακόσιες εξήντα τέσσερεις μέρες τον χρόνο είναι υπέρ αρκετές για όσους μας περιβάλλουν και αρέσκονται. Σαν Θαύματα που είμαστε, ας τους αφήσουμε στην πλάνη τους.

Κοντόγιαννου Ζωή

Κάθε Απρίλης και ένα ψέμα που πονούσε...

Ήμουν ο μικρός της οικογένειας και κάθε φορά είχα να αντιμετωπίσω τα ψέματα της αδερφής μου.

«Κερδίσαμε πολλά λεφτά!» φώναζε.

«Ζήτω! Τέρμα τα δάκρυα της μαμάς!» σκεφτόμουν...

Ύστερα περιπαικτικά ξεστόμιζε τη λέξη «Πρωταπριλιά!»

Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ μεγάλωνα με έναν Απρίλη που με πλήγωνε.

«Η μαμά βρήκε δουλειά. Θα φύγουμε από την πόλη». Άλλο ένα ψέμα μεγάλο...

Το όνειρό μου να φύγουμε από την πόλη με τους γρήγορους ρυθμούς της και την ανικανότητά της να ηρεμήσει λίγο και να αφουγκραστεί την ομορφιά του κόσμου γύρω της, γκρεμιζόταν από τη μία στιγμή στην άλλη.

Το χειρότερο ψέμα είχε έρθει πάλι έναν Απρίλη.

«Η μαμά δεν έχει τίποτα! Θα γίνει γρήγορα καλά!»

Ποτέ δεν έγινε...

Ο ίδιος ο Απρίλης με περιγελούσε ψιθυρίζοντας μου: «Πρωταπριλιά!»

Όσο για μένα, μεγαλώνοντας έβαλα στόχο να κάνω κάθε Πρωταπριλιά, που με είχε πληγώσει, μία αλήθεια που θα έφερνε το φως στη ζωή μου.

Έφυγα από την πόλη. Ζω απομονωμένος σε ένα εξωμονάστηρο έχοντας όλη την ομορφιά του κόσμου στα πόδια μου και προσπαθώ καθημερινά να γίνω τόσο πλούσιος ώστε όλα τα λεφτά και οι ανέσεις του κόσμου να μην είναι παρά ασήμαντες μικρές Πρωταπριλιές...

Κοτσαύτη Γιώτα

Κλαμπ Αλήθειας

Πώς κατάφερε μια χαζομάρα να κάνει τόσους ανθρώπους να σιχαθούν την πρώτη μέρα ενός πανέμορφου μήνα;

Ποτέ δεν της άρεσαν τα δήθεν αστεία, τα χοντροκομμένα «καλαμπούρια», τα ψέματα. «Αυστηρή» την ανέβαζαν. «Στρίγγλα» την κατέβαζαν. Κι άλλα πολλά, πάντα πίσω απ’ την πλάτη της.

Αυτήν τη θέση την απέκτησε με πολλές θυσίες. Στην κορυφή δεν φτάνει κανείς τυχαία. Θέλει κότσια η επιτυχία. Θέλει ισχυρό χαρακτήρα, αλύγιστο. Να ματώνεις, να ξαναματώνεις, κι εσύ εκεί, να συνεχίζεις τον δρόμο σου…

«Κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα» σιγομουρμούριζαν και τις/τους άκουγε να συζητάνε πώς θα της τη «φέρουν».

Άνοιξε τον υπολογιστή. Της πήρε ώρες, άφησε σημαντικές δουλειές να περιμένουν, όμως στο τέλος τα κατάφερε. Έφτιαξε μια πανέμορφη αφίσα. Δεν έκανε άδικα τόσα μαθήματα ζωγραφικής στα νιάτα της.

«Κλαμπ Αλήθειας» έγραφε πάνω πάνω.

Κι από κάτω ζωγραφισμένος ένας Απρίλης μαγικός. Να κουβαλάει μαζί του όλη την ομορφιά του κόσμου.

Την εκτύπωσε και την κόλλησε έξω απ’ την πόρτα του γραφείου.

Από δω και στο εξής κάθε χρόνο, 1 Απριλίου, θα ζωγράφιζε μια παρόμοια αφίσα.

Την επόμενη χρονιά ίσως διοργάνωνε κάποιον σχετικό διαγωνισμό για μαθήτριες και μαθητές. Μια ιδέα για ακτιβισμό, για έναν φορέα που θα βοηθούσε τον κόσμο ν’ αλλάξει πέρασε απ’ το μυαλό της.

Το «Κλαμπ Αλήθειας» είχε ξεκινήσει το ταξίδι του…

Κουρέτα Μαρία

Τόσα, μα τόσα ψέματα πια! Κάθε μέρα, με κάθε τρόπο μού έδειχνε την αγάπη του. Ένα φιλί κάθε πρωί προτού φύγει, το πρώτο μπουμπούκι που είχε ανθίσει στον κήπο, πάντα με τον καλό λόγο για το πόσο όμορφη είμαι, για το πόσο ωραία ντύνομαι. Ήμουν τόσο ευτυχισμένη. Ώσπου ήρθε εκείνη η μέρα… Ήταν πρώτη Απρίλη θυμάμαι. Γύρισα από τη δουλειά και τον βρήκα να με περιμένει με μια βαλίτσα στο χέρι. «Ξέρεις φεύγω» μου είπε. «Δεν σε αγάπησα ποτέ. Σε ήθελα μόνο για τις γνωριμίες σου. Τώρα που έστησα τη δική μου δουλειά, άντε γεια». Αυτά είπε κι έκλεισε την πόρτα πίσω του. Έμεινα να κοιτάζω άφωνη. Πρώτη Απρίλη όλοι θα άκουγαν ψέματα. Εγώ άκουσα μια τρομερή αλήθεια. Τι ειρωνεία…

Λύχνου Πέπη

Αναζητώντας ένα ψέμα

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ψέματα. Είναι από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που με απωθούν. Επιπλέον, εγώ η ίδια είμαι το κατάλληλο θύμα, από αυτούς που εξαπατώνται χωρίς πολύ κόπο, ευκολόπιστη. Και η εικόνα μου ολοκληρώνεται, αν σας πω ότι στις ημερομηνίες δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία. Ο χρόνος για μένα περνάει και προσδιορίζεται όχι από μήνες, ημέρες, ώρες αλλά από ανθρώπους, πράξεις, ενέργειες, σκέψεις. Άρα, είμαι από τους ανθρώπους που την Πρωταπριλιά όλοι με αναζητούν, για να πουν το ψεματάκι τους με σίγουρη επιτυχία, ενώ εγώ κανονικά θα έπρεπε να ψάχνω μέρος να κρυφτώ. Ωστόσο ετούτη την Πρωταπριλιά αναζητώ με αγωνία κάποιον να μου πει το τέλειο ψέμα: ότι ο τελευταίος χρόνος είναι ένα εφιαλτικό όνειρο, καλοστημένο από κάποιον εμπνευσμένο χωρατατζή που βλέπει πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Στο ψέμα του να συμπεριλάβει όλο το λεξιλόγιο που έγινε της μόδας, lockdown, κρούσματα, θύματα, ΜΕΘ, μάσκα, απόσταση, μήνυμα, εμβόλιο, παρενέργειες, συνομωσίες. Και μετά, χτυπώντας ο ένας την πλάτη του άλλου, όλοι μαζί να βάλουμε τα γέλια!

Μακαριάν Μαριάννα

Έτρεξε κοντά του, τα μάτια της κοιτούσαν κατευθείαν μέσα στα δικά του. Εκείνος της χαμογέλασε ανοίγοντας τα χέρια, φοβόταν πως θα την είχε χάσει. Απρίλης ήταν όταν την πρωτογνώρισε, κι όπως το σκεφτόταν κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα, μα αυτή ήταν αληθινή.

-Όπα, στάκα λίγο γιατί μου φαίνεται μπερδεύεστε. Τι εννοεί κάθε Απρίλης ένα ψέμα;

Αρχικά να τονίσω ότι δεν υπάρχουν άλλοι «Απρίληδες», είμαι ένας και μοναδικός. Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό, πάμε παρακάτω.

Κάθομαι αμέριμνος να διαβάσω το λογοτεχνικό μου βιβλίο και εκεί που είμαι έτοιμος να συγκινηθώ, πετάγεται η ατάκα... Άκου «Κάθε Απρίλης κι ενα....ψ...ψε...» ούτε να το πω δεν μπορώ.

Τι προκαταλήψεις, τι ταραχές έπαθα πρωί πρωί χωρίς καφέ.

Μέσα στα ανοιξιάτικα ανθίσματα των δέντρων και τα χιλιάδες αρώματα των μπουμπουκιών που σκάνε για να γίνουν καρποί, πώς μπορεί κάποιος να με παρομοιάσει με ψέμα;

Υπάρχει τίποτα πιο αληθινό από τη φύση όταν ξυπνάει;

Δεν είμαι ψέμα, εσείς οι άνθρωποι επιλέγετε να τα κάνετε όλα ψεύτικα.

Μέσα σε μια πλατεία γεμάτη παιδιά που τρέχουν για να απολαύσουν τον καιρό, στα λουλούδια που πολύχρωμα γεμίζουν τα περβάζια, εγώ είμαι αληθινός. Είμαι εδώ κάθε χρόνο για να τονίσω πως κάθε χειμώνας έχει μιαν άνοιξη στο τέλος του, όπως και κάθε τέλος έχει μια νέα αρχή.

Μιχαηλίδου Χριστίνα

Ο πιο αληθινός Απρίλης

«Κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα» έλεγε γελώντας η γιαγιά μου κάθε Πρωταπριλιά που την ξεγελούσα με ένα αθώο ψέμα και μετά έμπαινε στην κουζίνα της και μου έφτιαχνε τις πιο νόστιμες κι αφράτες τηγανίτες που έχω γευτεί στη ζωή μου.

Τον αγαπούσα από μικρή τον Απρίλη. Τον καλωσορίζαμε με ευφάνταστες φάρσες κι αστεία ψέματα, κι όσο πιο πετυχημένα ήταν, τόσο πιο πολλά γέλια έφερναν. Παρατάγαμε τα βαριά ρούχα στην ντουλάπα και ανακατεύαμε όλα τα συρτάρια μέχρι να βρούμε το περσινό κοντομάνικο μπλουζάκι που μας άρεσε. Δρόσιζαν τα χέρια και τα πόδια μας κι αλάφρωνε ταυτόχρονα κι η ψυχή μας από τα κρύα του χειμώνα. Κι εκείνο το πρώτο παγωτό εκεί κοντά στο Πάσχα, τι γλύκα και τι δροσιά έκρυβε. Παράσημο το κάναμε όταν γυρίζαμε πίσω στο σχολείο μετά τις πασχαλιάτικες διακοπές.

Αλλά το πολυτιμότερο δώρο μού το κράταγε ο Απρίλης για αργότερα που μεγάλωσα αρκετά. Ήταν η γέννηση της πρώτης κόρης μου. Ήρθε χαμογελαστή και ροδομάγουλη σαν ανοιξιάτικη βροχούλα και ήταν η χειροπιαστή και ολοζώντανη απόδειξη ότι ο δικός μου Απρίλης δεν ήταν ένα ψέμα, όπως έλεγε η γιαγιά μου, αλλά ένα μεγάλο θαύμα που το ζούσα με όλες μου τις αισθήσεις.

Ευχαριστώ για όλα, Απρίλη, είμαι ευγνώμων!

Νάνη Παρασκευή

Βαρύ το φορτίο του Απρίλη στο έμπα του. Καλωσόρισμα με ένα ψέμα ικανό να ξεγελάσει, να διασκεδάσει, να πειράξει ή να γίνει επικίνδυνο. Ίσως φορτώθηκε το βάρος αυτό για να τιμάται η αλήθεια όλο το υπόλοιπο διάστημα. Γιατί ο Απρίλης ανοίγει τον καιρό, ανθίζει τα λουλούδια, καλωσορίζει το φως, υποδέχεται την Πασχαλιά, ανοίγει την ψυχή. Αν αυτό δεν είναι αλήθεια, τότε τι είναι; Ίσως το ψέμα να είναι το δώρο του Απρίλη στον άνθρωπο για να βρει τρόπο η κρυφή του ανάγκη να ξεφύγει από την καθημερινότητα ή να διασκεδάσει λίγο τις αναποδιές. Μια στιγμή ανεμελιάς και γέλιου για να ξορκιστούν τα σκοτάδια του χειμώνα και να βρει καθαρό χώμα η άνοιξη να πατήσει.

Ύστερα να κοιμηθεί για να ξυπνήσει μια ολόφρεσκη αλήθεια.

Ταμουρατζή Έλενα

Σαν ψέμα

«Μη με ξυπνάς απ’ τις έξι…» το τραγουδάκι σήμανε πάλι την έγερση. «Άτιμο ξυπνητήρι! Καμιά μέρα θα σε πετάξω απ’ το παράθυρο» σκέφτηκε και σηκώθηκε να ετοιμαστεί. Πρώτη ο μήνας σήμερα και σίγουρα τα παιδιά θα της είχαν ετοιμάσει κάποια φάρσα, όπως κάθε χρόνο. Πόσο το βαριόταν αυτό το έθιμο. Αλλά προσποιούταν ότι γελούσε μόλις άκουγε «Στη φέραμε!», μόνο και μόνο για να τα δει να ξεσπάνε στα γέλια. Ετοιμάστηκε γρήγορα και κίνησε για το σχολείο. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση κι έτσι έφτασε έγκαιρα. Μόλις μπήκε στο κτίριο υπήρχε μια περίεργη σιωπή. Σίγουρα κάτι θα ετοίμαζαν πάλι… Ο διευθυντής την κάλεσε στο γραφείο του και την ενημέρωσε πως ο Γιάννης, ένας από τους πιο βαριά νοσούντες μαθητές της, έπαθε χθες μια επιληπτική κρίση και δεν τα κατάφερε. Ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια της. Είχε δουλέψει πολύ μαζί του και τελευταία είχε παρουσιάσει τρομερή βελτίωση στην επικοινωνία τους. Της φαινόταν σαν μια κακόγουστη φάρσα που ήλπιζε να είναι Πρωταπριλιάτικο αστείο. Δυστυχώς, δεν ήταν… Ο Γιάννης είχε φύγει κι εκείνη έπρεπε να βρει το κουράγιο να γελάσει όταν τα παιδιά θα έλεγαν, χωρίς να καταλαβαίνουν, «Στη φέραμε!»

Τοψιώτη Μαρία

Ήτανε πρώτη τ’ Απρίλη όταν μου πες πως μ’ αγαπάς. Κι εγώ σε πίστεψα. Αυτήν την αθωότητα των λεγόμενων. Η πραότητα της σκέψης σου έδειχνε όλη την απεραντοσύνη του συναισθήματός σου. Το σώμα σου μιλούσε, τα χείλη σου έτρεμαν και τα δάκρυα έτρεχαν ανεπαίσθητα στο πρόσωπό σου. Πώς να μη σε πιστέψω. Πώς ν’ αρνηθώ την ηδονή του μυαλού μου στο άκουσμα της ενδοξότερης λέξης που υπήρξε ποτέ; Κάθε μέρα ρουφούσα τη στιγμή, κρατώντας την σαν φυλαχτό στα ενδότερα της καρδιάς μου. Ακόμη εκεί την έχω. Ξέρεις, ακόμη μέσα μου σ’ έχω. Ανήκεις σε ένα βαθύ μου κι ανεπανάληπτο σενάριο της ζωής μου που πάντα θα το κρατάω σαν κάτι ιερό. Καμιά φορά κιόλας ανατρέχω σε αυτό. Η αγάπη πάντα υπομένει, επιμένει, αλλά δεν επαιτεί. Είναι εκεί, βράχος! Κάποιον Απρίλη μου πες σ’ αγαπώ και κάποιον Αύγουστο θα σ’ αγαπώ για πάντα. Κι έπαψα να πιστεύω πια...

Τσιπούρα Μάντυ

Ψέμα ή αλήθεια;

Η Χριστίνα έπινε τον καφέ της στον κήπο. Τα ζουμπούλια ολάνθιστα, τα κρίνα στόλιζαν τις γλάστρες, τα γιασεμιά μοσχοβολούσαν, οι μπουκαμβίλιες χείμαρρος χρωμάτων. Είχε σερβίρει πρωινό και περίμενε τον Αλέξη να συζητήσουν. Έπρεπε να τα βρουν από το χθεσινό τσακωμό τους. Ο Αλέξης έφτασε κατηφής. Δεν της άρεσε το ύφος του. Της ανακοίνωσε ψυχρά ότι είχε πια κουραστεί απ’ τους καυγάδες τους και ήθελε να χωρίσουν. Ήταν ανένδοτος. Η γη έτριξε κάτω απ’ τα πόδια της. Έμεινε εμβρόντητη να τον κοιτάζει να φεύγει. Ο κήπος έγινε μεμιάς μαυσωλείο να στεγάσει τη νεκρή της αγάπη. Η μέρα της μαύρισε και τα δάκρυα ασυγκράτητα έκαιγαν την καρδιά της.

Το βράδυ ο επίμονος χτύπος του κουδουνιού την εκνεύρισε. Δεν ήθελε να δει κανέναν. Τελικά άνοιξε. Ο Αλέξης γονατισμένος στην πόρτα μ’ ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα, της κάνει πρόταση γάμου, προσφέροντάς της ένα μονόπετρο. Μα... πως έγινε αυτό; «Κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα, αγάπη μου» είπε με πλατύ χαμόγελο. Κοίταξε το ημερολόγιο. Έγραφε 1η Απρίλη. Είχε ξεχάσει πως είχε μπει ο μήνας της Άνοιξης.

Άνοιξε τα μάτια της απότομα. Ο ήχος στο κινητό της την ξύπνησε. Το πήρε. 08.10 π.μ., Πέμπτη 1 Απριλίου.

Ήταν ο Αλέξης. Θέλω να χωρίσουμε έγραφε το μήνυμα…

Χαραλαμποπούλου Φωτεινή

Αλλιώτικη αρχή

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Και όπως κάθε χρόνο, τα τελευταία εφτά είχε ήδη αποφασίσει ποια θα ήταν η ζωή της μέχρι την επόμενη πρώτη Απριλίου. Τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες μιας ζωής που είχε επιλέξει η ίδια να ζήσει, κάθε χρόνο και μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού της. Όταν το αυτοκίνητό που οδηγούσε αναποδογύρισε και βρέθηκε ολομόναχη σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, δίχως να μπορεί να θυμηθεί το παραμικρό από το άγνωστο πόσο παρελθόν της, σε έναν τόπο που με μόνο στοιχείο το άκουσμα της ομιλίας της μαρτυρούσε πως δεν ήταν ο τόπος της, περίεργο μα δεν φοβήθηκε. Μία αίσθηση λύτρωσης την κυρίευσε, σαν να συνέβαινε κάτι που είχε ευχηθεί να της συμβεί. Κάθε Απρίλης κι ένα ψέμα αποφάσισε. Νέο όνομα, νέα διεύθυνση, νέα δουλειά, νέοι φίλοι και αγαπητικοί. Μια ζωή ψεύτικη, πολλές ζωές αληθινές.

Χιώτη Ειρήνη

Μ’ ένα ψέμα θα μπει κι αυτός ο Απρίλης. Μ’ ένα ψέμα η βροχή θα προσπαθήσει να ξεγελάσει την Άνοιξη που είναι προ των πυλών. Να της πει πως δεν είναι η ώρα της ακόμα, όσο κι αν αυτή ανυπομονεί να φτάσει. Σαν εφηβικός έρωτας μοιάζει τούτος ο μήνας. Θέλουμε τόσο πολύ να έρθει κι έχουμε έναν φόβο στη καρδιά μη και δεν φτάσει τελικά. Μην και δεν τον ζήσουμε. Θα μείνουμε αναρωτιόμαστε για πάντα στο χιονισμένο τοπίο της μοναξιάς; Παρόλο που ξέρουμε πως ο έρωτας είναι μπροστά μας. Και πως δεν γίνεται να μην εμφανιστεί. Κι ύστερα έρχεται η Άνοιξη. Με τα πουλιά που ξανοίγονται στους ουρανούς και τα λιβάδια στην εξοχή που γεμίζουν παπαρούνες. Πόσο μοιάζει με έρωτα κι αυτή η Άνοιξη....

Χρυσοπούλου Βέτα

Κάθε Απρίλη κι ένα ψέμα. Την Πρωταπριλιά γιορτάζουν με χαρά μικροί μεγάλοι, μπλέκοντας ωραίες ιστορίες και χαίρονται όταν πετύχει το αστείο τους, όταν γίνεται πιστευτό.

Και γίνονται όλοι παιδιά στήνοντας φάρσες και γεμίζοντας γέλια την πρώτη ημέρα του Απρίλη.

Έπεσε η μαντήλα σου, κέρδισα το λαχείο, θα πάω για μπάνιο, μικρά αθώα ψεματάκια που κάνουν τη μέρα ιδιαίτερη. Ο ένας κοιτά να γελάσει τον άλλο τηρώντας το έθιμο που θέλει τον Απρίλη ψεύτη.

Σε γέλασα είναι Πρωταπριλιά!

Έφαγα ένα ταψί κανταΐφι και τρεις κότες!

Πώς μπόρεσες, πλάκα μου κάνεις;

Μα είναι Πρωταπριλιά!

Σκίστηκε το παντελόνι σου!

Φαίνεται κάτι; Τι θα κάνω τώρα;

Μα είναι Πρωταπριλιά!

Ψυχομάνη Βάσω

Πολλά ψέματα

Ψέματα μικρά και μεγάλα. Ψέματα αθώα που μπορούν να σε βγάλουν από μία δύσκολη κατάσταση και ψέματα που καταλήγουν πολύ επώδυνα. Μερικά είναι πιο εύκολα από άλλα να τα πεις, ενώ άλλα χρειάζονται ολόκληρη μελέτη για να πάρουν υπόσταση. Πληροφορήσου σωστά και ζήσε μέσα σε αυτό, τόσο που να το πιστέψεις κι εσύ.

Την Πρωταπριλιά όλα αυτά αλλάζουν, γιατί όλα τα ψέματα λέγονται με απώτερο σκοπό την πλάκα και το γέλιο: «Κόλλησε τσίχλα στα μαλλιά σου!», «Το παντελόνι σου σκίστηκε!», «Είναι ανοιχτή η τσάντα σου!».

Στιγμές τρόμου. Μάτια γουρλωμένα και τα χέρια τρέχουν στο αντίστοιχο σημείο. Σαν να προκαλείται ο φόβος μας και κάποιος άλλος διασκεδάζει. Οι πιο υποψιασμένοι μένουν ατάραχοι. Μάλλον δεν φοβούνται.