Η ξεχασμένη γιορτή

 Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα

Η ξεχασμένη γιορτή

Ο Περικλής, κάθε χρόνο, περίμενε τη γιορτή του με μεγάλη ανυπομονησία. Ήταν γνωστός γλυκατζής και δεν χόρταινε να δοκιμάζει τα διάφορα γλυκά που του έφερναν οι φίλοι και οι συγγενείς του. Φέτος όμως, ενώ πλησίαζε η γιορτή του, έβλεπε ότι κάτι περίεργο γινόταν. Φαινόταν λες… και όλοι την είχαν ξεχάσει! Αντί να ετοιμάζουν τα δώρα του, ασχολιόντουσαν με κάτι τσουρέκια, με κόκκινα αυγά και λαγουδάκια. Και δεν λέμε ότι τα τσουρέκια και τα κόκκινα αυγά δεν άρεσαν στον Περικλή, αλλά όχι και να ξεχάσουν τη γιορτή του για αυτά! 

Έτσι, λοιπόν, περνούσαν οι μέρες, μέχρι που έφτασε και η μέρα της γιορτής του. Ξύπνησε κατσούφης. Πού να ήξερε ότι θα ερχόταν η γιαγιά του να του ευχηθεί! Ε, φυσικά, οι γιαγιάδες δεν ξεχνούν ποτέ τα εγγόνια τους. Άσε που έχουν το χάρισμα να καταλαβαίνουν και όσα δεν λέγονται.

«Περικλάκο μου, σε βλέπω λίγο μελαγχολικό. Μήπως φταίει που φέτος δεν πρόλαβα να φτιάξω γλυκά για σένα; Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου; Μια γιορτή δεν τελειώνει ποτέ. Τη γιορτάζουμε εμείς όποτε θέλουμε!»

Και κάπως έτσι οι γονείς του Περικλής ζήτησαν συγγνώμη από τον γιο τους, που απορροφήθηκαν τόσο από το Πάσχα. Αλλά του υποσχέθηκαν ότι θα του ετοίμαζαν την πιο όμορφη γιορτή την τελευταία μέρα των διακοπών. Ο Περικλής καταχάρηκε και ήταν σίγουρος πως θα τη θυμόταν για πολλά χρόνια, μέχρι να μεγαλώσει. Γιατί τελικά σημασία δεν έχει η ημερομηνία, αλλά να ξέρεις ότι είσαι ξεχωριστός για τους ανθρώπους που αγαπάς.

Κατερίνα Σπαθαράκη

…

Κατάγομαι από την Ανώπολη Σφακίων, αλλά μένω στα Χανιά. Έχω σπουδάσει φιλόλογος και παρέχω ιδιαίτερα μαθήματα. Τους θερινούς μήνες εργάζομαι στον τομέα του τουρισμού ως ξεναγός σε εταιρεία που πραγματοποιεί ταξίδια αναψυχής. Την πρακτική μου την πραγματοποίησα στο Κέντρο Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Σαραγόσα. Επίσης, έχω ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας και αυτό τον καιρό έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα: «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτισμικές Βιομηχανίες». Επιπλέον, έχω παρακολουθήσει την εκπαίδευση «Εκφραστική Γραφή στην Εκπαίδευση και την Κοινότητα». Συμμετέχω εθελοντικά στον Φιλολογικό Σύλλογο της περιοχής μου. Λογοτεχνικά μου κείμενα μου έχουν δημοσιευτεί στις εκδόσεις του «itravelpoetry» και έχω συμμετάσχει σε συλλογικά έργα των Εκδόσεων Αλάτι.

…

Η Κατερίνα παρακολούθησε τον «νέο κύκλο 2» του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μικρά και Πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/  

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Τα «Μικρά» πάνε σχολείο!

https://www.ekdoseisalati.com/p/ta-mikra-pane-scholeio/

Γυναίκα εσύ και μπόρεσες… 

https://www.ekdoseisalati.com/p/gynaika-esy-kai-mporeses/ 

Σύντομα παραμύθια για νεράιδες (υπό έκδοση)

Ανθολόγιο με… αλάτι! (υπό έκδοση)

Χριστουγεννιάτικο δώρο

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για τα Χριστούγεννα

 

Χριστουγεννιάτικο δώρο

Η Αλκυόνη αγαπούσε πολύ τη γιαγιά της. Πίστευε ό,τι της έλεγε. Έτσι όταν της υποσχέθηκε πως θα πάνε όλοι μαζί στο δάσος για να βρουν το ωραιότερο δέντρο που είχε δει ποτέ, την είχε πιστέψει. Δυστυχώς όμως, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, έπεσε πολλή δουλειά στο οικογενειακό μαγαζί. Και η μαμά και η γιαγιά έλειπαν όλη την ημέρα για να προλαβαίνουν τις παραγγελίες. Η καημένη η Αλκυόνη άρχισε να θυμώνει. Για όλα τα άλλα παιδιά θα φρόντιζαν να έχουν τα πιο όμορφα δώρα, τα πιο γυαλιστερά στολίδια και τα πιο γλυκά μελομακάρονα. Ενώ για τα δικά της Χριστούγεννα ενδιαφερόταν μόνο ο μπαμπάς της.

Ο μπαμπάς την έπαιρνε από το σχολείο, την τάιζε και τη βοηθούσε με τα μαθήματά της. Έπειτα είτε έπαιζαν κάποιο παιχνίδι που σκάρωνε η Αλκυόνη είτε μαγείρευαν, για να έχουν φαγητό για την επόμενη μέρα. Αλλά και για να ξεκουράζουν τη μαμά, που γυρνούσε πολύ αργότερα από τη δουλειά της. Όμως όσο και να τον αγαπούσε,  δεν σταματούσαν να της λείπουν η μαμά και η γιαγιά της. Όσο και να της εξηγούσε ο μπαμπάς ότι έπρεπε να δουλέψουν για να έχουν χρήματα, η Αλκυόνη άρχιζε να πιστεύει ότι αγαπούσαν περισσότερο αυτά τα χρήματα από την ίδια. Το βράδυ πριν από την παραμονή των Χριστουγέννων έκλαψε πικρά για αυτό. Έτσι δεν πρόλαβε να δει το αστέρι που έπεφτε και έλαμψε όταν ακούμπησε το παράθυρό της.

Το επόμενο πρωί η γιαγιά ήρθε και την ξύπνησε από τα χαράματα: «Ήρθε η ώρα να πάμε στο δάσος και να βρούμε το ωραιότερο έλατο που θα έχεις δει ποτέ σου». Η μικρή Αλκυόνη πετάχτηκε από το κρεβάτι με χαρά. Έτρεξε προς τον κήπο. Εκεί βρήκε τη μαμά και τον μπαμπά της, να την περιμένουν με μια ζεστή αγκαλιά. Φορούσαν γιορτινά ρούχα και τραγουδούσαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. «Αυτό σίγουρα θα είναι το πιο μαγικό χριστουγεννιάτικο δέντρο!» σκέφτηκε. Την ίδια στιγμή ένα αστέρι τής έκλεινε παιχνιδιάρικα το μάτι, αλλά η Αλκυόνη ήταν πολύ απασχολημένη για να το προσέξει.

Κατερίνα Σπαθαράκη

Η φωτογραφία είναι απ’ το pinterest. Αν κάποια/ος γνωρίζει δημιουργό, ας επικοινωνήσει με το yotakotsafti1@yahoo.gr για να το προσθέσουμε.

…

Κατάγομαι από την Ανώπολη Σφακίων, αλλά μένω στα Χανιά. Έχω σπουδάσει φιλόλογος και παρέχω ιδιαίτερα μαθήματα. Τους θερινούς μήνες εργάζομαι στον τομέα του τουρισμού ως ξεναγός σε εταιρεία που πραγματοποιεί ταξίδια αναψυχής. Την πρακτική μου την πραγματοποίησα στο Κέντρο Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Σαραγόσα. Επίσης, έχω ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας και αυτό τον καιρό έχω ξεκινήσει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα: «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτισμικές Βιομηχανίες». Επιπλέον, έχω παρακολουθήσει την εκπαίδευση «Εκφραστική Γραφή στην Εκπαίδευση και την Κοινότητα». Συμμετέχω εθελοντικά στον Φιλολογικό Σύλλογο της περιοχής μου. Λογοτεχνικά μου κείμενα μου έχουν δημοσιευτεί στις εκδόσεις του «itravelpoetry» και έχω συμμετάσχει σε συλλογικά έργα των Εκδόσεων Αλάτι.

…

Η Κατερίνα παρακολούθησε τον «νέο κύκλο 2» του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Μικρά και Πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/  

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/

Τα «Μικρά» πάνε σχολείο!

https://www.ekdoseisalati.com/p/ta-mikra-pane-scholeio/

Γυναίκα εσύ και μπόρεσες (υπό έκδοση)

Σύντομα παραμύθια για νεράιδες (υπό έκδοση)

 

 

 

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας συστήνονται-Κατερίνα Σπαθαράκη

不完全さの美しさ

Ανθισμένα λουλούδια,

πουλιά με ορθάνοιχτα φτερά,

αγρίμια στα βουνά.

Πώς μπορείς να αγαπάς ένα λουλούδι;

Πώς μπορείς να αγαπάς ένα αγρίμι;

 

Tα νερά στα ποτάμια που κυλάνε.

Το άσπρο χιόνι που λιώνει.

Τα ανοιξιάτικα λουλούδια που ξεραίνει ο ήλιος.

Πώς μπορείς να τα αγαπάς;

 

Πώς μπορείς να αγαπάς ένα όνειρο, μία στιγμή, λίγη σκόνη;

Πώς μπορείς να αγαπάς το φευγαλέο, το ανολοκλήρωτο, αυτό που δεν υπήρξε;

Πώς μπορείς να αγαπάς τα άγρια βουνά, με τα ξεραμένα αίματα και τις αρχέγονες κατάρες;

Τα βουνά που βγάζουν τη γλώσσα τους στο χάος και τελικά φαγώνονται από τις θάλασσες.

Πώς μπορείς να αγαπάς το άσχημο, το ανήθικο, το μισό;

Πώς μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο;

 

Λες ότι αγαπάς ένα λουλούδι, αλλά το κόβεις.

Λες ότι αγαπάς τα Χριστούγεννα, αλλά στολίζεις βαλσαμωμένα δέντρα.

Λες ότι αγαπάς τον Μπλαβογέννη, αλλά δεν αντέχεις να μπεις στο δωμάτιο με τους σκελετούς του.

 

Λες ότι αγωνίζεσαι για την αγάπη, την αλληλεγγύη και τα ανθρώπινα δικαιώματα,

αλλά τα αιματοβαμμένα χέρια δεν τα αντέχεις.

Δεν αγαπάς^. το παιδί μέσα σου, φοβάσαι.

Δεν αγαπάς, θέλεις να κατέχεις.

 

Αν αγαπήσεις ένα δέντρο, μην το κόψεις.

Αν αγαπήσεις ένα αγρίμι, μην το αιχμαλωτίσεις.

Αν αγαπήσεις έναν δολοφόνο, άφησέ τον να φύγει.

Η αγάπη δεν κατέχει.

Η Αγάπη θεραπεύει.

 

Κατερίνα Σπαθαράκη

…

Κατάγομαι από την Ανώπολη Σφακίων, αλλά μένω στα Χανιά. Τους θερινούς μήνες εργάζομαι στον τομέα του τουρισμού, ως barwoman σε εταιρεία που πραγματοποιεί ταξίδια αναψυχής. Έχω σπουδάσει φιλόλογος και παρέχω ιδιαίτερα και φροντιστηριακά μαθήματα. Την πρακτική μου την πραγματοποίησα στο Κέντρο Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Σαραγόσα. Επίσης, έχω ολοκληρώσει μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Συμμετέχω εθελοντικά στον Φιλολογικό Σύλλογο της περιοχής μου, ο οποίος έχει συνεισφέρει με πολλούς τρόπους στην ανάπτυξη της πολιτιστικής ζωής της.

Ο ηδονιστής ποιητής Jaime Gil de Biedma y Alba στο οπισθόφυλλο του μοναδικού του βιβλίου Las personas del verbo, παραθέτει την εξής φράση, για να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους σταμάτησε να γράφει: «Otro, que todo fue una equivocacion: yo creia que queria ser poeta, pero en el fondo queria ser poema» («Επίσης, όλα ήταν ένα λάθος: πίστευα ότι αυτό που ήθελα ήταν να γίνω ποιητής, αλλά κατά βάθος αυτό που ήθελα ήταν να γίνω ποίημα»). Η φράση αυτή περιγράφει και τη δική μου σχέση με τη γραφή. Θεωρώ τα ποιήματά μου μέτρια, γιατί προτιμώ να ζω τη ζωή, παρά να γράφω γι’ αυτήν. Παρ’ όλα αυτά, άρθρα μου έχουν δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα του Flowmagazine και λογοτεχνικά μου κείμενα στο περιοδικό Storywits.

…

Η Κατερίνα παρακολούθησε τον νέο κύκλο 2 του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Για τον πατέρα που γιορτάζει (υπό έκδοση)

Μικρά και Πασχαλινά (υπό έκδοση)

 

Χιόνι στις ψυχές μας

 

Δεκέμβρης,

ο πιο μαγικός μήνας του χρόνου.

Τότε που τα ξωτικά ξυπνάνε,

τα μελομακάρονα μοσχοβολούν,

τ’ αστέρια φαίνονται πιο φωτεινά,

Ο Χριστός ξαναγεννιέται

και κατεβαίνουν όλοι μαζί στη γη,

για να μας αναγεννήσουν.

 

Δεκέμβρης,

κάποιοι κοντόφθαλμα θα τον αποκαλέσουν «ο μήνας του τέλους»,

«ο μήνας του θανάτου».

Αλλά όχι, ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας της Αναγέννησης.

Τα ξωτικά μάς φτιάχνουν δώρα,

ο Χριστός σκεπάζει με χιόνι τις ψυχές μας,

για να ξαναγεννηθούμε,

να ξαναγκαλιαστούμε.

 

Κατερίνα Σπαθαράκη

 

Το ποίημα γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι