Δεν έλεγε πολλά.
Μόνο
άπλωνε το χέρι
κάθε φορά που έπεφταν.
Ίσως γι’ αυτό,
κανείς, δεν έμαθε ποτέ
πόσες φορές
έπεσε εκείνη.
Μυλωνά Κωνσταντίνα
Σ’ είδα πάλι, Ραζίτ, στο λεωφορείο, φασκιωμένη ως το κεφάλι,
-«μη ημιφιεσμένη της εκδικήσεως»-
με τις λαμπυρήθρες των ματιών, ξαναμμένες,
με δύο σταφιδιασμένα χείλη,
με τα δύο παιδιά βασταγερά στην αγκάλη σου·
κι ας μην τα βύζαξες ποτές σου.
Γιαμουρίδου
Κική
Η λέξη «μητέρα»
δεν αφορά μόνο τις γυναίκες που γεννούν ένα παιδί. Με το σπαθί τους χαρακτηρίζονται
μανούλες κι εκείνες που μεγαλώνουν ένα ή περισσότερα παιδιά.
Η απόδειξη της
λέξης ενσυναίσθηση και η εσωτερική ανάγκη, να εξωτερικευτεί ένα ανεκτίμητης
αξίας κομμάτι του εαυτού τους, οδηγεί κάποιες γυναίκες να γίνουν «μανούλες
καρδιάς». Ανοίγουν τη μεγάλη μητρική φωλιά και κλείνουν σφικτά μέσα της
ψυχούλες. Κάνουν ματάκια να χαμογελάσουν και ζεσταίνουν αυτά τα παιδιά, που η
ζωή, για κάποιον λόγο, τους στέρησε τη βιολογική τους μητέρα. Ο ρόλος των «μαμάδων
καρδιάς», είναι ακόμη πιο πολύπλοκος και εξαιρετικά ευαίσθητος, μα και
αξιέπαινος.Είναι τουλάχιστον απάνθρωπο να υπάρχουν παιδιά, χωρίς μητρική
αγκαλιά. Αυτή είναι η μόνη ικανή να επουλώσει και να κλείσει πληγές. Αυτή είναι
η πραγματική πηγή ζωής στο κάθε παιδί. Σε πολλές περιπτώσεις οι γυναίκες αυτές
έχουν και δικά τους παιδιά και σε άλλες όχι. Σε κάθε περίπτωση υποκλινόμαστε
στο μεγαλείο ψυχής αυτών των γυναικών, που για διαφορετικούς λόγους αποφάσισαν
να «αναστήσουν» αυτές τις ψυχούλες και να ζήσουν ή να ξαναζήσουν το μεγαλείο
της μητρότητας.
Σωτηροπούλου
Ρούλα
Η μάνα της
καρδιάς προσφέρει αφειδώλευτη, γενναιόδωρη αγάπη. Διαθέτει περίσσια
συναισθημάτων που θέλει να τα μοιραστεί. Τη διακατέχει δύναμη και αντοχή ψυχής
και ξεπερνάει γρήγορα τα εμπόδια προκειμένου να χτίσει μητρική σχέση. Είναι μια
γυναίκα ευλογημένη γιατί συνειδητά επιλέγει τη μητρότητα και της αφιερώνεται
ολοκληρωτικά. Αποφασίζει να αναθρέψει ένα παιδί που δεν της ανήκει αλλά που
ανακαλύπτει ότι πάντα ήταν μέσα στην καρδιά της. Διαλέγει τον σύντομο αλλά
δύσκολο δρόμο της συνάντησης με την παιδική ψυχή. Εμπιστεύεται το ένστικτό της
και δεν τη νοιάζει να υπερβεί τον εαυτό της για να συναντηθεί με τις εκπλήξεις
της παιδικότητας. Έχει έναν σύγχρονο Γολγοθά να ανέβει και δεν αγκομαχά γιατί
διαθέτει μεγαλείο ψυχής. Καταλαβαίνει τη διαφορά στα χαρακτηριστικά, στο αίμα,
στο DNA, αλλά στα μάτια και στην ψυχή βλέπει πολλές ομοιότητες. Άλλωστε όταν
σέβεται το παιδί, αποδέχεται τη διαφορετικότητά του, καλύπτει τον ψυχικό και
συναισθηματικό του κόσμο, είναι μάνα. Τι σημασία έχει λοιπόν αν είναι μάνα της
κοιλιάς ή μάνα της καρδιάς, αν γεννάει η κοιλιά ή αν γεννάει η καρδιά όταν το
κίνητρο είναι η Αγάπη!
Χαραμή
Μεταξία
Η δική μου μάνα
Η δική μου μάνα
δεν με γέννησε, είναι όμως αυτή που με μεγάλωσε, που μ’ αγάπησε χωρίς όρια, που
μ’ έσφιξε με λατρεία στην αγκαλιά της, που στάθηκε άυπνη στο προσκεφάλι μου
όταν αρρώστησα, που μου κράτησε το χέρι να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Είναι αυτή
που με κοίμιζε και με ξύπναγε με φιλιά, που μου διάβαζε παραμύθια, που
νοιάστηκε για τη χαρά μου και την πρόοδό μου. Είναι εκείνη που με πήρε από το
χέρι και με πήγε στο σχολείο, που στάθηκε δίπλα μου με υπομονή κι αγάπη όταν
δυσκολεύτηκα στα πρώτα μου γράμματα, που με συμβουλεύει και με προστατεύει από
το κακό, που ξέρει τι θέλω πριν ακόμα ανοίξω το στόμα μου. Η δική μου μάνα
είναι δυο φορές μάνα, γιατί μ’ αγάπησε αληθινά χωρίς να με φέρει εκείνη στον
κόσμο. Η αγκαλιά της λιμάνι σε κάθε φουρτούνα, φυλαχτό το χάδι της που διώχνει
τις κακές σκέψεις. Την αγαπώ και είναι πρότυπο για μένα. Έτσι θα ήθελα να
μεγαλώσω κι εγώ τα παιδιά μου.
(Μεταφέρω, με τη
δική μου γραφή, την έκθεση μαθήτριάς μου της ΣΤ’ δημοτικού για τη θετή της
μητέρα. Πάνε πολλά χρόνια αλλά θυμάμαι το κείμενό της, γιατί είχα εντυπωσιαστεί
από το συναίσθημα του γραπτού της.)
Αγόρατζη Βάσω
Μια μητέρα μπορεί
Με πνοή θεϊκή
Σαν τη γη να φουσκώσει
Τους καρπούς της να δώσει
Να τους θρέψει με γάλα
Κι αν πονάει μια στάλα
Στων ματιών της την άκρη
Δεν θα στάξει ένα δάκρυ
Κι αν αυτό ξεγλιστρήσει
Θα 'ναι που 'χει ραγίσει
Της καρδιάς το κανάτι
Να χυθεί η αγάπη
Αργυροπούλου Βασιλεία
Μια μητέρα μπορεί
τ’ αστέρια να κατεβάσει για το σπλάχνο της
το σκοτάδι της κάμαρας να φωτίσει με το φεγγάρι
τους φόβους με νανουρίσματα να πάρει μακριά
με τους εφιάλτες να παλέψει μέσα στον ύπνο του
Μια μητέρα μπορεί
Λουλούδια να σπείρει για να μη χάσουν τον δρόμο τους τα όνειρά του
άρωμα από ματωμένα τριαντάφυλλα να στάξει το βλέμμα της
Βουβή Θυσία στον βωμό της ευτυχίας του
πυξίδα στο μονοπάτι της ζωής του οι συμβουλές της
Μια μάνα μπορεί
με τα δάκρυα της να ξεπλύνει τις πληγές του
ακοίμητος φρουρός να στέκεται να προλάβει το παραστράτημά του
λόγια παρηγοριάς να ψιθυρίζει στ’ αυτί του
με κομμάτια από ήλιο να πλάσει τα όνειρά του
και μέχρι τη στερνή ανάσα ευχές να δίνει
στο σπλάχνο της για αγάπη και καλή βιωτή
φυλακτό στον κόρφο του να μείνει για πάντα
Μια μητέρα μπορεί…
Γεωργοπούλου Χρύσα
Μια μητέρα μπορεί,
μα δεν το ξέρει πριν να έρθει η στιγμή.
Ζει τη ζωή της σαν παιδί, που ακόμα μαθαίνει.
Μια μητέρα είναι ικανή για τα πάντα, πριν γίνει ακόμα μητέρα.
Όταν όμως το κράτημα των μικρών δαχτύλων βιωθεί σαν στιγμή μοναδική,
όταν η αγωνία για την επιθυμία της δικής της επιθυμίας κοπάσει με τον θηλασμό, την αγκαλιά και το παραμύθι,
όταν τα μικρά καθαρά μάτια συναντήσουν την ψυχή της,
τότε σίγουρα ξέρει ότι μπορεί.
Για όλες τις μητέρες που μπόρεσαν, που μπορούν και που θέλουν να μπορέσουν
Κοντόγιαννου Ζωή
Μια μητέρα μπορεί να γίνει άγγελος
Να βγάλει φτερά
Να γίνει θεός
Να κινήσει γη κι ουρανό
Για να σκεπάσει τα παιδιά της
Μια μητέρα μπορεί να νιώσει
Ν’ αφουγκραστεί
Να γιατρέψει
Ακόμα και μ’ ένα φιλί
Τον πόνο του παιδιού της
Μια μητέρα μπορεί να γίνει
Ουρανός και θάλασσα
Ήλιος κι αέρας
Να δώσει ζωή
Μια μητέρα... όλα τα μπορεί!
Μακαριάν Μαριάννα
Μάνα ο μύθος
Μια μητέρα μπορεί μ’ ένα βλέμμα να σε παγώσει.
Να σε ζεστάνει με μια ευχή κάθε κακό να διώξει.
Να έχει δίκιο πάντοτε και άδικο κανένα.
Και την καρδιά της προέκταση να κάνει για εσένα.
Πνοή να δώσει και ζωή χωρίς δάκρυ να χύσει.
Τι κι αν τη διώξεις άκαρδα, σε σένα θα γυρίσει.
Και αν ποτέ σου το σκεφτείς, εκείνη ήδη το ξέρει.
Κι όσο και αν το προσπαθείς, εκείνη ήδη το φέρει.
Και αν της πεις δεν γίνεται, εκείνη θα το κάνει.
Αχ, μάνα πλάσμα μυθικό, με μαγικές δυνάμεις
σαν και κείνη άλλος κανείς δεν βρίσκει αυτό που χάνεις.
(«Πού έβαλες το στυλό;»
«Εκεί είναι».
«Δεν είναι».
«Εκεί ήταν».)
Μουτάφη Καλλιόπη
Μια μητέρα μπορεί
Να δαμάσει τη ζωή
Να τη βάλει σε σακί
Και να πει
«Να το δώρο μου, παιδί»
Κι αν για σε είναι βαρύ
Κι η ζωή φορτική
H μητέρα θα 'ναι εκεί
Να σου δώσει την ευχή
Κι αν της μητέρας έχεις την ευχή
Τίποτα μη φοβάσαι στη ζωή
Νάνη Παρασκευή
Μια μητέρα μπορεί
Αγριεμένες θάλασσες να γαληνέψει
Ατίθασους ανέμους να δαμάσει
Ματωμένους ουρανούς να παρηγορήσει
Σκληρούς χειμώνες να ζεστάνει
Μια μητέρα μπορεί
Πληγές ν’ αγκαλιάσει
Δάκρυα να στεγνώσει
Φόβους να τυλίξει
Λάθη να συγχωρήσει
Μια μητέρα μπορεί
Τους σταυρούς σου να σηκώσει
Μόνο γι’ αυτήν τη λάμψη στη ματιά σου
Νίκου Μαρία
Χάδι μητρικό, κράτημα γερό
Μια μητέρα μπορεί σε μονοπάτι αδιέξοδο
τον δρόμο να σου δείξει.
Στον πόνο σου μπορεί σαν γιατροσόφι,
την πληγή να επουλώσει
και στη χαρά σου σαν πολύχρωμο μπαλόνι
στον αέρα ν’ αφεθεί.
Μια μητέρα μπορεί απ’ το σώμα της να σε ταΐσει,
απ’ το χέρι της άγγιγμα να σου χαρίσει απαλό,
απ’ την ψυχή της να στερήσει την ψυχή
για να την έχεις εσύ,
σαν φύλακα άγγελό σου στον κόσμο τούτο.
Μια μητέρα σού δίνει τη ζωή της
και πίσω δεν ζητά τίποτα, ποτέ,
παρά μόνο τα μάτια σου στεγνά ν’ αντικρύζει.
Κι αφού τώρα πια ξέρεις κι εσύ
πως μια μητέρα όλα τα μπορεί,
προσπάθησε μονάχα
το χέρι της ποτές να μην αφήσεις,
γιατί θα χάσεις τον δρόμο για το σπίτι.
Παρισίδη Γιώτα
«Μια μητέρα μπορεί;»
«Και βέβαια μπορεί».
«Κι αν ποτέ κουραστεί;»
«Παίρνει ένα φιλί και πάλι απ’ την αρχή».
«Κι αν κάποιες φορές αδυνατεί;»
«Είναι γιατί προσπαθεί να τα κάνει όλα μαζί».
«Όσο κι αν δυσκολευτεί πάντα θα μπορεί;»
«Όσο κι αν δυσκολευτεί πάντα θα είναι εκεί,
για να δώσει το καλύτερο που μπορεί».
Σταυροπούλου Βασιλική
Μια μητέρα μπορεί
σε βράχο πηγάδι να σκάψει, νερό να βρει,
το παιδί μη διψάσει.
Τα αγκάθια με χέρια γυμνά να κρατήσει,
μόνο το άνθος, το βελούδινο εκείνο να χαρεί.
Ήττες να δεχτεί και να μην ηττηθεί.
Φιλί να δώσει κι ας πονά.
Μια προσευχή, μια νύχτα άγρυπνη να φορεθεί.
Καθρέφτης χαράς κι αποδοχής.
Μάτια ορθάνοιχτα παράθυρα, τα δάκρυα να σπρώχνουν σε διαδρόμους της ψυχής.
Όσα κανείς να αντέξει δεν μπορεί, πάλι τα μπορεί.
Μια μητέρα.
Τσιπούρα Μάντυ
Η δύναμη της μάνας
Μια μητέρα μπορεί
του παιδιού της τον κόσμο ν’ αλλάξει
τα χέρια ν’ απλώσει και με τ’ όνειρά του μαζί να πετάξει
να υφάνει τις ώρες με μυρωμένες εικόνες
να μελώσει τα χρόνια
μέσα από μπόρες και χιόνια
να γλυκάνει τις πικρές αναμνήσεις
σαν θα φέρει με χάδι
της αγάπης δονήσεις
ν’ απαλύνει τον πόνο
σαν το δάκρυ θα στάξει
σε κακοτράχαλο δρόμο
να κρατήσει σαν βράχος
τις βαριές ανασαιμιές
να φωτίζει σαν φάρος
στου σκοταδιού τις πνοές
να βαστάξει φορτία σε απελπισίας πεδία
Μάνα είναι μόνο μία ιερή
μαγική, ηλιοφώτιστη ιστορία!
Η μάνα τα πάντα μπορεί!
Χρυσοπούλου Βέτα
Μια μητέρα μπορεί
Ν’ αγαπά όσο κανείς
Να παρηγορεί όσο κανείς
Φτερούγες ν’ απλώνει
Να σε προστατέψει
Από βροχή, παγωνιά,
Να σου δώσει ευτυχία
Μέσα στην αγκαλιά της
Γεννιέται η θαλπωρή
Βασιλιάς αισθάνεσαι
Στο κοίταγμά της
Ακόμη κι όταν φύγει
Σ’ ακολουθεί η καρδιά της
Για πάντα ένα φυλακτό
Μες στην καρδιά σου!
Στη μνήμη του Δυο λόγια για τη μέρα που γιορτάζεις Σαν τα δικά σου τα παλιά τα ακριβά Μακριά μου ζεις εκείνο με τρομάζει Κι εγώ που ζω...
