Γιατί γράφω

 

Μήπως ξέχασα να σου πω καλημέρα ζωή

Μήπως ξέχασα να σου πω αντίο

Και οι γκρίζες γραμμές πότε θα γίνουν ουράνιο τόξο

Μου λες

Μήπως δεν μπόρεσα να χαρώ τον έρωτά σου

Μήπως ξέχασα να ζήσω τη ζωή σου

Και οι γκρίζες γραμμές πότε θα γίνουν στάχτη και μπούρμπερη

Πότε θα αναζωπυρωθούν άραγε

Μήπως μπορώ να αποστηθίσω τη στιγμή των άλλων με λίγα λόγια

Μήπως με τις αισθήσεις

Και οι γκρίζες γραμμές πότε θα ματώσουν

Πότε θα μπουν στον ρου της ιστορίας

Της δικής μου ιστορίας

Πότε θα πάρουν σάρκα και οστά                     

Πότε θα πάρουν το σχήμα του δικού μου κορμιού

Του δικού μου πάθους

Σε παρακαλώ λύτρωσέ με από τις εμμονές

Ίσως να γιατί γράφω

Σε παρακαλώ, μη μου στερέψεις ποτέ το μελάνι

 

Βασιλεία Αργυροπούλου

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

Τι είναι η Ποίηση

Μέρες χαλεπές.

Όνειρα μπερδεμένα σε πολύχρωμες κλωστές.

Σφαίρες τύψεων στο στήθος.

Σταγόνες πίκρας στις φλέβες.

Ο φόβος.

Πού κρύβεται;

Όχι στις λέξεις.

Στα πληγωμένα σώματα.

Στις σφιγμένες παλάμες.

Στο καψαλισμένο ψωμί στο τραπέζι.

Η ατμόσφαιρα με τις ροζ κουρτίνες.

Στο σιδερόφρακτο παραθυράκι του μπάνιου.

Το τρεχαλητό του πιτσιρικά, κρυμμένου στη κουκούλα του.

Το διαπεραστικό βλέμμα των αλλοδαπών.

Η ανάστροφη πορεία του περιπολικού.

Το βιαστικό όχι στο νεύμα του ταξιτζή.

Τα σπασμένα βραχιόλια.

Οι χάντρες που φιδογυρίζουν στο πεζοδρόμιο.

Το σιγανό κλάμα του μωρού, που είναι μόνο του.

Η ερημιά των δρόμων.

Οι φωτισμένες βιτρίνες της εποχής με νάιλον ρούχα.

Το κίτρινο φως της λάμπας, πάνω στο κεφάλι σου.

Τα βιαστικά βήματα, μέχρι το φαρμακείο.

Τα άγνωστα πρόσωπα των περαστικών πλάι σου.

Η οθόνη του λεωφορείου.

Το αγκομαχητό του.

Οι αλυσίδες που έσβησαν το κλείσιμο των βλεφάρων της Ντάλιας.

Η σπασμένη κούκλα δίπλα στον κάδο των απορριμμάτων.

Πράσινο φόντο στην αμηχανία

το λαμπερό βλέμμα της.

Τα σπασμένα χέρια της.

 

Μυρσίνη Καλογεροπούλου

 

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

 

Τα βράδια οι Ποιητές

 

Τα βράδια οι Ποιητές

αφουγκράζονται τον ήχο απ’ τα σύννεφα

και με το βλέμμα τους τ’ ακολουθούν στα πιο μακρινά ταξίδια.

 

Έχουν αγάπη, υπομονή, ταπείνωση

κι αυτή τη βαθιά συναίσθηση

που μεταπλάθει τη δοκιμασία σε γνώση και τον πόνο σε δημιουργία.

 

Τα βράδια οι Ποιητές

αγκαλιάζουν τους ανθρώπους με τις λέξεις τους,

οι οποίες έχουν τόση αγιότητα σαν μητρική αποδοχή.

 

Σοφία Ευθαλίδου

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

 

Οι Ποιητές τα βράδια

 

Οι Ποιητές τα βράδια

ξεσκονίζουν τα παπούτσια τους

στα σκαλοπάτια των δρόμων.

Ψηλαφούν κύκλους παράλληλους

και ομόκεντρους

συλλέγοντας εικόνες.

Εισπνέουν αργά

τις κινήσεις και τις συμπεριφορές

των ανθρώπων.

Αφομοιώνουν άπληστα

τα ηχοχρώματα της φωνής ενός εκάστου.

Θωπεύουν με μακριά δάχτυλα

τις μακρόσυρτες σκέψεις

και ύστερα τις κλείνουν στα κουτάκια

της γραφής τους,

στις κυψέλες των κυττάρων τους,

στα αισθητήρια όργανά τους.

Το σκοτάδι φωτίζει τις αμυχές

και τις ανοιχτές πληγές τους.

Οι Ποιητές, μοναχικοί και αιώνιοι εραστές

του Λούκι Λουκ και της άνοιξης.

Η αυγή τούς βρίσκει μπροστά

σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο

να αδημονούν για τις

έναστρες νύχτες τους.

Μυρσίνη Καλογεροπούλου

 

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

Τι είναι Ποίηση

 

Τι είναι Ποίηση;

Όταν στιλβώνω την αυγή με χρώμα μοβ ενός αγουροξυπνημένου ορίζοντα

Όταν στιλβώνω το ηλιοβασίλεμα με χρώμα πορτοκαλί ενός απαρχαιωμένου ήλιου

Χωρίς να φοβάμαι τη φθορά του χρόνου πάνω στα όνειρά μου

Πάντα αγκαλιά με τη μνήμη της γέννησης

Πάντα αγκαλιά με τη μνήμη του θανάτου

Νιώθοντας κάθε τώρα σαν μοναδικό

Νιώθοντας κάθε λέξη σαν πυρκαγιά

Νιώθοντας κάθε έννοια σαν βάρκα με πανιά

Νιώθοντας κάθε αλήθεια σαν μια βουτιά σε γαλάζιο πελαγίσιο

Νιώθοντας κάθε ποίημα σαν φεγγάρι ολόγιομο μέσα σ’ έναν υγρό καθρέφτη

Ποίηση είναι βουτιά στη στιγμή

 

Βασιλεία Αργυροπούλου

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου 

«Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

Τα βράδια οι Ποιητές

 

Τα βράδια οι Ποιητές κοιτούν το φεγγάρι

Ακούνε τη βροχή και τους ήχους της θάλασσας

Μυρίζουν το βρεγμένο χώμα και το ανθισμένο νυχτολούλουδο

Χαζεύουν χαμογελαστά κορίτσια στο άνθος της νιότης τους και δυνατά αγόρια

Θυμούνται τα χρόνια που πέρασαν

τα μέρη που βρέθηκαν

τα λόγια που είπαν

τους ανθρώπους που γνώρισαν

τα λάθη που έκαναν

Τα βράδια οι Ποιητές παίρνουν χαρτί και μολύβι

Ανακατεύουν τις αισθήσεις,

τα συναισθήματα

τις αλήθειες και τα ψέματα

τους έρωτες και τις ματαιώσεις

τις εικόνες, τους ήχους και τις μυρωδιές, με τα βάθη της ψυχής τους

Και βρίσκουν λέξεις ταιριαστές, προσπαθώντας να δώσουν νόημα στη ζωή και τον θάνατο

 

Αθανασία Σαρσαλιώτη

 

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

 

Την Ποίηση θα τη βρεις…

 

Αναγνωστοπούλου Ματίνα

Την Ποίηση θα τη βρεις στις ασημένιες λέξεις που αφήνει πίσω του το σαλιγκάρι

στο εύφορο χώμα που μετά την μπόρα μυρίζει κουράγιο

στις πηγές που κρύβουν οι λόφοι

στα ρυάκια που φλυαρούν μέσα σε πέτρινα ρήγματα

στη γωνιά τ’ ουρανού που στέκονται και σταλάζουν ακατάδεχτα σύννεφα

σταγόνα τη σταγόνα

νερό ζωντανό

στο πηγάδι που ξεδιψά ένας Χριστός κουρασμένος διαβάτης

στη βροχή που σε σηκώνει ψηλά σαν αναπάντεχη βλάστηση

 

Ανθίμου Μαρία

Την ποίηση θα τη βρεις αβίαστα αν το θες

Στο ξύπνημα της κάθε μέρας

Στο σ’ αγαπώ, μαμά, μπαμπά, σ’ αγαπώ, παιδί μου

Την ποίηση θα τη βρεις στον γαλανό ουρανό

Στη βροχή που ποτίζει τη γη να βλαστήσει

Στην κάθε εποχή με στίχους αισιοδοξίας

Ποίηση είναι οι σκέψεις που οδεύουν στη μέρα

Στο σ’ αγαπώ που φωνάζει το χαμόγελό του

Την ποίηση θα τη βρεις Δημιουργία Γη

Σαν αποφασίσεις να ερωτεύεσαι να ζεις

 

Γαλίζη Μαρία

Την ποίηση θα τη βρεις κρυμμένη σε κάθε δάκρυ, σε κάθε χάδι, σε κάθε φιλί. Στο βάθος του αναστεναγμού ποίηση γεννιέται σιωπηλά σαν μυσταγωγία...

Ποίηση, αποκαλύψου και σε μένα να σου πλέξω τραγούδι, να με φυσήξεις κι εμένα στο πρόσωπο σαν αύρα εσπερινή... Γιατί η ψυχή μου, το ένιωσα, λαχτάρα έχει να πάλλεται σαν ηχώ με τους ήχους των στίχων σου, να βγάζει την αλήθειά της στο φως...

 

Γεωργίου Άρης

Την ποίηση θα τη βρεις εκεί που αρχίζουν τα τραγούδια,

εκεί που ανεβαίνει και ψηλώνει η καρδιά.

Στο πρωινό φιλί που θ’ αφήσει στα χείλια σου,

στην αγκαλιά που θα ησυχάσει τα αναφιλητά σου.

Την ποίηση θα τη βρεις εκεί που δύει ο ήλιος, στα κύματα της θάλασσας.

Στη μυρωδιά της βροχής που αγγίζει το ζεστό χώμα.

Στα όμορφα ταξίδια του μυαλού, στα μάτια ενός παιδιού, που κρύβεται η αλήθεια.

Σε κάτι ψυχές που δεν παύουν να φωτίζονται και σε αγάπες που λυτρώνουν το κορμί σου.

Την ποίηση θα τη βρεις εκεί που ανθίζουν τα λουλούδια,

εκεί που κρατιέσαι ζωντανός, στο θέατρο του παραλόγου.

 

Γιανναδάκη Μαρία

Την Ποίηση θα τη βρεις

στα βλέφαρα που μ' ευλάβεια λυγίζουν,

στ' αγέρι τ' απαλό εμπρός.

 

Ακούν τους ψίθυρους,

τους αναστεναγμούς,

ο Μπάτης τραγουδάει.

 

Κι είν’ το φίλημα καυτό,

ζεστή η αγκαλιά του.

 

Η ανεμώνα λικνίζεται,

ω, τα πέταλα χορεύουν.

 

Γιώτη Σταυρούλα

Την ποίηση θα τη βρεις

σκυφτή να σε περιμένει στα σκαλοπάτια σου.

Θα τη βρεις αγκαλιά ανοιχτή

να 'χει την έννοια σου

όταν εσύ σκορπιέσαι.

Την ποίηση θα τη βρεις

να σου φυλάει λέξεις κι αισθήσεις

να 'χεις να πιαστείς σαν χρειαστεί

να βγεις από μέσα σου.

 

Ζερβού Χρυσούλα

Την ποίηση θα τη βρεις

μέσ’ το γέλιο ενός παιδιού

και στα δάκρυα της χαράς.

Στη λάμψη των ματιών του έρωτα,

στον πόνο της γέννας.

Σε κάθε Ανατολή και Ηλιοβασίλεμα

που η καρδιά χτυπά και λέει

Ευχαριστώ, Ζωή.

 

Καραγιάννη Ελένη

Την ποίηση θα τη βρεις

Στο άδειο πακέτο τσιγάρα

Στις ξάγρυπνες γόπες

Στα όνειρα που δραπέτευσαν

απ’ τα νυσταγμένα σου βλέφαρα

Στις πληγές σου που κακοφόρμισαν

Στις ηλιαχτίδες που σε χαιρέτησαν

απ’ τις σκονισμένες πρωινές γρίλιες

Στην Καλημέρα που δεν τόλμησες

Την ποίηση θα τη βρεις στο καθρέφτισμα

του προσώπου σου. Κοίτα…

 

Καρακούτα Κατερίνα

Την ποίηση θα τη βρεις

Σε χείλη που ψάχνουν να δαγκώσουν λίγη ευτυχία

Σε μυρωδιές από βρεγμένες φυλλωσιές

Σε ωραιοποιημένες στιγμές που ποτέ δεν υπήρξαν

Σε ταξίδια ψηλάφησης της ψυχής

Σε ανήσυχες σκέψεις που παλεύουν βρουν ανακούφιση

Σε επιθυμίες που προβάλουν ανικανοποίητες προσδοκίες

Σε όνειρα που παλεύουν να αποκτήσουν υπόσταση

Μην ξεχνάς ότι θα υπάρξουν στιγμές που θα νομίσεις ότι την έχασες

Είναι γιατί σταμάτησες να την αναζητάς με τα μάτια της ψυχής ανοικτά

 

Κοντόγιαννου Ζωή

Την ποίηση θα τη βρεις

Στο καρδιοχτύπι του ερωτευμένου

Στο δάκρυ κάθε πληγωμένης καρδιάς

Στο φως, στη θάλασσα, στα δάση

Μα και σε μέρη σκοτεινά που τρομάζουν

Παντού θα τη βρεις την ποίηση

Φτάνει μονάχα οι λέξεις

Για μια στιγμή

Να αγκαλιάσουν την καρδιά…

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Την Ποίηση θα τη βρεις

Στης ψυχής το ξεφύλλισμα

Στις κουβέντες τις σκόρπιες

Στις φωνές τις αλλιώτικες

 

Στη Χαρά και στη Λύπη

Στο Σκοτάδι, στο Φως

Στον ιδρώτα του μόχθου

Σε αυλές σχολικές

 

Μέσα σου βρίσκετ’ η Ποίηση

(και ας μην το γνωρίζεις)

 

Λύχνου Πέπη

Την Ποίηση θα τη βρεις

στον ήλιο που τρυπώνει το πρωί από το παράθυρο

στο χαμόγελο του παιδιού στο πρώτο παγωτό του καλοκαιριού

στη μοναξιά που σε τυλίγει, όταν η ζωή σε ζορίζει

στο χάδι που απαλύνει τον πόνο

στα γράμματα που χοροπηδούν

μέχρι να φυλακίσουν τη σκέψη σου

σε λέξεις γεμάτες με το Είναι.

Την Ποίηση θα τη βρεις εκεί

που συναντιέσαι με τον Άλλον

 

Μακαριάν Μαριάννα

Την ποίηση θα τη βρεις κρυμμένη πίσω από βλέμματα ονείρων.

Πίσω από μια ανάμνηση.

Μπροστά σε ένα λουλούδι.

Μέσα σε βαρκούλες που σχίζουν θάλασσες και σε μικρά ταξίδια.

Μέσα σε λέξεις και ενοχές.

Μέσα σε αγάπες ανεκπλήρωτες.

Την ποίηση θα τη βρεις μέσα σου σαν κοιτάξεις.

 

Μιχαηλίδου Χριστίνα

Την ποίηση θα τη βρεις

στα φλογισμένα μάγουλα

του έρωτα,

στα πέτρινα σκαλιά του χρόνου,

εκεί που οι θύμησες

παίζουν κρυφτό.

Στο τότε και στο τώρα.

Στο σήμερα και στο χθες.

Εξαντλώντας όλες τις λέξεις

σε ατέλειωτη έμπνευση.

 

Μπασούρης Κωνσταντίνος

Την Ποίηση θα τη βρεις παντού.

Υπάρχει γύρω μας και εντός μας.

Σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε δάκρυ.

Σε κάθε μοναχική στιγμή

που σαν κρότος στη σιωπή οι σκέψεις ηχούν.

Σε κάθε ένωση, σε κάθε αποχωρισμό.

Στις δροσοσταλίδες της ανοιξιάτικης χαραυγής.

Στη θέρμη του θέρους, στη νοσταλγία του φθινοπώρου,

στου χειμώνα την παγερή πνοή.

Την Ποίηση θα τη βρεις στην αρμονία των πάντων.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Την ποίηση θα τη βρεις στο τραγούδι του χελιδονιού•

μες στην τωρινή συννεφιά, μια ιδέα καλοκαιριού θα μοιάζει.

Ονείρατα παιδικά θα ξυπνήσει• με ποδηλατάδες, γέλια και τρεχαλητά στα σοκάκια.

Θα ζωντανέψουν κείνα τα ξεψυχισμένα κύματα στο ακρογιάλι κάτω απ' αστροφεγγιά• το πρώτο φιλί, την ίδια αντάρα στα σωθικά και στην ψυχή.

Την πίστη πως δεν τρομάζει η ζωή στον κρότο του Άδη θα αναζωπυρώσει.

 

Παναγοπούλου Χρύσα

Την ποίηση θα τη βρεις

σε αυθάδικα όνειρα

αυτά που τολμούν

την αλήθεια να πουν

Θα τη βρεις επίσης

σε αυθαίρετες ψυχές

αυτές που δεν κατακλύζουν ενοχές

μα είναι για όλους ανοιχτές

Ακόμα θα τη βρεις σε μια φωνή

Χωρίς λόγια μόνο σιωπή

 

Πολυκανδριώτη Αστερόπη

Την ποίηση θα τη βρεις

Αν ξεκινήσεις να ψάξεις σε δωμάτιο

Μια δροσοσταλίδα σε κυκλάμινο

Αν διαβάσεις εφημερίδες και τίτλους

Και δεις δύο λέξεις

Αν φυτέψεις ένα λουλούδι στο πρεβάζι

Και χαρτογραφήσεις τους μίσχους του

Αν πίνεις καφέ σε κεραμικό φλιτζάνι

Και σε οδηγεί η μυρωδιά σε κήπους

Αν κοιτάς ένα παιδί στα μάτια

Και ζωγραφίζεις χαρταετούς στα μαλλιά του

 

Τσιπούρα Μάντυ

Την ποίηση θα τη βρεις στους αφρισμένους ποταμούς των βουνών

που μεταφέρουν τα όνειρα της νιότης, 

στο άρωμα της θαλασσινής αύρας και τον καλπασμό των κυμάτων 

που ταξιδεύουν τους πόθους μιας χαμένης αγάπης, 

στους ήχους της καρδιάς καθώς ο έρωτας σαν ανεμοστρόβιλος 

παρασέρνει τα πάθη, 

σε κάθε τι που αναγεννά κι απογειώνει την ψυχή, 

σε ό,τι υπάρχει γύρω ή μέσα μας και ψιθυρίζει ελευθερία.

 

Χατζηχάννα Έλενα

Την ποίηση θα την βρεις στο τίποτα, στη σιωπή, στο λίγο. Εκεί θα σου χτυπήσει, ξαφνικά, όταν θα έχεις προδοθεί τόσο βαθιά που δεν θα σε χωράει ο κόσμος όλος και που μέσα σου θα ρέει ψυχρό το αίμα. Τότε, μόνο ο στίχος θα σου έχει απομείνει.

 

Χιώτη Ειρήνη

Την ποίηση θα τη βρεις

εκεί που κάθεσαι ήσυχα μια μέρα δίπλα στο ρυάκι

και πάνω στα κλαδιά των δέντρων

θ’ ακούς τα τιτιβίσματα των πουλιών

να πανηγυρίζουν τον ερχομό της Άνοιξης

Την ποίηση θα τη βρεις

εκεί που σκάει τ’ άγριο κύμα τα καλοκαίρια

ψάχνοντας τα κοχύλια της νιότης

ποθώντας την ανεμελιά

των παλιών ημερών