Δεκέμβρης μέσα

 

Τα κιτρινισμένα φύλλα πέφτουν,

τα φύλλα της ελπίδας, ένα ένα.

Γυμνό το δέντρο της ψευδαίσθησης, για μυροφόρα δόξα.

Το ταξίδι δεν ξεκίνησε κι αργεί ακόμα,

η περιπετειώδης του πλεύση, στις μυριάδες θάλασσες του κόσμου.

Δεκέμβρης έξω,

κι ο αγέρας του παγερός μού υπενθυμίζει:

τέλος κι αυτού του έτους.

Τα έτη φεύγουν ένα ένα.

Γυμνό το δέντρο της ελπίδας.

Πώς να το ντύσεις με μια ακόμα ψευδαίσθηση;

 

Ευαγγελία Σημαντήρη

 

Το ποίημα γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι

Ευχαριστώ-παρακαλώ

 

Ευχαριστώ κι ας μη μου χαρίστηκε τίποτα.

Ευχαριστώ κι ας ήταν λάθος.

Ευχαριστώ κι ας ήταν οι ώρες χαμένες.

Ευχαριστώ κι ας ήταν ψέμα.

Ευχαριστώ κι ας ήταν να μείνω δέντρο μόνο κι έρμο,

να ζω, μοναχά με την ανάμνηση.

 

Παρακαλώ τίποτα να μη μου χαριστεί.

Μονάχα να τ’ αξίζω.

Παρακαλώ, τα όσα καλά έδωσα, αγύριστα να είναι.

Βάρος να μη γίνουν σε κανέναν.

Παρακαλώ ελαφριά να κοιμάμαι τα βράδια.

Βάρος, οι φόβοι κι οι τύψεις, δεν είναι για μένα.

Παρακαλώ με το κεφάλι ψηλά να περπατώ.

Βάρος η θλίψη μου να μην είναι σε κανέναν.  

 

 

Ευχαριστώ, όσο ο χρόνος περνάει

και λυγίζει στο τόξο του ορίζοντα,

εκεί που ένα καράβι αρμενίζει και χάνεται.

 

Ευαγγελία Σημαντήρη