Στολίσαμε και φέτος

 

Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για τα Χριστούγεννα

 

Στολίσαμε και φέτος

Στολίσαμε και φέτος

 

Κρεμάσαμε τα δάκρυα

τις ντροπές

τα λάθη

τις άσχημες κουβέντες

που μας σφράγισαν τα χείλη

 

το φωτίσαμε

-έτσι κι αλλιώς

δεν μπορούσε να κρυφτεί τίποτα πλέον

 

το σύραμε κοντά στο παράθυρο

για να μας κυκλώνει πότε η εικόνα

πότε η αντανάκλασή του

 

«Καλά, κι ο κόσμος

να βλέπει “τις προκοπές μας”;»

 

Όλοι να τη βλέπουν την απόφαση

γιατί στην κορυφή για αστέρι στερεώσαμε

τη δέσμευση

ότι θα γίνουμε ανθρωπινότεροι

με τον εαυτό μας

-για αρχή-

αυτά τα Χριστούγεννα.

 

Λύχνου Πέπη

…

Είναι φιλόλογος και, μετά από χρόνια στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση, αποσπάστηκε στο Αρχειοφυλακείο Παξών, όπου κατοικεί μόνιμα την τελευταία εικοσαετία με την οικογένειά της. Έχει ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Σχολική ψυχολογία και τις Μαθησιακές δυσκολίες, στη Δημιουργική Γραφή και στην Ιστορική έρευνα, τη Διδακτική και τις Νέες Τεχνολογίες, μιλά τρεις ξένες γλώσσες και έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές επιμορφώσεις, σεμινάρια και συνέδρια. Την συγκινεί ιδιαίτερα η σύντομη και λιτή μορφή πεζών ή ποιητικών κειμένων, γράφει στο «121 Λέξεις» -ιστοσελίδα για την προώθηση flashfiction, ενώ για πρώτη φορά συμμετείχε σε έντυπη έκδοση στο συλλογικό: «Κι αν τα κτίρια μιλούσαν…», Εκδόσεις Κέδρος (2019). Ποίημά της έχει διακριθεί σε διαγωνισμό του «bonsaistories». Δημοσιεύει τα αποτελέσματα των ιστορικών της ερευνών σε επιστημονικά περιοδικά και στα πρακτικά των συνεδρίων που συμμετέχει, αρθρογραφεί στην τοπική εφημερίδα και παρουσιάζει τις εντυπώσεις από τις αναγνώσεις της σε ηλεκτρονικά περιοδικά (booktour, fractal, maxmag).

…

Η Πέπη παρακολούθησε τον πρώτο κύκλο του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι και συμμετέχει με κείμενά της στα βιβλία μας:

Ιστορίες με αλάτι

https://www.ekdoseisalati.com/p/istories-me-alati-syllogiko/  

Ανθολόγιο. Ποιήματα και πεζά με θέματα απ’ τους μήνες και τις εποχές.

https://www.ekdoseisalati.com/p/anthologio-peza-kai-poiimata-me-themata-ap-toys-mines-kai-tis-epoches/  

Ξεθωριασμένες πεταλούδες

https://www.ekdoseisalati.com/p/xethoriasmenes-petaloydes/  

Ένα βιβλίο για τα συναισθήματα. Φόβος, θυμός, λύπη, χαρά.

https://www.ekdoseisalati.com/p/ena-vivlio-gia-ta-synaisthimata/  

Μικρά και Χριστουγεννιάτικα

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-christoygenniatika/  

Για τη μητέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/  

Για τον πατέρα που γιορτάζει

https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ton-patera-poy-giortazei/  

Μικρά και Πασχαλινά

https://www.ekdoseisalati.com/p/mikra-kai-paschalina/

Τα «Μικρά» πάνε σχολείο!

https://www.ekdoseisalati.com/p/ta-mikra-pane-scholeio/  

Γυναίκα εσύ και μπόρεσες… (υπό έκδοση)

Σύντομα παραμύθια για νεράιδες (υπό έκδοση)

 

 

Ραγισμένα Προσωπεία

 

Ένας τίτλος από τις εκδόσεις Αλάτι που μας προδιαθέτει να ανακαλύψουμε την αλήθεια, το μήνυμα που κρύβεται πίσω από το προσωπείο και που θα χρησιμεύσει στην κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, συνέχειας και πορείας.

Έντονη η τραγικότητα που συνοδεύει τον άνθρωπο στη γήινη παρουσία του, η γνώση και η αποδοχή της οποίας ιδωμένη μέσα από την εμπειρία του σύγχρονου ανθρώπου έρχεται, για να χαράξει νέους δρόμους για το μέλλον.

Η Σόνια Τσιουτσιουλικλή είναι μια ποιητική φωνή που επικαλείται τη Μούσα για να σταθεί αντάξια της τέχνης της ποίησης έχοντας απόλυτη συνείδηση της συναισθηματικής δύναμης και επιρροής της.

…

Στείλε μου λέξεις εύηχες,

δώσ’ μου κατάλληλο ρυθμό,

κι αν πάλι λιγοστή φανώ

μπροστά στων τραγικών την τέχνη,

δώσ’ μου τη δύναμη, κόρη της Μνημοσύνης,

κάποτε, έστω και λίγο, να τους μοιάσω.

 

Τραγικά πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας παρελαύνουν μέσα στις σελίδες της ποιητικής συλλογής, συναντιούνται με αντίστοιχες σύγχρονες μορφές και βιώνουν καταστάσεις που συντρίβουν την ανθρώπινη υπόσταση, αποκαλύπτουν λογικά σφάλματα ή τονίζουν το αναπόδραστο του ανθρώπινου τέλους.

…

Κι όταν του λύσαν τα δεσμά

και χαμογέλασε,

μες στη φωτιά επέλεξαν

το σώμα του να ρίξουν.

Φλεγόταν ο ευεργέτης τους

ως προδομένο θύμα

και μαζί του κάηκε και ο πολιτισμός.

…  (Προμηθέας)

 

…

Ο Τάκης ρίχνει τη χαριστική βολή. ΜΠΑΜ.

Βρίσκει τον Αστυάνακτα που στέκεται στο τοιχάκι.

Πέφτει και χτυπάει στο κεφάλι.

Μένει εκεί άψυχος.

Μάρτυρας της παιδικής παραφροσύνης.

Μάρτυρας της σύγχρονης εποχής. (Αστυάνακτας)

 

Ιδιαίτερα έντονη η γυναικεία παρουσία. Η Τρωαδίτισσα που συναντιέται με την Αΐσα από τη Συρία και τη Μαρία από τη Λύση.

…Κοινός πόνος,

κοινός προορισμός.

Χέρια αντρικά ετοιμάζονται

ν’ αγγίξουν το κορμί σου.

Δε θα νιώσεις τίποτα.

…(Τρωαδίτισσα)

 

Η Ισμήνη που απολογείται έχοντας απόλυτη συναίσθηση της ανθρώπινης αδυναμίας.

 

Συμβιβασμένη στο καθεστώς,

προσαρμοσμένη σ’ αυτό που θέλει ο κόσμος,

υποταγμένη στη μοίρα μου,

θα αφήσω την πνοή μου. (Απολογισμός της Ισμήνης)

 

Η Λητώ, η Μήδεια, η Φαίδρα, η Ευάνδη, η Ευρυδίκη, η Μέδουσα υπάρχουν για να λειτουργήσουν ως σύμβολα όλων εκείνων που μπορεί να φθείρουν και να καταρρακώσουν τον άνθρωπο. Μέσα από την κυριολεξία και έναν λόγο κοφτό, στίχο σύντομο, λιτή έκφραση χωρίς πολλά σχήματα λόγου έρχονται οι συνειρμοί που παραπέμπουν στην ατολμία, τη δειλία, τον συμβιβασμό που θα οδηγήσει στον χαμό.

…

Μα όσο κι αν θρηνούσε,

τα δάκρυα της Ηούς δεν σβήνανε τη φωτιά.

Εκείνη η μέρα του Ιούλη δεν έπρεπε να ξημερώσει. (Ηώς)

 

Φόνοι, στραγγαλισμοί, θάνατοι, εγκλήματα, εγωισμοί, τύψεις, συμφορές, δεσμά… όλα τα δεινά που ραγίζουν τα ανθρώπινα προσωπεία και αποκαλύπτουν τη μειωμένη αντίσταση του πιο ολοκληρωμένου όντος. Η ποιητική φωνή βέβαια στο τέλος μάς φέρνει την Πανδώρα, προσπαθώντας μάλλον να διασκεδάσει την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος αυτοκαθορίζεται.

 

Στον άνθρωπο έδωσε το κλειδί

μαζί με την ελπίδα

για την τύχη του ν’ αποφασίσει.

 

Πέπη Λύχνου, φιλόλογος.

 

https://www.ekdoseisalati.com/p/ragismena-prosopeia/

Ο Χρόνος παράξενα σωπαίνει

Οι εκδόσεις Αλάτι για μια ακόμα φορά σε μια καλαίσθητη έκδοση -με εξώφυλλο που σχεδιάζει η Βιβή Μαρκάτου- σε επιμέλεια της Άννας Γρίβα, μας προσφέρουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια ποιήτρια που γράφει

...

Με οδηγό 

Ετοιμόρροπες λέξεις

Κυνηγημένες

Από λαιμητόμους σιωπές

...

Ο Ευριπίδης ισχυρίζεται ότι ο χρόνος δίνει όλες τις απαντήσεις και ότι είναι τόσο ομιλητικός που δεν χρειάζεται καν τις ερωτήσεις.(«Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν λέγει»). Ίσως γι’αυτό η ποιήτρια παραξενεύεται που ο Χρόνος σωπαίνει. Το αρμονικά συνταιριασμένο αντιθετικό αυτό δίδυμο, χρόνος-σιωπή, επανέρχεται σε πολλά ποιήματα της συλλογής και προβληματίζει την ποιήτρια.

Σκέφτομαι

Δεν υπήρξε ποτέ Χρόνος

Μέχρι που εμφανίστηκαν τα καλοκουρδισμένα ρολόγια

Με τα γυαλιστερά γρανάζια

Αυτοβούλως βάλαμε αφέντη στο κεφάλι μας

Από τότε 

Άρχισε τις αυθαιρεσίες του

Ώρα να πεθάνουμε

Με ακρίβεια

Προσπαθεί να καταλάβει την ουσία του Χρόνου, να τον ορίσει και στην προσπάθεια αυτή δεν διστάζει να τον ξεγελάσει τεμαχίζοντάς τον, φορτίζοντας έτσι τον απλό λόγο της με μια ψυχογραφική ένταση που θα τη βγάλει από την αδράνεια και την παθητική αποδοχή.

Να πως ξεγελάω τον Χρόνο 

Επιμένω να τον κατεβαίνω

Προκλητικά

Πρώτα τα χρόνια

Ύστερα τους μήνες

Μετά τις εβδομάδες

Και τις μέρες

Τις ώρες

Τα λεπτά

Ένα κλάσμα δευτερολέπτου όμως

Το πρώτο

Μου ξεφεύγει

Άλλη φορά δεν έχει

Ένα λεξιλόγιο λιτό, καθημερινό δομεί έναν λόγο με μουσικότητα που αποδεικνύει ότι η ποιήτρια έχει απόλυτη συνείδηση της δύναμης και της κυριαρχίας του στη ζωή μας και η αποδοχή αυτή θα την οδηγήσει στην καταγραφή ως συνειδητοποίηση όχι όμως και την απάθεια.

Ο Χρόνος αγαπάει τη δουλειά του

Μα κάποτε κουράζεται

Παρακαλεί τότε τις στιγμές να τον αλαφρύνουν λίγο

Αυτές ντύνονται όμορφα σαν τις κυρίες των τιμών

Και με νήματα μυστικά στα χέρια τους-οι πανούργες

Στήνουν παγίδες

Σε ψυχές μαριονέτες

Όταν ο Χρόνος επιστρέφει

Αυτές προσποιούνται άγνοια και ξεμακραίνουν

Όλα είναι γραμμένα όμως

Τα θέλω της ποιήτριας δυναμικά προβάλλονται μέσα από εικόνες που οπτικοποιούν την προσπάθειά της, το πάλεμα. Χωρίς ανάσα, μέσα από μια καταιγιστική ροή, δίνει καθολικότητα στις ανησυχίες της δικαιώνοντας τον κοινωνικό ρόλο της ποιήτριας.

Να πλέξω θέλω

Μικρές στιγμές

Αβάφτιστες

Τον Χρόνο της ζωής μου

Ύστερα να ενώσω τα κομμάτια

Να μεταλάβω 

Βρέφος εγώ

Την αγκαλιά τους

Κι εκεί που το ποιητικό υποκείμενο φαίνεται νικημένο, υποταγμένο, κομματιασμένο, παραδομένο σε ένα μαρτύριο, μας εκπλήσσει με τα όπλα που προβάλλει, για να πολεμήσει αυτόν τον αδηφάγο Χρόνο. Έχει ζυγίσει καλά τον παρελθόντα χρόνο και αξιοποιεί τον παρόντα χρόνο, όχι για να αφανήσει αλλά για να σταθεί με δέος απέναντι στη φθορά που δημιουργεί το πέρασμά του και να αναμετρηθεί μαζί της. Σαν να ταυτίζεται με τον Τόμας Χάρντυ, ο οποίος δήλωνε ότι «ο χρόνος τα αλλάζει όλα εκτός από κάτι μέσα μας που μένει έκπληκτο από την αλλαγή». 

Το φεγγάρι τα βράδια

Γλιστρά

Στα γυμνά σώματα

Των εραστών

Και ροκανίζει

Την οδύνη τους

Μικροί θεοί του σκοταδιού

Σε φωτεινές χαραμάδες

Αντιπαλεύουν Χρόνο

Ανησυχίες για την ανθρώπινη ύπαρξη που οδηγούν σε φιλοσοφικούς στοχασμούς και ξορκίζουν τη δύναμη του πεπρωμένου, το αντιμάχονται μέσα στην απομόνωση που δημιουργούν οι στιγμές σιωπής... Εξάλλου ο «Ο Ποιητής ξέρει»

...

Ξεφυλλίζει τον Χρόνο

Όπως του αρέσει

Έτσι συγχωνεύει τη μνήμη

Αυτόματα

Υποτάσσει τον Χρόνο

Και ξεφορτώνεται τον ομφάλιο λώρο του

Πέπη Λύχνου, φιλόλογος.

https://www.ekdoseisalati.com/p/o-chronos-paraxena-sopainei/