Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι…

 

Γιαμουρίδου Κική

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι…

Να στολίσουμε την ψυχή μας, να γλυκάνουμε την καρδιά μας. Να ανοίξουμε την αγκαλιά μας, να έχουμε ενσυναίσθηση και να ξεχάσουμε πάθη, μίση, μικροπρέπειες. Να καλλιεργήσουμε μέσα μας αρετές, να μην είμαστε καχύποπτοι, να μη λειτουργούμε υστερόβουλα και με βάση το κέρδος. Σ’ αυτήν τη ζωή δεν είναι όλα πράγματα. Υπάρχουν αξίες ανεκτίμητες που δεν τις αγγίζει η ύλη, ούτε τις αλλοτριώνει.

Εύχομαι το αστέρι των Χριστουγέννων να μας οδηγήσει σ’ έναν κόσμο καλύτερο, λιγότερο προβληματισμένο, «αρρωστημένο», αγχωμένο, υπερκαταναλωτικό και άπληστο.

Ας γίνουμε περισσότερο αισιόδοξοι, υπομονετικοί, χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, αυτάρκεις.

Μακάρι όλοι μας να έχουμε το σημαντικότερο αγαθό, την πολύτιμη υγεία μας. Να έχουμε ελπίδα, να κάνουμε όνειρα και η κάθε μας ενέργεια να περιέχει αγάπη.

Ίσως έτσι, αύριο, να ανοίξουμε τα μάτια μας σ’ έναν καλύτερο και πιο ανθρώπινο κόσμο! Η ζωή είναι τόσο μικρή. Ας σημαδέψουμε το πέρασμά μας με τη σφραγίδα της ανωτερότητας και της αξιοπρέπειας.

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Ας

Από τ’ όνομα το ουσιαστικό ν’ αρχίσουμε,

απ’ την αγάπη.

 

Κι ας κάνουμε τ’ αγκάθια στο στεφάνι σου, Χριστέ,

φωτεινά αστέρια μαγικά.

 

Το ’να να διώξει την πλεονεξία μας,

αχόρταγοι μην είμαστε,

ψάχνοντας πολέμους, κατακτήσεις...

 

Με τ’ άλλο να νιώσουμε

ίδιο το διαφορετικό.

Στων ματιών μας τον καθρέφτη

ενωμένες όλων τις ψυχές αδερφές να δούμε...

 

Το τρίτο άστρο μ’ αγάπης φως να ντύσει

τη σκοτεινή μας την πλευρά.

Φωτεινοί κύκλοι να γίνουμε

ν’ ακτινοβολούμε μόνο αυτήν…

 

Ώσπου στο τέρμα να φτάσουμε

στην πράξη του ρήματος

αγαπώ!

 

Κασσελούρη Αναστασία

Φέτος τα Χριστούγεννα…

Θα ήθελα να δω στα πρόσωπα των παιδιών τη λαχτάρα για δημιουργία, στα μάτια των γονιών την ελπίδα και την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο, στα μάτια των παππούδων την επιθυμία για ζωή.

Φέτος τα Χριστούγεννα θα ήθελα να ακούσω ότι υπάρχει δυνατότητα για συμφιλίωση, για συγχώρεση, για συνύπαρξη.

Φέτος τα Χριστούγεννα θα ήθελα να επικρατεί παντού Ειρήνη, γαλήνη, ζεστασιά και μια ανοιχτή πόρτα για όλους.

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι πίσω από τα παγωμένα τζάμια να δούμε όλοι το άστρο που οδηγεί στην Αγάπη, τη λύτρωση, τη σωτηρία.

Καλές γιορτές με υγεία.

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι ο κάθε άνθρωπος να βρει αγάπη, ομόνοια και αγαλλίαση στην ψυχή του. Το θαύμα της γέννησης του Θεανθρώπου να είναι η πυξίδα για μια νέα αρχή στη ζωή του καθενός, αποδεχόμενοι τα λάθη, τα σφάλματα και τα τραύματα του παρελθόντος. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος να νικήσει το φως το εσωτερικό σκοτάδι και τη σκιά του εαυτού. Μέσα από το μονοπάτι της ελπίδας και της αγάπης που μπορεί να μοιάζει ορισμένες φορές ανηφορικό και δύσβατο, όμως στο τέλος της διαδρομής ο περιπατητής θα είναι σε θέση να πει: Άξιζε ο κόπος και η αναμονή!

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους και όλες!

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι να ανοίξει η καρδιά μας σαν αλεξανδρινό και σαν το χρώμα του να γεμίσει λίγο παραπάνω Χριστό, να μυρίσει λίγο παραπάνω αγάπη. Αγάπη για τον εαυτό μας που τον έχουμε παραμελήσει, αγάπη για τον σύντροφό μας που κάποιες φορές τον έχουμε για εχθρό μας, αγάπη για τα παιδιά μας που επειδή τα γεννήσαμε νομίζουμε ότι είναι δικά μας ενώ ανήκουν στον Θεό.

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι να κλάψουμε λίγο παραπάνω για τα λάθη μας και να αλλάξουμε τα πάθη μας, να συναισθανθούμε τον συνάνθρωπό μας και να κάνουμε τον πόνο του δικό μας.

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι να κάνουμε ένα λιθαράκι από τα παραπάνω και αν δεν μπορούμε να σπείρουμε αγάπη, τουλάχιστον να μη θερίζουμε θύελλες.

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα εύχομαι.

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι το χιόνι να λιώσει στις καρδιές μας. Τα λαμπάκια, τα πολύχρωμα περιτυλίγματα και οι φωνακλάδες Αϊ Βασίληδες να σωπάσουν για λίγο. Να κάνουμε όλοι ησυχία. Να ακούσουμε το σπουργίτι που κρυώνει, το παιδί που φοβάται, τη γιαγιά που γιορτάζει και φέτος μόνη της. Φέτος τα Χριστούγεννα οι νεράιδες να στολίσουν τις καρδιές μας και τα ξωτικά να σβήσουν από τα παραμύθια τα κακά τέλη. Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι να μοιραστούμε κομμάτια της καρδιές μας.

 

Χαραμή Μεταξία

Ευχές

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι να ανοίξουν οι ουρανοί

κι οι ευχές όλου του κόσμου να φτάσουν στον Θεό.

Οι άνθρωποι να περπατάνε πάνω στο ουράνιο τόξο,

να χορεύουν ντυμένοι στα λευκά μετά τη βροχή,

να σμίγουν αγκαλιασμένοι κάτω από το φως του αστεριού,

να ζούνε όπως τα σπουργίτια με λίγα

γιατί θα δίνουν και στον γείτονα που δεν έχει.

Ν’ ανθίζουν τα λόγια αγάπης όπως οι ανεμώνες

που δίνουν χρώμα στο γκρι του χειμώνα.

Φέτος τα Χριστούγεννα εύχομαι να ξαναγεννηθεί ο κόσμος

κι όλοι να γίνουμε παιδιά.

Γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα,

η αγάπη που έφυγε,

το αύριο και το τώρα.

Να μείνει παρελθόν ό,τι μας πλήγωσε.

Κι αν τίποτα δεν γίνει από όσα εύχομαι,

ας τρυπώσει μια ηλιαχτίδα χαράς από το παντζούρι μας.

Έστω και για λίγο.

Για μια στιγμή!

 

Τα τρίστιχα των Χριστουγέννων

 

Γιαμουρίδου Κική

Γιορτή μεγάλη

Χαρές και γέλια παντού

Χριστός γεννάται

 

Γιανναδάκη Μαρία

Γαλάζια αχλή

Χριστού κουβέρτα πέφτει,

Ζέση αστεριών.

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Άστρο έλαμψε

χρυσόσκονη σκόρπισε

Αγάπη Χριστού

 

Δανιλοπούλου Μαρία

Έλαμψε το φως

Το άστρο καθοδηγεί

Ελπίδα φέρνει!

 

Καρακούτα Κατερίνα

Ελπίδα κρύβουν

Και μήνυμα αγάπης

Τα Χριστούγεννα

 

Κασσελούρη Αναστασία

Άστρο λαμπερό

Στη φάτνη η Παρθένος

Χριστός γεννάται.

 

Κοντοπούλου Φωτεινή

Ήρθαν οι γιορτές.

Χαρά, γλυκά, παιχνίδι!

Ζητούν τα παιδιά.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Ήρθαν και φέτος

Την ελπίδα να φέρουν

Μες στον χειμώνα

 

Κουρτζόγλου Στέλλα

Φως και ελπίδα

Δώρα αγάπης σκορπά

Η γέννησή Σου

 

Λεοκάτα Μελίνα

Τα Χριστούγεννα

ήρθαν πάλι με χαρά

και με αγάπη.

 

Μακαριάν Μαριάννα

Φως και στολίδια

Τον κόσμο γεμίζουνε

Τα Χριστούγεννα

 

Μιχαλοπούλου Κατερίνα

Μέσα στο κρύο

Συ Αγάπη μυρίζεις

Υιέ του Θεού

 

Μόσχοβα Φυλλιώ

Γιορτάζ’ η πλάση

Άγγελοι στους ουρανούς

Υμνούν τα θεία

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Φως αναζητώ

Στην καρδιά του χειμώνα

Μέσα στη φάτνη

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Κάτ’ απ’ το δέντρο,

πάλι παιχνίδια σωρό∙

μα εσύ λείπεις.

 

Νίκου Μαρία

Ψυχή του καλού

Σαν παιδί του Δεκέμβρη

Το φως ανάβει 

 

Παναγοπούλου Χρύσα

Φωτάκια πολλά

Τα τριγωνα-κάλαντα

Χιόνι σκεπάζει

 

Πρωτοπαπά Αθηνά

Λαμπιόνια παντού

Μυρίζουν Χριστούγεννα

Ειρήνης το φως

 

Ρηγάτου Βίκυ

Γλυκές μυρωδιές

Ευχές ηχούν στους δρόμους

Λάμπει το άστρο

 

Σημαντήρη Ευαγγελία

Το χιόνι πέφτει

Ο Αϊ-Βασίλης γελά

Δώρα μοιράζει

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Έλατο γυμνό

σπουργίτια χορτασμένα

το στολίζουνε

 

Σταυροπούλου Βασιλική

Ορίζοντα φως

-καράβι όλο δώρα-

γιορτής υφάδι

 

Συγγούνα Ρούλα

Γλυκιά μουσική

Τα κάλαντα ακούστε

Των Χριστουγέννων

 

Σωτηροπούλου Ρούλα

Χριστούγεννα γαρ

Αγάπης ξεκίνημα

σε όλη τη γη

 

Τραυλού Αλεξία

Τζάκια άναψαν

Λαμπιόνια στολίστηκαν

Γλυκά έτοιμα

 

Τσέλιου Ελπινίκη

Φως και αγάπη

Γεννήθηκε ο Χριστός

Γιορτάστε όλοι

 

Χαραμή Μεταξία

Θείο φως λάμπει

Στων ανθρώπων τα σπίτια

Χριστός γεννιέται.

 

Χατζηχάννα Έλενα

Μέσα στη φάτνη

Άχραντε Παρθένε μας

Ελπίδα γέννας

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Η γέννησή σου

Ένα λαμπρό αστέρι

Με φως τυλίγει

 

«Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια…»

 

Ανθίμου Μαρία

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

ταξιδεύω, μέσα από το φως τους, στην ελπίδα.

Ευχή: να μείνουν άσβεστα και την επόμενη μέρα.

Να γεμίζει δώρα η ψυχή, μεταξωτές κορδέλες.

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

λαχταρώ να γινόμουν και πάλι παιδί.

Ίσως κι ακόμα έτσι να νιώθω.

Ίσως γι’ αυτό χορεύω στη λάμψη τους.

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

ελπίζω σε αυτό το πεφταστέρι.

Με οδηγό την Ειρήνη,

αιώνιος προορισμός ο πλανήτης Γη.

 

Γιαμουρίδου Κική

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια, μνήμες ξυπνούν στο μυαλό.

Εικόνες μαγικές. Καμπάνες, καράβια, δέντρα και παιδικά χαμόγελα.

Όμορφα όλα στολισμένα και οι καρδιές των ανθρώπων γεμάτες αγάπη.

Στο τζάκι μεγάλη η φλόγα κι ένας κουραμπιές τον Αϊ-Βασίλη να γλυκάνει εκεί περιμένει!

Το λευκό τραπεζομάντηλο φρεσκοσιδερωμένο και σύσσωμη η οικογένεια θα κοπιάσει.

Μέρες χαράς. Θα τηρηθούν όλες οι παραδόσεις.

Τα πάντα φτιαγμένα με όρεξη και μεράκι. Μύρισε, αλήθεια, Χριστούγεννα.

Ας ξεκινήσει η Προσευχή. Χριστός γεννάται..

Πόσο αλλιώτικες εικόνες.

 

Γιανναδάκη Μαρία

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

θύμησες έρχονται.

Άλλες γλυκές σαν μέλι,

άλλες τσιμπούν σαν το κεντρί.

Τα πολύχρωμα λαμπιόνια

Χριστούγεννα θα φέρουν.

Αναβοσβήνουν οι παλμοί,

και η καρδιά φτεροκοπά.

Ήχοι χαϊδεύουν το μυαλό,

μελωδίες από όργανα αλλοτινά.

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

ευχές πλημμυρίζουν την ψυχή.

Ας είναι τα φώτα τους ζεστά,

να λιώσουν το ψυχρό τ’ αγιάζι.

Καθώς κοιτώ τα λαμπερά λαμπιόνια.

 

Κασσελούρη Αναστασία

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια, μια σπίθα ξεπηδά.

Αστέρια λάμπουν ανάμεσα σε χνουδωτά σύννεφα.

Τα καμπανάκια κουδουνίζουν όσο οι τάρανδοι σέρνουν το έλκηθρο.

Ο γέρος με τη μακριά, κάτασπρη, γενειάδα αφήνει δώρα αγάπης στα κονάκια.

Τα νοικοκυριά μοσχομυρίζουν, μελομακάρονα και κουραμπιέδες.

Η μαγεία της Γέννησής Του στη φτωχική φάτνη φέρνει Ελπίδα.

Την Άγια Νύχτα οι Άγγελοι ψέλνουν Ειρήνη Υμίν.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Εσύ θα ψάξεις;

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

σκέφτομαι πως μπορεί και να μην είναι

τόσο προσβάσιμο για όλους το φως.

Κι ίσως και να μη βρίσκεται τελικά

στα στολισμένα μας δέντρα…

 

Μαγγανάρη Βάσω

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

να φιγουράρουν στα σαλόνια τα λουσάτα,

με τα στρωμένα τα χαλιά, τα τζάκια τ’ αναμμένα,

με λιχουδιές και με παιχνίδια, όλα γεμάτα ζεστασιά,

ω! με πόση ανείπωτη χαρά φτερουγίζει η καρδιά μου.

Είναι Χριστούγεννα, γιορτή αγάπης και γαλήνης

για να γιορτάζουν τα παιδιά και να γελάνε οι μανούλες.

Είναι Χριστούγεννα.

(Κάπου ένας ήχος) Ένα κοριτσάκι χτυπά την πορτούλα στα βάθη του μυαλού μου

«Θέλετε σπίρτα για μια σταλίτσα ζεστασιά; Είναι καλά και φωτεινά...»

μου λέει με τρεμάμενη φωνή και μου προσφέρει τρία σπίρτα.

Ανάβω το πρώτο: μία φωτιά.

Ανάβω το δεύτερο: σπίτια με παραθύρια που δεν κοιτούν τον ουρανό.

Ανάβω το τρίτο: παιδιά στη Χώρα του Ποτέ που πλέον δεν γελούν.

Είναι Χριστούγεννα.

 

Μακαριάν Μαριάννα

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια, ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη ζωγραφίζω.

Κάθε χρώμα μια στιγμή του χρόνου αυτού που φεύγει.

Μικρές νιφάδες στέκονται, βάφουν λευκό το τζάμι.

Τα φωτάκια του ουρανού μοιάζουν με αυτά εδώ πέρα.

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια, μια όμορφη ανάμνηση στον νου μου κατεβάζω και ένα τραγούδι σιγανό με κάνει να κινούμαι.

«Μου ’παν έλα, να πάμε να δεις, ραπαπαπαμ...»

 

Ρηγάτου Βίκυ

Χριστούγεννα

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια, να φωτίζουν τους δρόμους γιορτινά,

μελαγχολία με πιάνει,

για όσους δεν φτάνει το φως τους.

Οι αντιθέσεις μεγαλώνουν τέτοιες μέρες.

Διογκώνονται σαν την υπερβολή των συναισθημάτων,

που ξεχύνονται απ’ την καρδιά και πλημμυρίζουν τα μάτια.

Για κάποιους αργεί ο τροχός να γυρίσει.

Τι κι αν είναι γιορτές;

Γιορτάζουν μόνο όσοι στην ψυχή είναι χορτάτοι.

Οι άλλοι τρέφουν το παράπονο,

η ελπίδα τους αργοπεθαίνει.

Εκεί, στους ίδιους δρόμους, που φέγγουν τα λαμπιόνια.

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

στο κατά τ’ άλλα γυμνό δέντρο

και σκοτεινό σπίτι,

κάτι αναγεννιέται μέσα μου.

Μια ζεστασιά, μια ευλογία, μια ηρεμία

απλώνονται παντού.

 

Και τα λαμπιόνια σιγά σιγά σβήνουν.

Μένω εγώ μαζί με την ησυχία.

Ούτε λαμπιόνια, ούτε μελομακάρονα, ούτε στολίδια,

μόνο εμείς με τη γέννηση του Θεανθρώπου

-Το ύψιστο θαύμα.

Ένας θεός που γίνεται άνθρωπος για εμάς.

Το ύψιστο θαύμα δεν είναι που μας χάρισε τη ζωή.

Το ύψιστο θαύμα είναι η αγάπη.

Ας ξεστολίσουμε τα δέντρα να την ακούσουμε.

 

Σωτηροπούλου Ρούλα

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

νιώθω τη σύνδεση και το μοίρασμα της ενέργειας που εκπέμπουν.

Και θέλω να ταξιδέψω σε χώρες μακρινές.

Εκεί όπου χιλιάδες κόσμου αναμένουν τη λάμψη τους, για να ελπίζουν μέσα τους πως το θαύμα του φωτός θα πάρει μακριά αυτά που κρύβει το σκοτάδι

και θα στολίσει γιορτινά τη νύχτα της αγάπης

μέσα σε γέλια, χαρές κι αισιοδοξία.

 

Χαραμή Μεταξία

Προσμονή

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

αναπολώ την παιδική μου ματιά.

Τότε που ζούσα τ’ όνειρο.

Εκείνα τα βράδια δίπλα στο τζάκι,

η ευτυχία γλώσσες φωτιάς,

λαμπιόνια που αναβόσβηναν,

προσμονή για το θαύμα.

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Καθώς κοιτώ τα λαμπιόνια,

γεμίζω χαρά και ελπίδα.

Εύχομαι ο κόσμος χρώμα ν’ αποκτήσει.

Η λάμψη των αστεριών να τον φωτίζει.

Να αχνίζει αγάπη κι ευωδιές.

 

Μακάρι τα χρωματιστά λαμπιόνια

να στόλιζαν όλο τον χρόνο

το όμορφο έλατο.

 

Μα ξέρω, εδώ και χρόνια,

για λίγο μένουν αναμμένα

χαρίζοντας φρούδες ελπίδες,

πρόσκαιρο χάδι στην καρδιά.

 

 

Χιόνι στις ψυχές μας

 

Δεκέμβρης,

ο πιο μαγικός μήνας του χρόνου.

Τότε που τα ξωτικά ξυπνάνε,

τα μελομακάρονα μοσχοβολούν,

τ’ αστέρια φαίνονται πιο φωτεινά,

Ο Χριστός ξαναγεννιέται

και κατεβαίνουν όλοι μαζί στη γη,

για να μας αναγεννήσουν.

 

Δεκέμβρης,

κάποιοι κοντόφθαλμα θα τον αποκαλέσουν «ο μήνας του τέλους»,

«ο μήνας του θανάτου».

Αλλά όχι, ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας της Αναγέννησης.

Τα ξωτικά μάς φτιάχνουν δώρα,

ο Χριστός σκεπάζει με χιόνι τις ψυχές μας,

για να ξαναγεννηθούμε,

να ξαναγκαλιαστούμε.

 

Κατερίνα Σπαθαράκη

 

Το ποίημα γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι

Δεκέμβρης

 

Πορεία του ήλιου ο νότος,

τιτίβισμα κοκκινολαίμη στον φράχτη,

σκουφάκια και γάντια με χρώμα

παιδικά μουτράκια στο χιόνι.

Χριστούγεννα, δέντρο και δώρα,

απλώνει σεντόνι αγάπης

της Βηθλεέμ το μωρό.

Τα παιδιά σκοτώνουν εκεί,

που Εσύ γεννήθηκες,

στείλ’ ένα βλέμμα να διώξει

του πολέμου το αίμα.

Τα κάλαντα της ειρήνης

ας πούμε παρέα,

ο κόσμος να γιομίσ’ ευλογία,

Χριστέ μου, ειρήνη ας γίνει!

 

Μεταξία Χαραμή

 

Το ποίημα γράφτηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι

«Ένας μήνας πριν τα Χριστούγεννα κι ο Χιονάνθρωπος αποφάσισε να...»

 

Ανθίμου Μαρία

Η επανάσταση του Χιονάνθρωπου

Έναν μήνα πριν τα Χριστούγεννα ο Χιονάνθρωπος αποφάσισε να επαναστατήσει! «Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια» μουρμούριζε. « Χριστούγεννα, λαμπάκια, στολίδια, δώρα. Και να είμαι το αντικείμενο διασκέδασης. Δεν αντέχω πια. Άσε εκείνο το καρότο για μύτη και τα κλαδιά ως χέρια. Τι μπανάλ! Καμία στιλιστική εξέλιξη».

«Απεργώ, ναι και αποχωρώ» σήκωσε μπαϊράκι ο Χιονάνθρωπος. Είμαστε φίλοι από παλιά και μου εκμυστηρεύτηκε τα σχέδιά του. Για να μην αναρωτιέστε, είμαι η διακοσμητική μπαλίτσα, αυτή που γυαλίζει στο χριστουγεννιάτικο δέντρο με μοβ και χρυσά γκλιτεράκια. Προσπάθησα να συνετίσω το φιλαράκι μου αλλά ήταν ανένδοτος. Ώσπου σήμερα το απόγευμα τον είδα με μια βαλίτσα στο χέρι και εισιτήριο στην τσέπη! «Φεύγω για το Παρίσι, φιλενάδα» μου πέταξε χαμογελώντας. Γούρλωσα τα μάτια… «Παρίσι;» ψέλλισα.

«Ναι, Παρίσι. Έψαξα από εδώ και εκεί με κάποιες διασυνδέσεις και περιμένουν στυλίστες να με αναλάβουν. Αλλάζω γκαρνταρόμπα, στυλ, ίσως και καριέρα, στον κόσμο της μόδας».

Ζήλεψα, το ομολογώ! «Θέλω να έρθω μαζί σου» βροντοφώναξα. Δεν ξέρω πότε πρόλαβα να ετοιμάσω βαλιτσούλα και ταχέως φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Τώρα θα επιστρέψουμε μέχρι τα Χριστούγεννα; Ποιος ξέρει; Αυτό που υποσχόμαστε με σιγουριά είναι ότι το νέο λουκ θα είναι επαναστατικό! Παρίσι, σου ερχόμαστε. Au revoir για την ώρα!

 

Μήλιου Θεοδώρα

Τα απίστευτα Χριστούγεννα του Χιονάνθρωπου

Ένας μήνας πριν τα Χριστούγεννα κι ο Χιονάνθρωπος αποφάσισε να πάει ένα ταξίδι. Η αναμονή αυτή για την έλευση του χιονιού τον είχε κουράσει. Έβλεπε πως δεν είχε σκοπό να φανεί ο φίλος του ο Χιονιάς. Μάζεψε τα κομμάτια του και με το πρώτο αεράκι έβαλε πλώρη για τον Βορρά. Ταξίδευε και ταξίδευε μέχρι που φάνηκαν τα πρώτα ιγκλού. «Εδώ είμαστε» είπε. «Ας ξεχειμωνιάσουμε...» Στήθηκε δίπλα από ένα συγυρισμένο και κομψό ιγκλού και περίμενε τα παιδιά να παίξουν μαζί του. Το κρύο τον είχε ανανεώσει και ήταν έτοιμος για πολλές τρελές. Με την πρώτη ευκαιρία καβάλησε το έλκηθρο μαζί με το Ρόνι και τράβηξαν για τον πρώτο οικισμό. Τα παιδιά δεν χόρταιναν να παίζουν μαζί του αλλά πολύ σύντομα τον συνήθισαν γιατί είχαν μπουχτίσει από το τόσο χιόνι και ονειρεύονταν παραλίες και κουβαδάκια. Έτσι ο Χιονάνθρωπος άρπαξε μια σειρά λαμπιόνια, τα τύλιξε γύρω του, καβάλησε το πρώτο χαμηλό βαρομετρικό και για άλλη μια φορά κίνησε για χώρες που ανυπομονούσαν για τα Χριστούγεννα και για τον Χιονιά. Να μην τα πολυλογούμε, εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν γι’ αυτόν τα πιο μαγικά καθώς έκανε πολλά παιδιά ευτυχισμένα. Γι’ αυτό κολλήστε τη μύτη στο παράθυρό σας, κοιτάξτε τον νυχτερινό ουρανό κι εκεί, κάπου ανάμεσα στους αστερισμούς, θα δείτε και τον ταξιδιάρη Χιονάνθρωπο να καταφτάνει.