«Μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι»

 

Δρακουλάκη Μαρίλλιαν

Μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι. Για να με γνωρίσεις μες στο πλήθος. Και ήμασταν πολλοί... ξαφνιασμένοι, φοβισμένοι, αλαφιασμένοι, ανήμποροι. Την άλλη μέρα το πρωί, που το Πολυτεχνείο ήταν άδειο μέσα στη νεκρική σιγή, μάθαμε για τον πρώτο νεκρό από αδέσποτη, τον Διομήδη Κομνηνό. Πρώτη φορά η ψυχή μου άδειασε και πάγωσε. Σε μια εβδομάδα, που τα νέα για συλληφθέντες και νεκρούς σκέπασαν την Αθήνα με μαύρα σύννεφα, έβγαλα έρπητα στο πρόσωπο. Δεν ξέρει να κρυφτή η νιότη ούτε να προσποιείται. Σήμερα που το σκέφτομαι, έχω να πω ότι άξιζε τον κόπο…

 

Κασσελούρη Αναστασία

Μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι

Κόκκινο, κατακόκκινο

Στα δρομάκια της μνήμης

Στα στενά της τιμής

Εκεί που το χώμα

Βάφτηκε με αίμα

Για τη λευτεριά

Για το δικαίωμα

Στον δρόμο της θυσίας

Για το χτες, το σήμερα

Το αύριο...

Για εμάς...

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι

Κάθε χρόνο σε επισκέπτομαι

Σα να μην πέρασε μια μέρα από τους κοινούς αγώνες μας

Ανατριχιάζω στην ιδέα πως στη θέση σου θα μπορούσα να είμαι εγώ

Το μόνο μου χρέος όσο αναπνέω

Να μη λησμονώ

Ραντεβού του χρόνου σύντροφέ μου

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Μ' ένα γαρύφαλλο στο χέρι

Μια νέα γενιά

Πολλές γενιές

Βαδίζουμε ακόμα

Τα μονοπάτια της Ιστορίας

Κι η ίδια υπόσχεση ανθίζει κάθε Νοέμβρη

Ν’ ανοίξουμε και πάλι τον δρόμο

Χωρίς συμβιβασμούς

Να προχωρήσουμε

 

Μόσχοβα Γαρυφαλλιά

Μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι

εγώ η βολεμένη από το αίμα ατρόμητων σωμάτων

-πλανόμενες φιγούρες αρετής

λυγίζω μπρος στα σίδερα

που η σκουριά δεν τ’ άγγιξε

ο χρόνος δεν τ’ αφάνισε

μα γίνανε φωλιές λευκών περιστεριών

για να θυμίζουν τη νιότη που βασίλεψε νωρίς

το αύριο που δεν ξημέρωσε ποτέ

τον έρωτα που φόνευσαν στα γεννοφάσκια του

για να ξορκίζουν τις μαύρες μνήμες

για να εμποδίζουν τους τοίχους να λουφάξουν στη σιωπή

για να σκορπίζουν ελπίδες και λεύτερα όνειρα

για να μακαρίζουν τον ήλιο της δικαιοσύνης

που ανέτειλε περήφανα μέσα σε καπνούς

και δακρυγόνα

και δύει άδοξα στην κατάντια της υπέρλαμπρης ζωής μας

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Δεν θα πήγαινε στην πορεία.

Δεν ήθελε να κραυγάζει συνθήματα,

να ανεμίζει σημαίες,

να βαστάει τα πανό•

ήταν κι αυτό το «φοβάμαι τους ανθρώπους», του συνονόματου, που του καρφώθηκε στο μυαλό.

Όχι, την παράλλη στο Πολυτεχνείο μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι.

«Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»

Βουδούρη Γεωργία

17 Νοέμβρη

Στα στήθη σας κρατήσατε

του ουρανού τ’ αστέρια,

γροθιά μόλις υψώσατε

όλοι μαζί τα χέρια.

Άστραψε ο ήλιος ο καυτός

στα ξέπλεκα μαλλιά σας,

τη λευτεριά σαν τόλμησε

η ατρόμητη καρδιά σας.

 

Νοέμβρης ήταν κι έμοιαζε

ώριμο καλοκαίρι,

στη νύχτα φως σκορπίσατε

κι έγινε μεσημέρι.

Στα νιάτα σας ανέμισε

η ελπίδα σαν παντιέρα,

το θάρρος σας δεν λύγισε

στου φασισμού τη σφαίρα.

 

Μουτάφη Καλλιόπη

Η φωνή εκείνη η τρομαγμένη, γεμάτη ικεσία.

Να μη συμβεί το αδιανόητο και φρικαλέο.

Να μη χυθεί αίμα. Αίμα ελληνικό... Αδέρφια! Δεν μπορεί να το κάνετε, δεν μπορεί να μας σκοτώσετε, αδέρφια.

 

Μια ακόμη φορά φέρνει δάκρυα στα μάτια.

Αναρωτιέμαι,

γιατί;

Μα η απάντηση πέφτει καταγής, ποδοπατιέται, κομμάτια γίνεται.

Μαζεύω τα κομμάτια χρόνια τώρα.

Ελπίζω και χαράζομαι εντός μου.

Αυτές οι λέξεις οι ιερές γράφονται πάντα με αίμα.

Ένα παιχνίδι έγιναν στα χέρια των δειλών και κόπηκαν στη μέση.

Κάθε φορά πασχίζω να τις ενώσω με δέος και περηφάνια,

τις ακουμπώ στο στήθος και μετά σε καταγάλανο ουρανό τις σπρώχνω.

Κάτι γκρίζα περιστέρια, πεινασμένα, πέφτουν πάνω τους και γεμίζει το Σύμπαν από κείνο το σύνθημα:

«Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία!»

Και μετά σιωπή.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

17 Νοέμβρη του ’73

Σαν το τεθωρακισμένο έσπασε τη θύρα,

σκίρτησε, σπαρτάρισε, πλάνταξε∙

το «ψωμί, παιδεία, ελευθερία»

στων φοιτητών τα στήθια

και μονάχα τότε τ’ άκουσε η Ελλάδα.

 

Παναγοπούλου Χρύσα

Νοέμβρης ήταν

Σε θυμήθηκα μια Άνοιξη μα...

Νοέμβρης ήταν!

 

Το αίμα που κύλα ποτέ δεν στεγνώνει.

Πνίγομαι.

Γιατί το αίμα αυτό το ξαναείδα.

Κάθε φορά που κάτω πέφτει

ένα νεανικό κορμί.

 

Νοέμβρης ήταν,

μπορεί να μη σε γνώρισα,

μα σε αγαπώ γιατί δεν λύγισες,

οι ερπύστριες λύγισαν στο διάβα σου.

Κι έγινες φυγή κι ελπίδα.

Σε θυμήθηκα ξανά.

Τι ωφελεί;

Δεν σταματά να τρέχει ετούτο το αίμα

 

Σιώζιου Μαρία

Πολυτεχνείο

Γωνία Σόλωνος και Σίνα,

πλήθος κόσμου

μέχρι όπου φτάνει το μάτι,

αδύνατο να μετρηθούν.

Νέοι άντρες και γυναίκες

περπατούν σε ομάδες

των δύο, των τριών ή και περισσότερων,

κάποιοι βαδίζουν μόνοι.

Διακρίνονται καθαρά

τα πρόσωπα των πρώτων,

συζητούν, κάνουν μορφασμούς, γελούν,

κουβαλούν αισιοδοξία, τόλμη και θάρρος

και την άγνοια που έχουν οι νέοι.

Πηγαίνουν να πάρουν μέρος

στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

 

Φιλημέγκα Παναγιώτα

Σπάσε τα δεσμά

Μέσα στο αίμα μας κυλά

όλη η ζωή των προγόνων μας.

Τα τραύματα που μεταφέρονται

μνήμες από γενιά σε γενιά.

 

Όλη η οδύνη είναι στον νου,

μια θάλασσα γεμάτη ανέμους,

Ας κάνουμε μια βουτιά στην καρδιά,

τα ίδια λάθη να μη γίνουν.

 

Ας ενωθούμε όλοι μαζί,

τον βίο της ζωής να αλλάξουμε

και με το χέρι στην καρδιά

ας το φωνάξουμε ξανά:

«ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΊΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!»