Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2025

«Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ…»

 


Ανθίμου Μαρία

Αέλια μυγδαλιά

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ,

καρτερικά υφαίνεις τα προικιά σου.

Αέρινη άνοιξη να μπει, κόρη να ξαποστάσει,

τινάζοντας τα βρόχια και τα νέφη,

βημάτισε στα Θεία των ιερών τα σέβη,

χαμόγελα ολόλευκα με τις κοφτές μπουκλίτσες.

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ, ανθούσα,

Ξύπνησες, Αέλια,

αυτοί, ας γεύονται χειμώνες.

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Αγώνας

Κάνε την αγωνία σου αγώνα

και προχώρα...

όταν πάγους, καρφιά, μαχαίρια συναντάς.

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ...

Θα χαράζεις Άνοιξη

και θα χαράζεσαι στη ζωή.

Μόνος πάντα!

 

Κιζιρίδου Γεωργία

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ.

Ανθίζεις κάθε χρόνο.

 

Τι κι αν έπεσαν τα φύλλα το φθινόπωρο;

Τα άνθη που μαραίνονται γίνονται σπόρος.

 

Ο κύκλος της ζωής ποτέ δεν προδίδει.

Είναι ο πιο έμπιστος σύμμαχος στη διαδρομή.

 

Το πρώτο ανθάκι, το πιο μοσχοβολιστό,

σύμβολο νίκης της ζωής επί του θανάτου.

 

Άλλωστε, το ζητούμενο αυτό δεν είναι;

Όσες φορές κι αν μαραθείς, άλλες τόσες να ανθίζεις.



Μπέλου Βάσω

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ...

Χάδι ζεστό σε άνθισε, στα βάθη του χειμώνα.

Μέλι γλυκό.

Φιλί απαλό,

στα άνθη των χειλιών σου.

Κάθε αγέρι, που ακουμπά το τρυφερό σου φύλλο,

ψίθυρο αφήνει στα κρυφά, υπόσχεση που μοιάζει,

Πως η δική σου η καρδιά μήτε θα μαραζώσει,

μήτε θα έρθει η στιγμή να σου την ξεριζώσει ο χωρισμός.

 

Μπουργάνη Ειρήνη

Μοιάζεις μ’ εκείνη.

Απλώνεις ρίζες σ’ άγνωστο έδαφος.

Φυλλοροείς

κι η παγωνιά χαϊδεύει τη γύμνια σου.

Κρυώνεις,

στρέφεις τους κλώνους σου ψηλά.

Αδημονείς

οι πρώτες αχτίδες

να μαλακώσουν τη δίψα σου για φως.

Λίγη η άνοιξή σου μες στον χειμώνα.

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ, ψυχή μου.



Μυλωνά Κωνσταντίνα

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ,

το Μελισσόφιλο γυρεύεις∙

για να γένεις θρύλος, μύθος, παραμύθι.

 

Κοίτα, όμως, να ανοίξεις το παραθύρι στην αυγή.

 

Καληνύχτα.

 

Χαραμή Μεταξία

Όπως

Όπως η αμυγδαλιά, έτσι κι εσύ.

Αψηφάς τους χειμώνες μου.

Ανθίζεις στο χιόνι.

Οι ανθοί σου υπόσχονται

να διώξουν τη βροχή από το γκρίζο δωμάτιο.

Να κάνουν τον βοριά να λουφάξει.

Όπως η μυγδαλιά, έτσι κι εσύ.

Χτενίζεις τη μικρή άνοιξη.

Αυτήν που θα ράνει τα κορμιά με αρώματα κρίνων και ροδοπέταλα.

Που θα δώσει ρυθμό στο τραγούδι.

Έτσι κι εσύ, όπως κι εκείνη.

 

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2025

«Για την αγάπη που ποτέ δεν…»

 


Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Για την αγάπη που ποτέ δεν έζησες

Δεν θα μιλήσω άλλο

Το χέρι μου θα κάνω πέπλο προστασίας

Πάνω από την καρδιά σου

Κοιμήσου ήσυχα το βράδυ αυτό

Άπλωσε σκέψεις, όνειρα

Μαζί να σκεπαστούμε

 

Μπουργάνη Ειρήνη

Για την αγάπη που ποτέ δεν σάλεψε

στην απανεμιά του κάμπου.

Σαν καρυδότσουφλο

βούτηξε,

πλανήθηκε,

χτυπήθηκε

σ’ απύθμενα νερά.

Στεριά οραματίστηκε

μα χώμα ποτέ δεν μύρισε.

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Για την αγάπη που ποτέ δεν δείλιασε.

Τ’ αστέρια έπεφταν,

ο ουρανός μάτωνε,

οι πυγολαμπίδες έφευγαν.

Κι αυτή εκεί.

Ν’ απλώνει χέρι,

να σκουπίζει δάκρυα,

να χαϊδεύει μαλλιά.

Γιατί η αληθινή αγάπη μένει.

Η μαντάμ λαμπάδα

  Οι συγγραφείς της Αλατοπαρέας γράφουν για το Πάσχα Η μαντάμ λαμπάδα   Ψηλή λεπτή και λυγερή, καμαρωτή λαμπάδα, μαλώνει μ’ ένα απλ...