Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Αντιστέκομαι


Γιώτη
Σταυρούλα

Αποφεύγω να βγαίνω εκτός ελέγχου.

Αυτό περιμένουν για να γελάσουν εξάλλου.

«Δεν υπήρξαν νεκροί»

«Δεν συνέβη τίποτα»

«Κάτι αλήτες»

«Κάτι ανυπάκουοι»

 

Ανυπάκουοι

Ασυμβίβαστοι

Ελεύθεροι.

Χαμογελώ πλατιά.

Με περηφάνια.

Αντιστέκομαι.


Κοτσαύτη Γιώτα

Η τέχνη της ρωγμής

Ο χρόνος πέρασε από πάνω μου.
Πήρε τόσα πολλά...

Κάποτε υπήρξα ολόκληρη.
Τώρα στριμώχνω τον εαυτό μου
σε χίλια κομμάτια.

Μα κάθε πρωί,
όταν το φως αγγίζει τις πληγές μου,
τα ρήγματα γίνονται δρόμοι.

Δεν έμαθα να μένω ακίνητη.

Αντιστέκομαι.


Μυλωνά Κωνσταντίνα

Μες στην ηλιόλουστη κουζίνα, όντας ανατολικομεσημβρινό το διαμέρισμά μας, να σου πάλι ο πατέρας σκυμμένος πάνου απ’ το ραδιοφωνάκι. Κρεμάμενος απ’ τη φωνή των ειδήσεων για συμπεράσματα της τριήμερης, ξεροσταλιασμένος σαν στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983, με τ’ αυτί κολλημένο στο ηχείο, δέκα χρόνια νωρίτερα για το Πολυτεχνείο.

Σαν χθες αποπειράθηκε να πάρει το λεωφορείο για την πόλη, για το πρώτο αεροπλάνο, για να φωνάξει το «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».

Σαν χθες στη σκιερή εκείνη κουζίνα —του πατρικού, που έβλεπε τη δύση— πρωτακούει τη διακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ακόμη με τις τιράντες και το κοντό παντελονάκι του.

Ναι, γιατί μονάχα η μνήμη επαναστατημένη, αντιστεκόμενη και στον χρόνο νικηφόρα.

 

 

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026

Όχι



Κολιγιώτη Αλεξάνδρα

Απόλυτο ΟΧΙ

Όχι λέω στα λόγια,

που κυλούν σαν άδεια σώματα.

 

Όχι σε βλέμματα κενά, δίχως φλόγα.

 

Όχι σε νύχτες σκοτεινές, που λείπει το φιλί.

 

Αρνούμαι να γίνω η ηχώ.

Να χαραμίζω άλλο το σκοτάδι στο φως.

 

Λέω όχι στις νεκρές λέξεις, που βάφτισες τον έρωτα.

Η δική μου φωτιά δεν σου ανήκει.

 

Λαμπροπούλου Βάγια

Πες ένα «Όχι» και άστο να πέσει χάμω!

Περάσαμε χρόνια λέγοντας «Ναι». Μεγαλώσαμε μέσα στους κανόνες της κοινωνίας και τις προσδοκίες της οικογένειας, εμείς τα «καλά» παιδιά, που δεν έπρεπε να δυσαρεστήσουμε κανέναν. Να λέμε σε όλα «Ναι», για να ακούσουν οι γονείς μας καλά λόγια και για να μας αγαπούν. Για να μη μείνουμε μόνοι, αποτυχημένοι και ανόητοι.

Δώσαμε χρόνο, δυνάμεις και πολλά κομμάτια του εαυτού μας, φοβούμενοι την απόρριψη. Συναντήσαμε ανθρώπους που έλεγαν «Ναι» ενώ εννοούσαν «Όχι». Και πάψαμε να εμπιστευόμαστε τις λέξεις, τους ανθρώπους.

Φτάσαμε ακόμη και ως χώρα να αναμετρηθούμε με το «Ναι» και το «Όχι». Είδαμε τα  «Όχι» να γίνονται «Ναι», τα «Ναι» μας να γίνονται «Όχι» και μπερδευτήκαμε. Χάσαμε τη δύναμη του «Όχι».

Στη μέση ηλικία μου καταλαβαίνω πως το «Ναι» οφείλει να είναι «Ναι» και το «Όχι» να είναι «Όχι». Οι λέξεις έχουν βάρος. Κι εγώ έχω δύναμη πια...

Όχι, δεν σου επιτρέπω να με πληγώνεις. Όχι, δεν θα σηκώνω βάρη που δεν μου αναλογούν.

Όχι, δεν αποδέχομαι καμία μορφή κακοποίησης.

Όχι, δεν θα μικραίνω για να χωρέσω στις προσδοκίες σου.

Τα «Όχι» μας βάζουν όρια και μας επιστρέφουν την αξιοπρέπεια.

Κι εγώ, έπειτα από τόσα χρόνια, δεν θέλω πια να είμαι το «καλό παιδί» κανενός. Θέλω να είμαι ο εαυτός μου. Κι αν χρειαστεί, θα πω «Όχι» και θα το αφήσω να πέσει χάμω.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Παραμονή της 28ης Οκτωβρίου

Απ’ το Ταμ. Ταμ. Ταμ... Ταμ... Ταμ... της Αστυνομικής Ακαδημίας, απ’ το συγχρονισμένο «Αριστερό, δεξί, αριστερό» του 70ού προσκοπικού συστήματος -κατά μήκος του γραμμικού πάρκου- απ’ το ζωγραφισμένο ΟΧΙ στο τοιχάρι της πολυκατοικίας μας, στο ΟΧΙ της γιαγιάς. Βαθιά η χαρακιά στα μάτια της. Και ποιος τολμάει να της πάρει το ρολόι του θείου απ’ το 74; Ποιος;

Κι όλο συλλογιέμαι, ποιητή, το,

«Δε θα μου πήγαινε αυτή η προσβολή περασμένη υπό μάλης,

δε θα μου πήγαινε αυτό το ντουφέκι αν δεν ήσουν εσύ,

γλυκό χώμα που νιώθεις σαν άνθρωπος,

αν δεν ήτανε πίσω μας λίκνα και τάφοι που μουρμουρίζουν

αν δεν ήτανε άνθρωποι κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα

μέτωπα, κομμένα θαρρείς απ' το χέρι του θεού

να ταιριάζουν στον τόπο, στο φως και το πνεύμα του...»

Να σου κι η Αντιγονούλα με ένα βροντερό «Όχι», παραμερίζει τις φακές του μεσημεριού.

 

Πουρίδου Κατερίνα

Όχι, δεν έχω χρόνο. Για ό,τι μέχρι χθες ήταν σημαντικό, σήμερα είναι σχεδόν ασήμαντο. Αρνούμαι να επιμείνω στο χθες γιατί το σήμερά μου άλλαξε τόσο πολύ. Όχι, λυπάμαι, αλλά άλλαξαν οι προτεραιότητές μου. Είμαι η ίδια, δίνω και δίνομαι, αλλά πρώτα πρέπει να φροντίσω κάποιον άλλο, πέρα από τον εαυτό μου. Όχι, μην επιμένεις. Δεν έχω χρόνο. Η μάλλον έχω, μα τον δίνω στα σημαντικά του σήμερα.

 

 

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026

«Πέφτουν τα φύλλα...»



Αγόρατζη Βάσω

Πέφτουν τα φύλλα

Φύλλα χλωμά κίτρινα

Γυμνά τα κλαδιά

 

Γιαμουρίδου Κική

Μικρή η μέρα

Εικόνα Φθινοπώρου

Πέφτουν τα φύλλα

 

Ζώρζου Ιωάννα

Πέφτουν τα φύλλα

μοναχικοί οι δρόμοι

φθίνει το θέρος

 

Κασσελούρη Αναστασία

Πέφτουν τα φύλλα

Φθινοπώριασε ξανά

Όμορφη πλάση

 

Κωνσταντίνου Κυριακή

Το δάσος κλαίει

Η φύση κιτρινίζει

Πέφτουν τα φύλλα

 

Μήτσκου Παύλος

Πέφτουν τα φύλλα

πάνω στα άδεια κλαδιά

σταγόνες βροχής

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Πέφτουν τα φύλλα

ο ουρανός δακρύζει

αγκαλιές ζητώ

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Τα δέντρα γυμνά

Άδειες φωλιές, σώπασαν

Πέφτουν τα φύλλα

 

Σάββα Μαρία

Τσαλαπετεινοί

Στα σύρματα επάνω

Πέφτουν τα φύλλα

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Λίμνη ήσυχη

ψίθυροι ακούγονται

πέφτουν τα φύλλα

 

Συγγούνα Ρούλα

Πέφτουν τα φύλλα

φθινοπωρινή γιορτή

στη βροχή χορός

 

Χαραμή Μεταξία

Πέφτουν τα φύλλα

αγκαλιάζουν τη ζωή

να μην κρυώνει

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Πέφτουν τα φύλλα

Χλωμά, κιτρινισμένα

Στολίζουν τη γη

 

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

Πατέρας

 



Στη μνήμη του

 

Δυο λόγια για τη μέρα που γιορτάζεις

Σαν τα δικά σου τα παλιά τα ακριβά

Μακριά μου ζεις εκείνο με τρομάζει

Κι εγώ που ζω κάπου πολύ μακριά

 

Κι αν κάποιο πόνο ίσως σου θυμίζω

Μιαν εκκρεμότητα που έμεινε μισή

Ότι δεν έμαθα μπροστά σου να λυγίζω

Γιατί με θαύμαζες πως είμαι δυνατή

 

Αυτήν τη δύναμη τη ψάχνω κάθε μέρα

Μέσα στου κόσμου την αβάσταχτη ερημιά

Ο κόσμος όλος ήσουνα πατέρα

Όταν με κράταγαν τα χέρια σου ψηλά

 

Αγόρατζη Βάσω

 

 

 

Η ακροστιχίδα του μπαμπά



Γκιντίδου Δήμητρα

Μου άφησες: το ποτέ και το πάντα ασ' τα στον Θεό...

Πήρα από σένα: την καθολική αγάπη...

Ακόμα θυμάμαι: παιχνίδια, μύθους, αγκαλιές, καραμέλες, βιβλία, χαμόγελα...

Μου έλειψε: μου έδωσες κι έλαβα ...

Προσπαθώ να καταλάβω: τ' αντίθετά μου...

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα: σ' ευχαριστώ για τ' ανθρώπινα και τα θεϊκά σου...

Σε κρατώ μέσα μου ως: ταξίδι μαζί σου...



Χαραμή Μεταξία

Μου άφησες κληρονομιά τις αξίες σου, την αγάπη σου για τον άνθρωπο, τη φύση και τα λουλούδια.

Πήρα από σένα αγάπη, αγκαλιά, φροντίδα

Ακόμα θυμάμαι που τραγούδαγες τα βράδια στη βεράντα. Κράταγα την ανάσα μου μη σε διακόψω.

Μου έλειψε το χαμόγελό σου, ΠΑΤΕΡΑ, κι εκείνες οι κουβέντες που κάναμε γύρω από το τραπέζι.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, ήξερε να δώσει απαντήσεις σε καθετί που με ταλάνιζε στα χρόνια της εφηβείας ή ακόμα σε εκείνα τα ανέμελα της παιδικότητας.

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα, θα ήταν η διαπίστωση ότι ήσουν και παραμένεις, από εκεί ψηλά, ο ήρωάς μου. Εκείνος που μου έμαθε να πιστεύω στον εαυτό μου, να στέκομαι όρθια στα δύσκολα, να με γιατρεύω και να γιατρεύω.

Σε κρατώ μέσα μου πολύτιμο φυλαχτό, θύμηση γλυκιά, πυξίδα και φάρο, ΠΑΤΕΡΑ!

 

 

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026

Ο Ιούνιος επιστρέφει με...



Ο Ιούνιος επιστρέφει με τ’ άρωμα του γιασεμιού,

μ’ έναν ήλιο που γλιστρά πάνω στο νερό,

με τα κύματα να ψιθυρίζουν ιστορίες.

Κουβαλά μαζί του φως, ακόμα και στις τσέπες του

και μπόλικο αλάτι, για να πασπαλίζει τις στιγμές.

Σε πιάνει από το χέρι απαλά

και σε οδηγεί σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα.

Ο Ιούνιος επιστρέφει...

 

Γιώτα Κοτσαύτη

 

 

Παρασκευή 15 Μαΐου 2026

Τα πεντάστιχα της οικογένειας

 


Κοτσαύτη Γιώτα

Χέρια ενωμένα

Στις χαρές και στις λύπες

Για πάντα μαζί

Αγκαλιάσματα, γέλια

Σιωπές και μοιράσματα

 

Μαυρουδή Μαρία

Είμαστε μαζί,

ενωμένοι για πάντα,

ώστε να βρούμε

τις καλύτερες λύσεις

σε κάθε δυσκολία.

 

Χαραμή Μεταξία

Πάντα παρούσα,

σφουγγίζει τα δάκρυα

και παρηγορεί,

θρέφει τα όνειρά μας,

 κάποτε τα τσακίζει.

 

Χατζηχάννα Έλενα

Άνθρωποι μαζί,

αναθρέφουν ανθρώπους,

χέρι με χέρι,

δημιουργούν σπιτικό

γεμάτο χαμόγελα.

Κυριακή 10 Μαΐου 2026

Της μητέρας



Κοτσαύτη Γιώτα

Δεν έλεγε πολλά.

Μόνο

άπλωνε το χέρι

κάθε φορά που έπεφταν.

Ίσως γι’ αυτό,

κανείς, δεν έμαθε ποτέ

πόσες φορές

έπεσε εκείνη.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σ’ είδα πάλι, Ραζίτ, στο λεωφορείο, φασκιωμένη ως το κεφάλι,

-«μη ημιφιεσμένη της εκδικήσεως»-

 

με τις λαμπυρήθρες των ματιών, ξαναμμένες,

με δύο σταφιδιασμένα χείλη,

με τα δύο παιδιά βασταγερά στην αγκάλη σου·

κι ας μην τα βύζαξες ποτές σου.

 

Τρίτη 5 Μαΐου 2026

Ηλιαχτίδα


 Της καρδιάς σου ο χτύπος
ημερεύει την μπόρα
και το γέλιο σου κήπος
που ομορφαίνει το τώρα.
 
Της φωνής σου το χάδι
είν’ ασπίδα στον πόνο.
Το φιλί σου το βράδυ
εισιτήριο στον χρόνο.
 
Η αγάπη αυτή, φως μου
και ζωής μου πυξίδα.
Στο σκοτάδι του κόσμου
μάνα εσύ ηλιαχτίδα.
 
Γεωργία Βουδούρη
 
 
Συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο Για τη μητέρα που γιορτάζει,
Εκδόσεις Αλάτι (εξαντλημένο), 2023.
 
https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/
 

Αντιστέκομαι

Γιώτη Σταυρούλα Αποφεύγω να βγαίνω εκτός ελέγχου. Αυτό περιμένουν για να γελάσουν εξάλλου. «Δεν υπήρξαν νεκροί» «Δεν συνέβη τίποτα» «Κάτι α...