Ποίημα στην τσέπη

Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Μια ανάσα παρελθόν

Το έχει πάντα πρόχειρο

Το βγάζει από την τσέπη

μια ανάσα παρελθόν όταν θελήσει

Κείνο το ποίημα που της άφησε

Λίγο πριν φύγει

Εκείνη έμεινε

Με ένα κομμάτι χαρτί

Πάντα να κουβαλάει πάνω της

Στην τσέπη μα και στην καρδιά

Τα χρόνια που μαζί έζησαν

 

Γιώτη Σταυρούλα

Κι ύστερα

έρχονται ώρες βουβές

που δεν έχεις

που να ψάξεις τη χαρά.

Περπατάς άδειος

σε αδιέξοδους δρόμους.

Χαμογελάς;

Ποιος ξέρει;

Σφίγγεις το ποίημα στην τσέπη.

Και συνεχίζεις.

Πάντα συνεχίζεις.

Με το ποίημα στην τσέπη.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Κουβαλούσε* πάντα ένα ποίημα στην τσέπη.

Κέρασμα σε περαστικούς και επισκέπτες.

Μικροί θησαυροί που έβγαλαν φτερά και πετάξανε.

Κεράσματα.

Μοιράσματα.

Σκορπίσματα;

Κομμάτια μιας σπάνιας ψυχής.

Και μιας καρδιάς ανεκτίμητης.

 

*Ο Ρώμος Φιλύρας ήταν Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης. Πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο Δρομοκαΐτειο. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει ποιήματα. Μάλιστα είχε πάντα μερικά κρυμμένα στις τσέπες του και τα χάριζε σε περαστικούς και επισκέπτες.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Λόγια που ειπώθηκαν

Και χάθηκαν

Μες στης βολής

Το χάος

Γκρεμίζοντας

Το πέπλο

Του πλανεμένου

Ονείρου

Απέμεινε

Μόνο

Ένα

Ποίημα

Στην τσέπη

 

Χατζηχάννα Έλενα

Αμήχανη περιπλάνηση στο αβέβαιο.

Φοβάμαι λες, μα προχωράς.

Σάμπως κανείς έχει κι άλλη επιλογή;

Κουβαλάς ποίημα στην τσέπη.

Σήκω καρδιά μου να ετοιμαστείς,

όπου να ’ναι ξημερώνει.

Μη σε βρει στον ύπνο η ζωή.

Και κρυψ ’το πάλι πιο βαθιά,

να μην το δουν και καταλάβουν.

 

Φλεβάρης

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Φλεβάρης

Κλαδί αμυγδαλιάς κρατούσες.

Σκίρτησα.

Στο τσακ της θραύσης

μάσκα γέλασε.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Αντοχή

Ο Φλεβάρης κυλά,

σιωπηλός δάσκαλος.

Μας μαθαίνει αθόρυβα:

κάτω από το χιόνι,

η ζωή δεν παραιτείται.

 

Πάρα Ελένη

Τον Φλεβάρη οι ώρες, σφιχτά αγκαλιασμένες,

μοιάζουν να μιλούν

για τον χειμώνα που θέλει να φύγει.

Ακίνδυνο παιχνίδι τούς παίζει αυτός.

Στις πλάτες της άνοιξης ο μικρός ακουμπάει.

Κι όλ’ ανασαίνουν.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Ήρθες για λίγο

Με σκοπό να φύγεις

Δημιουργώντας

Τόσα οξύμωρα

Όταν χαίρεσαι

Γίνεσαι ήλιος

Όταν θυμώνεις

Γίνεσαι χιόνι

Μέσα στο πέπλο

Του έρωτα

Τα πεντάστιχα του «ευχαριστώ»

 

Αγόρατζη Βάσω

Αίσθηση Θεία

Σε μάτια χείλη χέρια

Συντονίζεται

Σε ευχαριστώ θα πει

Μία Σπίθα γεννιέται

 

Ανθίμου Μαρία

Προσευχή Καρδιάς

Ευχαριστώ, Ευγνώμων

Ήλιος Φως Πνοή

Ταξίδια αναμνήσεις

Ευχαριστώ ζωή μου

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Ευχαριστώ σας,

ήλιε, αέρα, νερό,

σελήνη, άστρα,

πουλιά, δάση, λουλούδια

κι εσάς, αγαπημένοι!

 

Ζώρζου Ιωάννα

Με ευχαριστώ

κάθε στιγμή της μέρας

για να αντέχω

πληγές χωρίς το αίμα

φωνές με λόγια κενά

 

Κασσελούρη Αναστασία

Σε ευχαριστώ

Δίπλα μου ήσουν πάντα

Στο σκοτάδι φως

Ελπίδα με γέμισες

Μακρύ το μονοπάτι

 

Λαμπροπούλου Βάγια

Ευχαριστώ σε·

που μου κρατάς το χέρι

και με πας εμπρός

για να μη ριζώνω πια

μέσα στη μοναξιά μου.

 

Λεοκάτα Μελίνα

Είναι μια λέξη

να τη μάθεις να τη λες

δείχνει αγάπη

ενώνει τους ανθρώπους

χαρίζει χαμόγελα.

 

Μάνος Σπύρος

Το ευχαριστώ

Λέξη τόσο δυνατή

Πείτε την όλοι

Τίποτα δεν κοστίζει

Αξίζει όμως πολλά.

 

Μουτάφη Καλλιόπη

Ευχαριστώ Σε

Γιατί με αγκάλιασες

με την ψυχή σου

και έστω για μια στιγμή

ένιωσα τι θα πει ζω.

 

Πρωτοπαπά Αθηνά

Φως στο περβάζι

Η μέρα χαμογελά

Δώρα της ζωής

Η ψυχή ευγνωμονεί

Ευχαριστώ σαν λέει

 

Ρηγάτου Βίκυ

Ευγνωμοσύνη

Έκθεση πληγών στο φως

Αγαλλίαση

Ψυχή βρίσκει ταπεινά

Το νόημα της ζωής

 

Τριανταφύλλου Μιχάλης

Σε ευχαριστώ

για το γλυκό σου χάδι

που έγινε φως

τις νύχτες που το σκότος

φέρνει ρίγος στην καρδιά.

 

Χαραμή Μεταξία

Το ευχαριστώ

έχει ευγνωμοσύνη

και χαμόγελο

μια ψυχή ευγενική

που ξέρει πώς να παίρνει.