Αγιομυργιανάκη Αλεξία
Μια ανάσα παρελθόν
Το έχει πάντα πρόχειρο
Το βγάζει από την τσέπη
μια ανάσα παρελθόν όταν θελήσει
Κείνο το ποίημα που της άφησε
Λίγο πριν φύγει
Εκείνη έμεινε
Με ένα κομμάτι χαρτί
Πάντα να κουβαλάει πάνω της
Στην τσέπη μα και στην καρδιά
Τα χρόνια που μαζί έζησαν
Γιώτη Σταυρούλα
Κι ύστερα
έρχονται ώρες βουβές
που δεν έχεις
που να ψάξεις τη χαρά.
Περπατάς άδειος
σε αδιέξοδους δρόμους.
Χαμογελάς;
Ποιος ξέρει;
Σφίγγεις το ποίημα στην τσέπη.
Και συνεχίζεις.
Πάντα συνεχίζεις.
Με το ποίημα στην τσέπη.
Κοτσαύτη Γιώτα
Κουβαλούσε* πάντα ένα ποίημα στην τσέπη.
Κέρασμα σε περαστικούς και επισκέπτες.
Μικροί θησαυροί που έβγαλαν φτερά και πετάξανε.
Κεράσματα.
Μοιράσματα.
Σκορπίσματα;
Κομμάτια μιας σπάνιας ψυχής.
Και μιας καρδιάς ανεκτίμητης.
*Ο Ρώμος Φιλύρας ήταν Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης. Πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο Δρομοκαΐτειο. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει ποιήματα. Μάλιστα είχε πάντα μερικά κρυμμένα στις τσέπες του και τα χάριζε σε περαστικούς και επισκέπτες.
Πατσιούρα Δήμητρα
Λόγια που ειπώθηκαν
Και χάθηκαν
Μες στης βολής
Το χάος
Γκρεμίζοντας
Το πέπλο
Του πλανεμένου
Ονείρου
Απέμεινε
Μόνο
Ένα
Ποίημα
Στην τσέπη
Χατζηχάννα Έλενα
Αμήχανη περιπλάνηση στο αβέβαιο.
Φοβάμαι λες, μα προχωράς.
Σάμπως κανείς έχει κι άλλη επιλογή;
Κουβαλάς ποίημα στην τσέπη.
Σήκω καρδιά μου να ετοιμαστείς,
όπου να ’ναι ξημερώνει.
Μη σε βρει στον ύπνο η ζωή.
Και κρυψ ’το πάλι πιο βαθιά,
να μην το δουν και καταλάβουν.
