Της μητέρας

Κοτσαύτη Γιώτα

Δεν έλεγε πολλά.

Μόνο

άπλωνε το χέρι

κάθε φορά που έπεφταν.

Ίσως γι’ αυτό,

κανείς, δεν έμαθε ποτέ

πόσες φορές

έπεσε εκείνη.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σ’ είδα πάλι, Ραζίτ, στο λεωφορείο, φασκιωμένη ως το κεφάλι,

-«μη ημιφιεσμένη της εκδικήσεως»-

 

με τις λαμπυρήθρες των ματιών, ξαναμμένες,

με δύο σταφιδιασμένα χείλη,

με τα δύο παιδιά βασταγερά στην αγκάλη σου·

κι ας μην τα βύζαξες ποτές σου.