Όχι

Κολιγιώτη Αλεξάνδρα

Απόλυτο ΟΧΙ

Όχι λέω στα λόγια,

που κυλούν σαν άδεια σώματα.

 

Όχι σε βλέμματα κενά, δίχως φλόγα.

 

Όχι σε νύχτες σκοτεινές, που λείπει το φιλί.

 

Αρνούμαι να γίνω η ηχώ.

Να χαραμίζω άλλο το σκοτάδι στο φως.

 

Λέω όχι στις νεκρές λέξεις, που βάφτισες τον έρωτα.

Η δική μου φωτιά δεν σου ανήκει.

 

Λαμπροπούλου Βάγια

Πες ένα «Όχι» και άστο να πέσει χάμω!

Περάσαμε χρόνια λέγοντας «Ναι». Μεγαλώσαμε μέσα στους κανόνες της κοινωνίας και τις προσδοκίες της οικογένειας, εμείς τα «καλά» παιδιά, που δεν έπρεπε να δυσαρεστήσουμε κανέναν. Να λέμε σε όλα «Ναι», για να ακούσουν οι γονείς μας καλά λόγια και για να μας αγαπούν. Για να μη μείνουμε μόνοι, αποτυχημένοι και ανόητοι.

Δώσαμε χρόνο, δυνάμεις και πολλά κομμάτια του εαυτού μας, φοβούμενοι την απόρριψη. Συναντήσαμε ανθρώπους που έλεγαν «Ναι» ενώ εννοούσαν «Όχι». Και πάψαμε να εμπιστευόμαστε τις λέξεις, τους ανθρώπους.

Φτάσαμε ακόμη και ως χώρα να αναμετρηθούμε με το «Ναι» και το «Όχι». Είδαμε τα  «Όχι» να γίνονται «Ναι», τα «Ναι» μας να γίνονται «Όχι» και μπερδευτήκαμε. Χάσαμε τη δύναμη του «Όχι».

Στη μέση ηλικία μου καταλαβαίνω πως το «Ναι» οφείλει να είναι «Ναι» και το «Όχι» να είναι «Όχι». Οι λέξεις έχουν βάρος. Κι εγώ έχω δύναμη πια...

Όχι, δεν σου επιτρέπω να με πληγώνεις. Όχι, δεν θα σηκώνω βάρη που δεν μου αναλογούν.

Όχι, δεν αποδέχομαι καμία μορφή κακοποίησης.

Όχι, δεν θα μικραίνω για να χωρέσω στις προσδοκίες σου.

Τα «Όχι» μας βάζουν όρια και μας επιστρέφουν την αξιοπρέπεια.

Κι εγώ, έπειτα από τόσα χρόνια, δεν θέλω πια να είμαι το «καλό παιδί» κανενός. Θέλω να είμαι ο εαυτός μου. Κι αν χρειαστεί, θα πω «Όχι» και θα το αφήσω να πέσει χάμω.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Παραμονή της 28ης Οκτωβρίου

Απ’ το Ταμ. Ταμ. Ταμ... Ταμ... Ταμ... της Αστυνομικής Ακαδημίας, απ’ το συγχρονισμένο «Αριστερό, δεξί, αριστερό» του 70ού προσκοπικού συστήματος -κατά μήκος του γραμμικού πάρκου- απ’ το ζωγραφισμένο ΟΧΙ στο τοιχάρι της πολυκατοικίας μας, στο ΟΧΙ της γιαγιάς. Βαθιά η χαρακιά στα μάτια της. Και ποιος τολμάει να της πάρει το ρολόι του θείου απ’ το 74; Ποιος;

Κι όλο συλλογιέμαι, ποιητή, το,

«Δε θα μου πήγαινε αυτή η προσβολή περασμένη υπό μάλης,

δε θα μου πήγαινε αυτό το ντουφέκι αν δεν ήσουν εσύ,

γλυκό χώμα που νιώθεις σαν άνθρωπος,

αν δεν ήτανε πίσω μας λίκνα και τάφοι που μουρμουρίζουν

αν δεν ήτανε άνθρωποι κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα

μέτωπα, κομμένα θαρρείς απ' το χέρι του θεού

να ταιριάζουν στον τόπο, στο φως και το πνεύμα του...»

Να σου κι η Αντιγονούλα με ένα βροντερό «Όχι», παραμερίζει τις φακές του μεσημεριού.

 

Πουρίδου Κατερίνα

Όχι, δεν έχω χρόνο. Για ό,τι μέχρι χθες ήταν σημαντικό, σήμερα είναι σχεδόν ασήμαντο. Αρνούμαι να επιμείνω στο χθες γιατί το σήμερά μου άλλαξε τόσο πολύ. Όχι, λυπάμαι, αλλά άλλαξαν οι προτεραιότητές μου. Είμαι η ίδια, δίνω και δίνομαι, αλλά πρώτα πρέπει να φροντίσω κάποιον άλλο, πέρα από τον εαυτό μου. Όχι, μην επιμένεις. Δεν έχω χρόνο. Η μάλλον έχω, μα τον δίνω στα σημαντικά του σήμερα.