Η ακροστιχίδα του μπαμπά

Γκιντίδου Δήμητρα

Μου άφησες: το ποτέ και το πάντα ασ' τα στον Θεό...

Πήρα από σένα: την καθολική αγάπη...

Ακόμα θυμάμαι: παιχνίδια, μύθους, αγκαλιές, καραμέλες, βιβλία, χαμόγελα...

Μου έλειψε: μου έδωσες κι έλαβα ...

Προσπαθώ να καταλάβω: τ' αντίθετά μου...

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα: σ' ευχαριστώ για τ' ανθρώπινα και τα θεϊκά σου...

Σε κρατώ μέσα μου ως: ταξίδι μαζί σου...

Χαραμή Μεταξία

Μου άφησες κληρονομιά τις αξίες σου, την αγάπη σου για τον άνθρωπο, τη φύση και τα λουλούδια.

Πήρα από σένα αγάπη, αγκαλιά, φροντίδα

Ακόμα θυμάμαι που τραγούδαγες τα βράδια στη βεράντα. Κράταγα την ανάσα μου μη σε διακόψω.

Μου έλειψε το χαμόγελό σου, ΠΑΤΕΡΑ, κι εκείνες οι κουβέντες που κάναμε γύρω από το τραπέζι.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, ήξερε να δώσει απαντήσεις σε καθετί που με ταλάνιζε στα χρόνια της εφηβείας ή ακόμα σε εκείνα τα ανέμελα της παιδικότητας.

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα, θα ήταν η διαπίστωση ότι ήσουν και παραμένεις, από εκεί ψηλά, ο ήρωάς μου. Εκείνος που μου έμαθε να πιστεύω στον εαυτό μου, να στέκομαι όρθια στα δύσκολα, να με γιατρεύω και να γιατρεύω.

Σε κρατώ μέσα μου πολύτιμο φυλαχτό, θύμηση γλυκιά, πυξίδα και φάρο, ΠΑΤΕΡΑ!