«Πέφτουν τα φύλλα...»

Αγόρατζη Βάσω

Πέφτουν τα φύλλα

Φύλλα χλωμά κίτρινα

Γυμνά τα κλαδιά

 

Γιαμουρίδου Κική

Μικρή η μέρα

Εικόνα Φθινοπώρου

Πέφτουν τα φύλλα

 

Ζώρζου Ιωάννα

Πέφτουν τα φύλλα

μοναχικοί οι δρόμοι

φθίνει το θέρος

 

Κασσελούρη Αναστασία

Πέφτουν τα φύλλα

Φθινοπώριασε ξανά

Όμορφη πλάση

 

Κωνσταντίνου Κυριακή

Το δάσος κλαίει

Η φύση κιτρινίζει

Πέφτουν τα φύλλα

 

Μήτσκου Παύλος

Πέφτουν τα φύλλα

πάνω στα άδεια κλαδιά

σταγόνες βροχής

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Πέφτουν τα φύλλα

ο ουρανός δακρύζει

αγκαλιές ζητώ

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Τα δέντρα γυμνά

Άδειες φωλιές, σώπασαν

Πέφτουν τα φύλλα

 

Σάββα Μαρία

Τσαλαπετεινοί

Στα σύρματα επάνω

Πέφτουν τα φύλλα

 

Σπαθαράκη Κατερίνα

Λίμνη ήσυχη

ψίθυροι ακούγονται

πέφτουν τα φύλλα

 

Συγγούνα Ρούλα

Πέφτουν τα φύλλα

φθινοπωρινή γιορτή

στη βροχή χορός

 

Χαραμή Μεταξία

Πέφτουν τα φύλλα

αγκαλιάζουν τη ζωή

να μην κρυώνει

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Πέφτουν τα φύλλα

Χλωμά, κιτρινισμένα

Στολίζουν τη γη

 

Πατέρας

 

Στη μνήμη του

 

Δυο λόγια για τη μέρα που γιορτάζεις

Σαν τα δικά σου τα παλιά τα ακριβά

Μακριά μου ζεις εκείνο με τρομάζει

Κι εγώ που ζω κάπου πολύ μακριά

 

Κι αν κάποιο πόνο ίσως σου θυμίζω

Μιαν εκκρεμότητα που έμεινε μισή

Ότι δεν έμαθα μπροστά σου να λυγίζω

Γιατί με θαύμαζες πως είμαι δυνατή

 

Αυτήν τη δύναμη τη ψάχνω κάθε μέρα

Μέσα στου κόσμου την αβάσταχτη ερημιά

Ο κόσμος όλος ήσουνα πατέρα

Όταν με κράταγαν τα χέρια σου ψηλά

 

Αγόρατζη Βάσω

 

 

 

Η ακροστιχίδα του μπαμπά

Γκιντίδου Δήμητρα

Μου άφησες: το ποτέ και το πάντα ασ' τα στον Θεό...

Πήρα από σένα: την καθολική αγάπη...

Ακόμα θυμάμαι: παιχνίδια, μύθους, αγκαλιές, καραμέλες, βιβλία, χαμόγελα...

Μου έλειψε: μου έδωσες κι έλαβα ...

Προσπαθώ να καταλάβω: τ' αντίθετά μου...

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα: σ' ευχαριστώ για τ' ανθρώπινα και τα θεϊκά σου...

Σε κρατώ μέσα μου ως: ταξίδι μαζί σου...

Χαραμή Μεταξία

Μου άφησες κληρονομιά τις αξίες σου, την αγάπη σου για τον άνθρωπο, τη φύση και τα λουλούδια.

Πήρα από σένα αγάπη, αγκαλιά, φροντίδα

Ακόμα θυμάμαι που τραγούδαγες τα βράδια στη βεράντα. Κράταγα την ανάσα μου μη σε διακόψω.

Μου έλειψε το χαμόγελό σου, ΠΑΤΕΡΑ, κι εκείνες οι κουβέντες που κάναμε γύρω από το τραπέζι.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που δεν πήγε ποτέ σχολείο, ήξερε να δώσει απαντήσεις σε καθετί που με ταλάνιζε στα χρόνια της εφηβείας ή ακόμα σε εκείνα τα ανέμελα της παιδικότητας.

Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα, θα ήταν η διαπίστωση ότι ήσουν και παραμένεις, από εκεί ψηλά, ο ήρωάς μου. Εκείνος που μου έμαθε να πιστεύω στον εαυτό μου, να στέκομαι όρθια στα δύσκολα, να με γιατρεύω και να γιατρεύω.

Σε κρατώ μέσα μου πολύτιμο φυλαχτό, θύμηση γλυκιά, πυξίδα και φάρο, ΠΑΤΕΡΑ!

 

 

Ο Ιούνιος επιστρέφει με...

Ο Ιούνιος επιστρέφει με τ’ άρωμα του γιασεμιού,

μ’ έναν ήλιο που γλιστρά πάνω στο νερό,

με τα κύματα να ψιθυρίζουν ιστορίες.

Κουβαλά μαζί του φως, ακόμα και στις τσέπες του

και μπόλικο αλάτι, για να πασπαλίζει τις στιγμές.

Σε πιάνει από το χέρι απαλά

και σε οδηγεί σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα.

Ο Ιούνιος επιστρέφει...

 

Γιώτα Κοτσαύτη

 

 

Τα πεντάστιχα της οικογένειας

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Χέρια ενωμένα

Στις χαρές και στις λύπες

Για πάντα μαζί

Αγκαλιάσματα, γέλια

Σιωπές και μοιράσματα

 

Μαυρουδή Μαρία

Είμαστε μαζί,

ενωμένοι για πάντα,

ώστε να βρούμε

τις καλύτερες λύσεις

σε κάθε δυσκολία.

 

Χαραμή Μεταξία

Πάντα παρούσα,

σφουγγίζει τα δάκρυα

και παρηγορεί,

θρέφει τα όνειρά μας,

 κάποτε τα τσακίζει.

 

Χατζηχάννα Έλενα

Άνθρωποι μαζί,

αναθρέφουν ανθρώπους,

χέρι με χέρι,

δημιουργούν σπιτικό

γεμάτο χαμόγελα.

Της μητέρας

Κοτσαύτη Γιώτα

Δεν έλεγε πολλά.

Μόνο

άπλωνε το χέρι

κάθε φορά που έπεφταν.

Ίσως γι’ αυτό,

κανείς, δεν έμαθε ποτέ

πόσες φορές

έπεσε εκείνη.

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σ’ είδα πάλι, Ραζίτ, στο λεωφορείο, φασκιωμένη ως το κεφάλι,

-«μη ημιφιεσμένη της εκδικήσεως»-

 

με τις λαμπυρήθρες των ματιών, ξαναμμένες,

με δύο σταφιδιασμένα χείλη,

με τα δύο παιδιά βασταγερά στην αγκάλη σου·

κι ας μην τα βύζαξες ποτές σου.

 

Ηλιαχτίδα

 Της καρδιάς σου ο χτύπος
ημερεύει την μπόρα
και το γέλιο σου κήπος
που ομορφαίνει το τώρα.
 
Της φωνής σου το χάδι
είν’ ασπίδα στον πόνο.
Το φιλί σου το βράδυ
εισιτήριο στον χρόνο.
 
Η αγάπη αυτή, φως μου
και ζωής μου πυξίδα.
Στο σκοτάδι του κόσμου
μάνα εσύ ηλιαχτίδα.
 
Γεωργία Βουδούρη
 
 
Συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο Για τη μητέρα που γιορτάζει,
Εκδόσεις Αλάτι (εξαντλημένο), 2023.
 
https://www.ekdoseisalati.com/p/gia-ti-mitera-poy-giortazei/
 

Ποίημα στην τσέπη

Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Μια ανάσα παρελθόν

Το έχει πάντα πρόχειρο

Το βγάζει από την τσέπη

μια ανάσα παρελθόν όταν θελήσει

Κείνο το ποίημα που της άφησε

Λίγο πριν φύγει

Εκείνη έμεινε

Με ένα κομμάτι χαρτί

Πάντα να κουβαλάει πάνω της

Στην τσέπη μα και στην καρδιά

Τα χρόνια που μαζί έζησαν

 

Γιώτη Σταυρούλα

Κι ύστερα

έρχονται ώρες βουβές

που δεν έχεις

που να ψάξεις τη χαρά.

Περπατάς άδειος

σε αδιέξοδους δρόμους.

Χαμογελάς;

Ποιος ξέρει;

Σφίγγεις το ποίημα στην τσέπη.

Και συνεχίζεις.

Πάντα συνεχίζεις.

Με το ποίημα στην τσέπη.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Κουβαλούσε* πάντα ένα ποίημα στην τσέπη.

Κέρασμα σε περαστικούς και επισκέπτες.

Μικροί θησαυροί που έβγαλαν φτερά και πετάξανε.

Κεράσματα.

Μοιράσματα.

Σκορπίσματα;

Κομμάτια μιας σπάνιας ψυχής.

Και μιας καρδιάς ανεκτίμητης.

 

*Ο Ρώμος Φιλύρας ήταν Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης. Πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο Δρομοκαΐτειο. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει ποιήματα. Μάλιστα είχε πάντα μερικά κρυμμένα στις τσέπες του και τα χάριζε σε περαστικούς και επισκέπτες.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Λόγια που ειπώθηκαν

Και χάθηκαν

Μες στης βολής

Το χάος

Γκρεμίζοντας

Το πέπλο

Του πλανεμένου

Ονείρου

Απέμεινε

Μόνο

Ένα

Ποίημα

Στην τσέπη

 

Χατζηχάννα Έλενα

Αμήχανη περιπλάνηση στο αβέβαιο.

Φοβάμαι λες, μα προχωράς.

Σάμπως κανείς έχει κι άλλη επιλογή;

Κουβαλάς ποίημα στην τσέπη.

Σήκω καρδιά μου να ετοιμαστείς,

όπου να ’ναι ξημερώνει.

Μη σε βρει στον ύπνο η ζωή.

Και κρυψ ’το πάλι πιο βαθιά,

να μην το δουν και καταλάβουν.

 

Φλεβάρης

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Φλεβάρης

Κλαδί αμυγδαλιάς κρατούσες.

Σκίρτησα.

Στο τσακ της θραύσης

μάσκα γέλασε.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Αντοχή

Ο Φλεβάρης κυλά,

σιωπηλός δάσκαλος.

Μας μαθαίνει αθόρυβα:

κάτω από το χιόνι,

η ζωή δεν παραιτείται.

 

Πάρα Ελένη

Τον Φλεβάρη οι ώρες, σφιχτά αγκαλιασμένες,

μοιάζουν να μιλούν

για τον χειμώνα που θέλει να φύγει.

Ακίνδυνο παιχνίδι τούς παίζει αυτός.

Στις πλάτες της άνοιξης ο μικρός ακουμπάει.

Κι όλ’ ανασαίνουν.

 

Πατσιούρα Δήμητρα

Ήρθες για λίγο

Με σκοπό να φύγεις

Δημιουργώντας

Τόσα οξύμωρα

Όταν χαίρεσαι

Γίνεσαι ήλιος

Όταν θυμώνεις

Γίνεσαι χιόνι

Μέσα στο πέπλο

Του έρωτα

Τα πεντάστιχα του «ευχαριστώ»

 

Αγόρατζη Βάσω

Αίσθηση Θεία

Σε μάτια χείλη χέρια

Συντονίζεται

Σε ευχαριστώ θα πει

Μία Σπίθα γεννιέται

 

Ανθίμου Μαρία

Προσευχή Καρδιάς

Ευχαριστώ, Ευγνώμων

Ήλιος Φως Πνοή

Ταξίδια αναμνήσεις

Ευχαριστώ ζωή μου

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Ευχαριστώ σας,

ήλιε, αέρα, νερό,

σελήνη, άστρα,

πουλιά, δάση, λουλούδια

κι εσάς, αγαπημένοι!

 

Ζώρζου Ιωάννα

Με ευχαριστώ

κάθε στιγμή της μέρας

για να αντέχω

πληγές χωρίς το αίμα

φωνές με λόγια κενά

 

Κασσελούρη Αναστασία

Σε ευχαριστώ

Δίπλα μου ήσουν πάντα

Στο σκοτάδι φως

Ελπίδα με γέμισες

Μακρύ το μονοπάτι

 

Λαμπροπούλου Βάγια

Ευχαριστώ σε·

που μου κρατάς το χέρι

και με πας εμπρός

για να μη ριζώνω πια

μέσα στη μοναξιά μου.

 

Λεοκάτα Μελίνα

Είναι μια λέξη

να τη μάθεις να τη λες

δείχνει αγάπη

ενώνει τους ανθρώπους

χαρίζει χαμόγελα.

 

Μάνος Σπύρος

Το ευχαριστώ

Λέξη τόσο δυνατή

Πείτε την όλοι

Τίποτα δεν κοστίζει

Αξίζει όμως πολλά.

 

Μουτάφη Καλλιόπη

Ευχαριστώ Σε

Γιατί με αγκάλιασες

με την ψυχή σου

και έστω για μια στιγμή

ένιωσα τι θα πει ζω.

 

Πρωτοπαπά Αθηνά

Φως στο περβάζι

Η μέρα χαμογελά

Δώρα της ζωής

Η ψυχή ευγνωμονεί

Ευχαριστώ σαν λέει

 

Ρηγάτου Βίκυ

Ευγνωμοσύνη

Έκθεση πληγών στο φως

Αγαλλίαση

Ψυχή βρίσκει ταπεινά

Το νόημα της ζωής

 

Τριανταφύλλου Μιχάλης

Σε ευχαριστώ

για το γλυκό σου χάδι

που έγινε φως

τις νύχτες που το σκότος

φέρνει ρίγος στην καρδιά.

 

Χαραμή Μεταξία

Το ευχαριστώ

έχει ευγνωμοσύνη

και χαμόγελο

μια ψυχή ευγενική

που ξέρει πώς να παίρνει.

Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Αυτοπροσδιορισμός

«Τώρα που πλήθυναν τόσο οι πρίγκιπες,

ποιος τα θυμάται τα καημένα τα βατράχια;

Ποια καρδιά πιστεύει ακόμα στα θαύματα;

Ποια ψυχή τα παραμύθια αναζητά;

Και πόσα όνειρα κρυφτήκανε πίσω απ’ το φεγγάρι;»

«Κοίτα τη λίμνη και το αναπάντεχο περίμενε.

Χωρίς το στέμμα του θα ’ρθει,

χωρίς βελούδινο μανδύα θα ’ναι.

Μήτε όρκους, μήτε φιλήματα ζητά.

Μονάχα να τον δεις».

«Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;»

«Όχι αν δεν το θελήσει.

Ίσως να μη χωρά, πλέον, σε θρόνους.

Ίσως δεν ψάχνει για σωτήρες πια.

Μόνο για μια ματιά, που δεν θα τον αλλάζει».

«Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;»

«Ακόμα δεν κατάλαβες;

Πρίγκιπας είναι ήδη όποιος

τον εαυτό του αποδέχεται κι ορίζει».

 

Μήτσκου Παύλος

Μπορεί;...

Σ’ έναν κόσμο βατράχων,

που μοχθούν να γίνουν πρίγκιπες,

στην εποχή του ματαιόδοξου

του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»,

του αριβίστα, του καιροσκόπου,

ο βάτραχος μπορεί να γίνει πρίγκιπας;

Όχι.

Πρίγκιπας είναι εκείνος που ξέρει πως είναι βάτραχος.

Ποθουλάκη Εσθήρ

Σε έναν κόσμο ανάποδο, το ίσιο πασχίζω,

ξέσκεπα δειλινά, φως και χρώμα δίχως ήχο,

ψιθυρίζει η σιωπή και κρατώ αναμμένο το κερί της ψυχής.

Ο βάτραχος θα γίνει πρίγκιπας;

Ο άνθρωπος θα γίνει άνθρωπος;

 Διαλέγεις και παίρνεις.

Στέμμα ολόφωτο σε πράσινη γλίτσα.

Μου αρκεί η αλήθεια της φύσης.

Ξέρει ότι την αγαπώ.

 

Τα τρίστιχα της λεβάντας

 

Αγιομυργιανάκη Αλεξία

Λεβάντα εσύ

Με ταξιδεύεις πάντα

Με τ’ άρωμά σου

                            

Ανθίμου Μαρία

Λεβάντας μύρο

Αφή το καθαγιάζει

Ήρεμο βλέμμα

 

Βέρρου Μαρία

Ζουζούνια τρυγούν

Απ’ άνθη απλωμένα

Της μοβ λεβάντας

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Μοβ λουλουδάκι

ανθισμένης λεβάντας

χάρμα οφθαλμών

 

Ζώρζου Ιωάννα

Παλιό μπαούλο-

Πλημμυρίζει λεβάντα

Γιαγιάς θύμηση

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Φέρνεις γαλήνη

Τ’ άρωμά σου χαρίζεις

Και μας μαγεύεις

 

Λύχνου Πέπη

Αγέρας σκορπά,

αρώματα λεβάντας,

αισθήσεις μεθούν.

 

Μόσχοβα Γαρυφαλλιά

Τ' άνθη σου μαβιά

Λεβάντα τ' άρωμά σου

με συνεπαίρνει

 

Νάνη Βούλα

Μοβ ανθός λυγά

ένα πέπλο πρωινού

δροσερό φιλί

 

Ράλλη Ζωή

Μοσχομυρίζει

ανίδεη λεβάντα

κάθε άγγιγμα

 

Ρηγάτου Βίκυ

Μοβ πέπλο αγρού

Μεθυστικά ευφραίνει

Όσφρηση ψυχής

 

Σιώζιου Μαρία

Άνθη λεβάντας

άρωμα παλιάς ζωής

ξύπνησε μνήμες

 

Τριανταφύλλου Μιχάλης

Μοβ λεβάντας φως,

η σκιά σου με βρίσκει

μες στο δειλινό.

 

Χαραμή Μεταξία

Κοιμήσου γλυκά,

αρώματα λεβάντας

τα όνειρά σου.