Η
τρίτη Δευτέρα του Γενάρη έχει ονομαστεί «Μπλε Δευτέρα» και θεωρείται η πιο καταθλιπτική
μέρα του χρόνου.
«...η
λάμψη των εορτών έχει ξεθωριάσει, το σκηνικό της υποτιθέμενης "αγάπης και ζεστασιάς" έχει αλλάξει και τη θέση του έχει "λάβει" ο χειμώνας, που έχει εισβάλει για τα καλά. "Παγωνιά" στην ατμόσφαιρα και στους ανθρώπους. Λογαριασμοί στοιβαγμένοι. Τα όνειρα
και οι στόχοι που έχουμε θέσει για το νέο έτος, δεν έχουν πάρει ακόμα σάρκα και
οστά...»
https://www.mixanitouxronou.com.cy/epikerotita/mple-deftera-pio-katathliptiki-mera-tou-chronou/
Αργυροπούλου
Βασιλεία
Γκρίζοι ήλιοι
Μέσα στο χάος
της θλίψης
Ορίζομαι
Λαθρεπιβάτης των
σκοτεινών ήλιων
Γκρίζα δάκρυα
καίνε θυμίαμα
Νωπή η μνήμη από
παιγνίδια στην άμμο
Το φως του
φεγγαριού ασθμαίνει
στους κραδασμούς
μιας μπόρας
Σκέψεις σκονισμένες
Παγωμένα τα
χείλη
Τυφλός στην
ομορφιά του ορίζοντα
Η θάλασσα θολή
Αγέρες πνίγουν
τα τραγούδια
Στον γκρεμό
γλιστρά η μέρα
Στης νύκτας το
δίκτυ πιάνονται
Όσοι ακολουθούν
τη λύρα του Ορφέα
Ακροβατώ στην
κορφή του βουνού
Ψέλνοντας τις
αναμνήσεις ενός χαμόγελου
Πυγολαμπίδες
καιροφυλακτούν
Γκιντίδου
Δήμητρα
Τα μπλε
Θαμπά τα μπλε μάτια σου
τη βαθυγάλανη
σκοτεινιά
του θαλάσσιου
βυθού
αντανακλούσαν.
Του έρωτα η
τρίαινα
είχε ματώσει την
καρδιά σου.
Εφήμερες
υποσχέσεις
χάρτινα φτερά
σου κάρφωσαν.
Κοχύλι κλειστό ο
εαυτός σου
σε φυλάκιζε.
Μαύρη τουλίπα
κρατούσες
να τη θάψεις
στην άμμο αναζητούσες.
Το δάκρυ σου
βαρύ πότισε την άμμο
μαζί του
παρέσυρε το άνθος.
Το πέταγμα της
αλκυόνης δίπλα σου
μάγεψε τη ματιά
σου.
Ο γαλάζιος
ουρανός
σε φωτείνεψε.
Χαμογελαστά σφύριξες
χορευτικό
τραγούδι.
Το πετραδάκι σου
ήχησε
με κυκλικό
παφλασμό
στο μπλε κύμα.
Κι έφυγες προς
τα επόμενα,
μια τρίτη
Δευτέρα του Γενάρη.
Κασσελούρη
Αναστασία
Ανεκπλήρωτες
ευχές
Σκοτάδι στην πόλη.
Στον απόηχο των
γιορτών.
Η Θλίψη.
Τυμπανοκρουσίες τέλος.
Οι αγορές με τα
μεγάλα χαμόγελα, σκυθρωπές.
Σέρνονται τα
πολύχρωμα δέντρα στους δρόμους γυμνά, άσεμνα, κουρελιασμένα στους κάδους.
Σκληρύνανε οι
ψυχές στου χειμώνα το κάλεσμα.
Κλειδαμπαρωμένες
αυλές χωρίς έλεος. Δίχως το φως της ιερής φιλοξενίας, της δίψας το χάδι.
Λιγοστά
τηλεφωνήματα, πρωινά ξυπνήματα, καθημερινές αγωνίες.
Νιφάδες οι
λέξεις στους στίχους ενός ποιήματος.
Τις κάνω ρούχο.
Ράβω της ψυχής
μου τα κουρέλια.
Λίγο φως, ένα
χαμόγελο, μια ελπίδα.
Πυκνοκατοικημένες
σκέψεις στην καμπή του Γενάρη.
Για έναν ξάστερο
ουρανό.
Ευχές
ξεχασμένες.
Κοντόγιαννου
Ζωή
Η ψυχή βρίσκει
πάντα τον δρόμο
Έσβησαν τα φώτα.
Σιωπή.
Παγώνια.
Παλεύει η ψυχή
με το μυαλό.
Η ελπίδα με το
σκοτάδι.
Δύο παιδιά
παίζουν χιονοπόλεμο.
Καρδιά και μυαλό
κάνουν σκασιαρχείο από την καταχνιά.
Ανακατεύονται με
τα χάχανα των παιδιών.
Και εκεί
απέναντι στον τοίχο πάνω σε μία ξεθωριασμένη ζωγραφιά
σαν να είδα την
ελπίδα να παίρνει μορφή.
Έτρεξα να την
αγκαλιάσω.
Έγινε φως και με
έλουσε.
Έσβησαν τα φώτα.
Σιωπή.
Παγώνια.
Το σκοτάδι βαθύ
μα η ψυχή
βρίσκει πάντα τον δρόμο.
Κοτσαύτη
Γιώτα
Όχι άλλες Μπλε
Δευτέρες
Όχι άλλες Μπλε Δευτέρες.
Θέλουμε
Κόκκινες.
Κίτρινες.
Πορτοκαλιές.
Πράσινες.
Και γαλάζιες.
Ένα ουράνιο τόξο
από Δευτέρες.
Ναι, αυτό
θέλουμε.
Αν βάλω εγώ το
κόκκινο,
θέλεις να βάλεις
το γαλάζιο;
Αν βάλει το
πορτοκαλί,
θα προσθέσεις το
πράσινό σου;
Κι αν έχεις κι
άλλα χρώματα
ή άλλες
αποχρώσεις,
τις χρειαζόμαστε
κι αυτές.
Όχι άλλες Μπλε
Δευτέρες.
Όχι άλλες Μαύρες
Δευτέρες.
Κουρτζόγλου
Στέλλα
Λες και κάποιες
Δευτέρες είναι καλύτερες.
Μια Δευτέρα λένε
είναι πιο στενάχωρη από όλες τις Δευτέρες.
Ξέρω όμως και
κάτι άλλες Δευτέρες.
Μια Δευτέρα που
μου είπες αντίο.
Μια Δευτέρα που
άργησα στην δουλειά.
Μια Δευτέρα που
δεν ήθελα να πάω στη δουλειά.
Μια Δευτέρα που
έπρεπε να βάλω μαύρα.
Μια Δευτέρα που
έχασα τον γάτο μου.
Μια Δευτέρα που
χάλασε το ψυγείο.
Ε, λοιπόν, την
επόμενη μπλε Δευτέρα θα χαμογελώ,
θα βάψω μπλε τα
μαλλιά μου
και δεν θα βάζω
τίτλους στις Δευτέρες.
Μακαριάν
Μαριάννα
Η παράσταση
Το χιόνι βαρύ,
πέφτει αργά όπως η αυλαία. Καθώς το ηλιοβασίλεμα υπογράφει το τέλος. Νύχτωσε
πια, ο όχλος σιωπά, γλυκιά σιγή, σε ανακουφίζει. Παράταση παράστασης λένε, δεν
ήταν λοιπόν η τελευταία. Το σενάριο ίδιο με χθες και προχθές, ίσως και
αύριο. Κοιτάς λοξά, γιατί δεν παίζουν τραγούδια στο ράδιο;
Περούκες,
υφάσματα, μπογιές θες να τα διώξεις να ξαλαφρώσεις. Μέσα σου καις.
Αύριο πάλι λες,
τα φώτα σβήνουν, αύριο πάλι λες στα κουστούμια που αφήνεις να σε ντύνουν.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά για το όνειρο. Χαμογελάς, αύριο πάλι λες δεν θα
αφήσω, από αύριο, τις μάσκες να με κρίνουν.
Μπουργάνη
Ειρήνη
Μασκαρεμένη Δευτέρα
Μπλε αποφάσισε να
βαφτεί
ετούτη του Γενάρη
η Δευτέρα.
Άνοιξε την παλέτα
Κι από όλα τα χρώματα
Αυτό διάλεξε.
Ας μην τη φοβηθούμε.
Η διπλανή της Τρίτη
έχει φέρει μπόλικο
κίτρινο
και μαζί θα βάψουν
την Τετάρτη πράσινη.
Βλέπεις κουράστηκαν
να είναι απλές μέρες
και λίγο χρώμα θέλησαν
να βάλουν.
Ας είναι μπλε η Δευτέρα,
εμείς θα ανυπομονούμε
για τη ροζ Κυριακή.
Ρηγάτου
Βασιλική
Μονόλογος σκέψεων
Πέρασαν πια οι γιορτές.
Το δέντρο και τα
στολιδια του κρύφτηκαν στο πατάρι.
Άφησαν πίσω τους
ένα κενό.
Μια κανονικότητα
γκρίζου.
Αποπνικτική μοιάζει
η προσμονή του ζεστού συναισθήματος.
Αιώνας φαντάζει ο
χρόνος.
Τα πολύχρωμα λαμπάκια
έσβησαν την ελπίδα.
Η χαρά χώθηκε κάτω
απ’ το χαλί.
Πού πήγαν όλοι;
Δευτέρα που βάφτηκε
μπλε.
Χρυσοπούλου
Βέτα
Τα φώτα έσβησαν.
Τώρα μόνο τα αστέρια έμειναν να μας φωτίζουν, να δίνουν λίγη από τη λάμψη τους.
Μα όταν έχει συννεφιά, πού να στρέψω το βλέμμα μου; Ποιος να μου δώσει ζεστασιά;
Ποιος τη ζωή μου να φωτίσει;
Τα φώτα τώρα έσβησαν,
δεν αρκούν αυτά των αστεριών, ο θόρυβος της καθημερινότητας κουραστικός.
Και τα Χριστούγεννα
μόλις πέρασαν.
Μα ναι, δεν θα αργήσει
να έρθει η άνοιξη, η προσμονή της εύχομαι να μου γιατρέψει την καρδιά!
Οι ελπίδες να ζεστάνουν
το παγωμένο μου κορμί!
