Αποφεύγω να βγαίνω εκτός ελέγχου.
Αυτό περιμένουν για να γελάσουν εξάλλου.
«Δεν υπήρξαν νεκροί»
«Δεν συνέβη τίποτα»
«Κάτι αλήτες»
«Κάτι ανυπάκουοι»
Ανυπάκουοι
Ασυμβίβαστοι
Ελεύθεροι.
Χαμογελώ πλατιά.
Με περηφάνια.
Αντιστέκομαι.
Κοτσαύτη Γιώτα
Η τέχνη της ρωγμής
Ο χρόνος πέρασε από πάνω μου.
Πήρε τόσα πολλά...
Κάποτε υπήρξα ολόκληρη.
Τώρα στριμώχνω τον εαυτό μου
σε χίλια κομμάτια.
Μα κάθε πρωί,
όταν το φως αγγίζει τις πληγές μου,
τα ρήγματα γίνονται δρόμοι.
Δεν έμαθα να μένω ακίνητη.
Αντιστέκομαι.
Μυλωνά Κωνσταντίνα
Μες στην ηλιόλουστη κουζίνα, όντας ανατολικομεσημβρινό το διαμέρισμά μας, να σου πάλι ο πατέρας σκυμμένος πάνου απ’ το ραδιοφωνάκι. Κρεμάμενος απ’ τη φωνή των ειδήσεων για συμπεράσματα της τριήμερης, ξεροσταλιασμένος σαν στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους το 1983, με τ’ αυτί κολλημένο στο ηχείο, δέκα χρόνια νωρίτερα για το Πολυτεχνείο.
Σαν χθες αποπειράθηκε να πάρει το λεωφορείο για την πόλη, για το πρώτο αεροπλάνο, για να φωνάξει το «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».
Σαν χθες στη σκιερή εκείνη κουζίνα —του πατρικού, που έβλεπε τη δύση— πρωτακούει τη διακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ακόμη με τις τιράντες και το κοντό παντελονάκι του.
Ναι, γιατί μονάχα η μνήμη επαναστατημένη, αντιστεκόμενη και στον χρόνο νικηφόρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου