Προσμένοντας το Καλοκαίρι

 

Τις μέρες τις μετρώ

Ψυχές και σώματα

παγωμένα απ’ τον χειμώνα.

Χείλη ξερά, ανέπαφα.

Στο στόμα γεύση αίματος.

 

Πόρτες, παράθυρα κλειστά

τη φωνή μου μονώνουν,

κουράστηκαν τα μάτια μου,

το γκρίζο ν’ αντικρίζουν.

 

Τις μέρες τις μετρώ, τις σβήνω μία μία.

Το καλοκαίρι μου εσύ, να έρθεις, περιμένω.

Σαν σε θάλασσα να σου αφεθώ,

με την αλμύρα του νερού να κλείσεις τις πληγές μου.

 

Να γίνεις ήλιος μου εσύ,

και το κορμί μου να ζεστάνεις.

Της ψυχής μου ο γητευτής,

ποιητής του ονείρου.

 

Οι ανάσες μας να ελευθερωθούν,

το γιασεμί να μοσχοβολήσει.

Να είναι οι νύχτες μας γλυκές,

και με τους χτύπους της καρδιάς μουσικές να με ποτίσεις.

 

Τις μέρες τις μετρώ και σε προσμένω.

 

Καραχλέ Μαρίνα

 

Τριαντάφυλλο

 

Αγγέλου Αγάπη

Ροδανθός έρως

Μοιράσματα αγάπης

Άρωμα ζωής

 

Ανθίμου Μαρία

Ροδανθισμένο

Προικισμένο νυφικό

Χωρίς αγκάθια

 

Γκιντίδου Δήμητρα

Ποικιλόχρωμου

ροδοπέταλου μέθη

ψυχής ανάσα

 

Ζώρζου Ιωάννα

Δυο χέρια κρατούν

Λευκό τριαντάφυλλο-

Έρωτας είναι

 

Καλλαντζή Έλσα

Τριαντάφυλλο

Αναμνήσεις ξυπνάει

Ευωδιά φιλιού

 

Καραχλέ Μαρίνα

Ρόδων σώματα

Αγκάθια πληγές σκορπούν

Κόκκινο δάκρυ

 

Κοντόγιαννου Ζωή

Τριαντάφυλλο

Έρωτα καθρέφτισμα

Αγάπης πνοή

 

Κωνσταντίνου Κυριακή

Πρώτα μπουμπούκι

Μετά πόθου σύμβολο

Φιλιού άρωμα

 

Μαγγανάρη Βάσω

Τριαντάφυλλο

Αέρινο βελούδο

Άρωμα αυγής

 

Μάνος Σπύρος

Ευωδιάζει

λουλούδι του έρωτα

τριαντάφυλλο

 

Μόσχοβα Φυλλιώ

Κόκκινα ρόδα

Καρδιές αναστενάζουν

Σώματα ριγούν

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Τριάντα φύλλα

Αγκαθωτό στεφάνι

Ενώνει ζωές

 

Τσικνιαδοπούλου Φλώρα

Απαλό ρόδο

Φιλί από βελούδο

Ύμνος ερώτων

 

Φλογερά Ελένη

Άνοιξης ανθός

Εκατόφυλλο ρόδο

Μοσχοβολάει

 

Χριστοφόρου Χριστόφορος

Τριαντάφυλλο

Μυρωδάτο με καλεί

Να το αγγίξω

 

Χρυσοπούλου Βέτα

Βασίλισσά μου

Μυρωδάτο μου Ρόδο

Τριανταφυλλιά

Κουζινοχοροπηδητά

 

Χίπιτι χοπ, χίπιτι χοπ.

«Τάκη, μη χοροπηδάς στη κουζίνα! Θα μου σπάσεις τ’ αυγά πάλι!»

Ο Τάκης βάδισε σκυφτός μέχρι τον γείτονα.

Νοκ νοκ.

«Μου φωνάζετε τον Σπύρο;»

«Τι έγινε;»

«Μ’ έδιωξε απ’ την κουζίνα».

«Όπως κάθε Πάσχα».

«Θα το ξεχάσει ποτέ;»

«Μα δεν είχαμε αυγά να τσουγκρίσουμε στην Ανάσταση. Ρημαδιό τα είχαμε κάνει».

«Πάντως δεν μας μάλωσαν».

«Ναι, απλώς κάθε Πάσχα βγάζουν "απαγορευτικό" στην κουζίνα».

«Σήκω! Έχω μια ιδέα, φέτος θα επανορθώσουμε».

Γκλιν γκλιν, ποπ.

«Να, το τελευταίο κέρμα».

«Τάκη, εσύ νιώθεις καλά που αδειάζουμε τους κουμπαράδες μας;»

«Είναι για καλό σκοπό!»

Χίπιτι χοπ κι έφτασαν στον μπακάλη.

«Γεια σας. Πόσα αυγά αγοράζουμε μ’ αυτά;»

«Δυο ντουζίνες».

Πιάσανε από μια και κίνησαν αργά στην αποθήκη. Φέρανε και τα πινέλα και κλείστηκαν ως το ξημέρωμα στην κρυψώνα, χρωμάτιζαν και τραγουδούσαν.

«Σαν λαγουδάκι εγώ μικρό, βάφω αυγό...»

«...πολύ πιτσιλωτό και διόλου βαρετό».

«Το τελευταίο, κι ούτε ένα ραγισμένο!»

«Κι εγώ».

Τ’ άλλο πρωί τα μπολ στις κουζίνες τους ήταν γεμάτα πολύχρωμα αυγά.

«Τάκη!» ακούστηκε η φωνή της μαμάς κι ο μικρός λαγός μπήκε στην κουζίνα.

«Μαμά;»

«Θέλω να σου πω ότι είσαι το πιο σκανταλιάρικο και το πιο καλό λαγουδάκι του κόσμου κι ότι σε αγαπώ. Α! Κι ότι μπορείς να χοροπηδάς στην κουζίνα!»

Ο Τάκης πήδηξε στην αγκαλιά της, ενώ στη γειτονιά λένε πως χοροπηδητά άκουσαν και στην κουζίνα του Σπύρου.

Χίπιτι χοπ, χίπιτι χοπ.

Είναι ο Απρίλης ψεύτης;

 

Αργυροπούλου Βασιλεία

Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Μας έταξε την άνοιξη μα προσκολλήθηκε στον χειμώνα. Τα σύννεφα προσκύνησαν τις ανθισμένες ανεμώνες. Η σκόνη από την Αφρική μαγάρισε τον ήλιο. Ράντισαν οι στάλες της βροχής τα χαμομήλια. Ο βοριάς ξέχασε να αποσυρθεί στα λημέρια του. Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Κι όμως οι βρούβες ξεφύτρωσαν για ακόμη μια φορά στις άκρες των πεζόδρομων. Τα φρέσκα φύλλα της μυγδαλιάς άρχισαν να συντροφεύουν τα ροζουλί άνθη της. Η ουρά ενός μαύρου γάτου σέρνει τον χορό μέσα στα χορτάρια παίζοντας με τις μέλισσες. Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Κι όμως μια κυρία περνάει με τον σκύλο της φορώντας ακόμη το παλτό της. Είναι ο Απρίλης άραγε ψεύτης; Κι όμως παρατηρώ τις κάμπιες να σχεδιάζουν αλυσίδες πάνω στο νοτισμένο χώμα του παρτεριού. Είναι ο Απρίλης ψεύτης τελικά; Μάλλον κάνει τα καλαμπούρια του και αυτή τη φορά προσπαθώντας να μπερδέψει τη φύση. Η φύση όμως αναγνωρίζει το άρωμα του ήλιου από μακριά. Δεν ξεγελιέται από τα τερτίπια του Απρίλη. Είναι ο Απρίλης ψεύτης; Ένας γελωτοποιός είναι μάλλον που του αρέσουν τα χωρατά με τους ανθρώπους…

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Είμαι ο Απρίλης και όχι, καθόλου ψεύτης δεν είμαι. Βαρέθηκα τόσα χρόνια. Κουράστηκα. Αποκαρδιώθηκα. Όχι, ο ψεύτης δεν είμαι εγώ. Ψάξτε μέσα σας, στα μυστικά που καταχωνιάζετε πίσω απ’ τις διπλοκλειδωμένες πόρτες και στα σκοτάδια της ψυχής σας. Εγώ ένας απλός μήνας είμαι, όπως όλοι οι υπόλοιποι. Έρχομαι πάντα με διάθεση να φωτίσω τις ζωές σας, να τις γεμίσω με χρώματα κι ευωδίες. Συνήθως φέρνω μαζί μου το Πάσχα. Μια ευκαιρία για περισυλλογή. Για να σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι μετά από κάθε Γολγοθά ακολουθεί η Ανάσταση.

«Είναι ο Απρίλης ψεύτης;»

Κοιτάξτε τους καθρέφτες σας και, με το χέρι στην καρδιά, απαντήστε, αν μπορείτε.

 

Τρίστιχα για την ελευθερία

 

Ανθίμου Μαρία

Λευκό φουστάνι

Αναπνοή εκπνοή

Ελευθερία 

 

Ευθαλίδου Σοφία

Ελευθερία

Πώς είπα τ’ όνομά σου

Και δεν κάηκα

 

Ζώρζου Ιωάννα

Με κλώνια ελιάς

Τα πουλιά τραγουδάνε

Χαίρε λευτεριά

 

Καραχλέ Μαρίνα

Λευτεριάς αγών

Ήρωες γεννημένοι

Δούλωσιν νικούν

 

Κοντόγιαννου Ζωή

Ελευθερία

Χαρά σκορπά στη ζωή

Λευκοντυμένη

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Ελευθερία:

τις αλυσίδες να σπας

χωρίς δισταγμό.

 

Λύχνου Πέπη

λευτεριάς κραυγή

στα φτερά του μήνυμα

αηδόνι φέρνει.

 

Μουτάφη Καλλιόπη

Φωτιά με καίει

Την αλυσίδα κόβω

Ελευθερία

 

Μπασούρης Κωνσταντίνος

Ανάσα βαθιά

Λεύτερος ταξιδεύω,

Αδάμαστος νους.

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Λευτεριά ποθώ

Στου κόσμου το αγιάζι

Αντιστέκομαι

 

Μπόικου Θεοδώρα

Αγία Λαύρα.

Σταυρός λευκή μπλε θωριά

Ευ αγγέλεται

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σκιάξε τη σκλαβιά

Ω ρήγισσα Λευτεριά

Η καρδιά κράζει

 

Νίκου Μαρία

Σκλαβιάς ο εχθρός,

της λευτεριάς ο φίλος

λαοί που σμίγουν. 

 

Πάρα Ελένη

Ανθρώπου χορός

Ουτοπία και πράξη

Ελευθερία

 

Πολυκανδριώτη Αστερόπη

Κρίνα σε νερό

Περιστέρι που ψέλνει

Ελευθερία

 

Ρόκα Σοφία

Χρυσό το κλουβί

Πορτούλα ολάνοιχτη

Ελευθερία

 

Σταματίου Λέττα

Βήματα μπροστά

Σπασμένες αλυσίδες

Στο φως οδεύει

 

Σωφρονίου Δήμητρα

Το περιστέρι

κρατάει κλαδί ελιάς

με περηφάνια 

«Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω…»

Κοτσαύτη Γιώτα

Τα παιδιά κι η Ειρήνη

Ένα πρωινό τα παιδιά του κόσμου θα ξυπνήσουν

και θ’ αρχίσουν να ψάχνουν την Ειρήνη.

Όταν τη βρουν, θα τριγυρνάνε μαζί της από γειτονιά σε γειτονιά,

κορίτσια κι αγόρια, μια μεγάλη χρωματιστή συντροφιά.

Θα περάσουν από πόλεις κι από χωριά, από βουνά κι από θάλασσες

κι όλα μαζί θα πλημμυρίσουν τη Γη φωνάζοντας:

«Όχι πια Πόλεμος! Όχι πια Πόλεμος!»

Θα γεμίσουν τις πλατείες, τα πάρκα, τις αλάνες.

Κι έτσι ούτε μία μικρή γωνιά δεν θα μείνει για Κείνον.

 

Μαζί τους τ’ αηδόνια θα τραγουδάνε τον πιο γλυκό τους σκοπό.

Και στον ουρανό θα πετάνε περιστέρια.

 

Στην Ειρήνη στεφάνι θα πλέξω.

Έτσι θα την εντοπίσουν πιο εύκολα. Πιο γρήγορα.

Τότε ο Πόλεμος θ’ αναγκαστεί ή ν’ αφήσει τ’ άρματά του

και να πάει μαζί τους ή για πάντα να εξαφανιστεί.

 

Μακαριάν Μαριάννα

Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω

Ό,τι διαλύθηκε ξανά να το φτιάξω

Αντί για βόμβες μπαλόνια να στείλω

Αντί για φόβο αγάπη να βρέξει

Στην ειρήνη θα γράψω τραγούδι

Τα παιδιά όταν ξυπνούν να το λένε

Να χορεύουν με τον ρυθμό του στην άμμο

και στο τέλος πύργους να χτίζουν

Και όσα ακούω πως γύρω μου πέφτουν

Όσα βλέπω το σκοτάδι να πνίγει

Θα φωνάζω μέχρι ν’ αλλάξουν

Φως αγάπη ειρήνη

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Ένα παιδί αφουγκράζεται μες την αγνότητα του κόσμου του.

Η χαρά στο χαμόγελο π’ αφήνει φέρνει την ειρήνη.

Λόγια αγάπη ευηχούν, στεργιώνουν στις ρίζες μιας κοινής ζωής,

κάτω απ’ τα δέντρα που παρατηρούν ανθίζουν την ειρήνη.

Μες τα αποκαΐδια, ουλές, λαβωματιές

κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου,

δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα,

βρίσκει οξυγόνο η ζωή, αναπνέει η ειρήνη.

Στεφάνι πλέκει τα πεφταστέρια πέρλες,

η καρδιά του άντρα που αγαπά.

Καλοκαίρι απόβραδο γεμίζει πόθο και έρωτα.

Ολόγιομο φεγγάρι η ειρήνη, στην αγκαλιά απλώνεται και στα μαλλιά της.

Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω, ως φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης

για τον πατέρα που γυρνάει πίσω μ’ ένα ζεμπίλια γεμάτο φρούτα.

 

Μπόικου Θεοδώρα

Η Ειρήνη είναι φυλακισμένη στον Μέλανα Δρυμό, βρίθει λαβωματιών με κόκκινο φόρεμα και μάγουλα βρεγμένα από το κλάμα. Οι σωτήρες της, τα παιδιά με την αγνή καρδιά και το φως στην ψυχή, θα την ανεβάσουν στον Ήλιο με τα μικρά χεράκια τους τα χαϊδεμένα από της μάνας τη στοργή. Λευκό φόρεμα θα την ντύσουν, στεφάνι στην Ειρήνη θα με βοηθήσουν να πλέξω, με μαγιάτικες ανεμώνες και δάφνινο νήμα στη λυγερόκορμη μέση. Τα περιστέρια θα την ταξιδεύουν στον ουρανό, να διασχίζει τους αιθέρες και να διαχέει το Φως της στην πλάση.

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω

με δάκρυ και χαμόγελο,

δάκρυ για όσους χάθηκαν στ’ όνομά της,

χαμόγελο για τα παιδιά που την αγαπούν.

Κι όσες φορές κι αν οι «μεγάλοι» της Γης το μαδήσουν,

ξανά και ξανά θα της πλέκω το στεφάνι.

Φλογερά Ελένη

Στεφάνι ειρήνης

Στην Ειρήνη στεφάνι θα πλέξω

από κλάδους ελιάς, θυμάρι, δυόσμο

και αγριολούλουδα πολλά.

Τον Πόλεμο να μεθύσω από τη μοσχοβολιά.

Να τον κάνω να ξεχαστεί.

Να μερέψει.

Να γονατίσει.

Και να υποσχεθεί πως θα κρύψει τα όπλα.

…αλλά το ξέρω καλά

 

Δεν είμαι ο Λένιν αλλά το ξέρω καλά ότι αυτός είναι ένας άδικος πόλεμος.

Δεν είμαι ο Μπρεχτ αλλά το ξέρω καλά ότι στο τέλος του πολέμου ο λαός, και στους νικητές και στους ηττημένους, θα πεινάει το ίδιο. Και μαζί τους και μεις που τώρα παρακολουθούμε αμέριμνοι.

Δεν είμαι ο Λειβαδίτης αλλά το ξέρω καλά πως, αν θέλω να λέγομαι άνθρωπος, δεν θα πρέπει ποτέ να σταματήσω να αγωνίζομαι για την ειρήνη και το δίκιο.

Δεν είμαι ιδιαίτερα έξυπνη αλλά το ξέρω καλά ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί ιμπεριαλιστές.

Δεν έχω πάει στρατό αλλά το ξέρω καλά ότι οι φαντάροι είναι παιδιά του λαού και δεν έχουν καμία δουλειά έξω από τα σύνορα.

Δεν έχω γεννήσει παιδιά αλλά το ξέρω καλά ότι καμιά μάνα δεν γεννάει τα παιδιά της  για να γίνουν κρέας για τα κανόνια.

Δεν είμαι στρατιωτικός αναλυτής αλλά το ξέρω καλά ότι η χώρα μου είναι γεμάτη με στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ και άρα αποτελεί στόχο ανά πάση στιγμή.

Δεν θυμάμαι το όνομα εκείνου του ποιητή που έγραφε γι’ αυτούς που δεν μίλησαν όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους και μετά ήρθαν και για κείνον αλλά το ξέρω καλά πως ό,τι ακούς στο σπίτι του γείτονα περίμενε και στο δικό σου.

Δεν είμαι ήρωας αλλά το ξέρω καλά ότι δεν έχω το δικαίωμα να σταματήσω να παλεύω για τον άγνωστο συνάνθρωπό μου που αυτή την ώρα το σπίτι του βομβαρδίζεται, γιατί καλά το ξέρω και αυτό: πως, όταν θα βομβαρδίζουν το  δικό μου σπίτι, κάποιος άλλος άνθρωπος, σε κάποιο άλλο μέρος της γη, θ  αγωνίζεται για μένα…

Λαζάρου Ιωάννα