Τρίστιχα για την ελευθερία

 

Ανθίμου Μαρία

Λευκό φουστάνι

Αναπνοή εκπνοή

Ελευθερία 

 

Ευθαλίδου Σοφία

Ελευθερία

Πώς είπα τ’ όνομά σου

Και δεν κάηκα

 

Ζώρζου Ιωάννα

Με κλώνια ελιάς

Τα πουλιά τραγουδάνε

Χαίρε λευτεριά

 

Καραχλέ Μαρίνα

Λευτεριάς αγών

Ήρωες γεννημένοι

Δούλωσιν νικούν

 

Κοντόγιαννου Ζωή

Ελευθερία

Χαρά σκορπά στη ζωή

Λευκοντυμένη

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Ελευθερία:

τις αλυσίδες να σπας

χωρίς δισταγμό.

 

Λύχνου Πέπη

λευτεριάς κραυγή

στα φτερά του μήνυμα

αηδόνι φέρνει.

 

Μουτάφη Καλλιόπη

Φωτιά με καίει

Την αλυσίδα κόβω

Ελευθερία

 

Μπασούρης Κωνσταντίνος

Ανάσα βαθιά

Λεύτερος ταξιδεύω,

Αδάμαστος νους.

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Λευτεριά ποθώ

Στου κόσμου το αγιάζι

Αντιστέκομαι

 

Μπόικου Θεοδώρα

Αγία Λαύρα.

Σταυρός λευκή μπλε θωριά

Ευ αγγέλεται

 

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Σκιάξε τη σκλαβιά

Ω ρήγισσα Λευτεριά

Η καρδιά κράζει

 

Νίκου Μαρία

Σκλαβιάς ο εχθρός,

της λευτεριάς ο φίλος

λαοί που σμίγουν. 

 

Πάρα Ελένη

Ανθρώπου χορός

Ουτοπία και πράξη

Ελευθερία

 

Πολυκανδριώτη Αστερόπη

Κρίνα σε νερό

Περιστέρι που ψέλνει

Ελευθερία

 

Ρόκα Σοφία

Χρυσό το κλουβί

Πορτούλα ολάνοιχτη

Ελευθερία

 

Σταματίου Λέττα

Βήματα μπροστά

Σπασμένες αλυσίδες

Στο φως οδεύει

 

Σωφρονίου Δήμητρα

Το περιστέρι

κρατάει κλαδί ελιάς

με περηφάνια 

«Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω…»

Κοτσαύτη Γιώτα

Τα παιδιά κι η Ειρήνη

Ένα πρωινό τα παιδιά του κόσμου θα ξυπνήσουν

και θ’ αρχίσουν να ψάχνουν την Ειρήνη.

Όταν τη βρουν, θα τριγυρνάνε μαζί της από γειτονιά σε γειτονιά,

κορίτσια κι αγόρια, μια μεγάλη χρωματιστή συντροφιά.

Θα περάσουν από πόλεις κι από χωριά, από βουνά κι από θάλασσες

κι όλα μαζί θα πλημμυρίσουν τη Γη φωνάζοντας:

«Όχι πια Πόλεμος! Όχι πια Πόλεμος!»

Θα γεμίσουν τις πλατείες, τα πάρκα, τις αλάνες.

Κι έτσι ούτε μία μικρή γωνιά δεν θα μείνει για Κείνον.

 

Μαζί τους τ’ αηδόνια θα τραγουδάνε τον πιο γλυκό τους σκοπό.

Και στον ουρανό θα πετάνε περιστέρια.

 

Στην Ειρήνη στεφάνι θα πλέξω.

Έτσι θα την εντοπίσουν πιο εύκολα. Πιο γρήγορα.

Τότε ο Πόλεμος θ’ αναγκαστεί ή ν’ αφήσει τ’ άρματά του

και να πάει μαζί τους ή για πάντα να εξαφανιστεί.

 

Μακαριάν Μαριάννα

Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω

Ό,τι διαλύθηκε ξανά να το φτιάξω

Αντί για βόμβες μπαλόνια να στείλω

Αντί για φόβο αγάπη να βρέξει

Στην ειρήνη θα γράψω τραγούδι

Τα παιδιά όταν ξυπνούν να το λένε

Να χορεύουν με τον ρυθμό του στην άμμο

και στο τέλος πύργους να χτίζουν

Και όσα ακούω πως γύρω μου πέφτουν

Όσα βλέπω το σκοτάδι να πνίγει

Θα φωνάζω μέχρι ν’ αλλάξουν

Φως αγάπη ειρήνη

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Ένα παιδί αφουγκράζεται μες την αγνότητα του κόσμου του.

Η χαρά στο χαμόγελο π’ αφήνει φέρνει την ειρήνη.

Λόγια αγάπη ευηχούν, στεργιώνουν στις ρίζες μιας κοινής ζωής,

κάτω απ’ τα δέντρα που παρατηρούν ανθίζουν την ειρήνη.

Μες τα αποκαΐδια, ουλές, λαβωματιές

κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου,

δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα,

βρίσκει οξυγόνο η ζωή, αναπνέει η ειρήνη.

Στεφάνι πλέκει τα πεφταστέρια πέρλες,

η καρδιά του άντρα που αγαπά.

Καλοκαίρι απόβραδο γεμίζει πόθο και έρωτα.

Ολόγιομο φεγγάρι η ειρήνη, στην αγκαλιά απλώνεται και στα μαλλιά της.

Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω, ως φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης

για τον πατέρα που γυρνάει πίσω μ’ ένα ζεμπίλια γεμάτο φρούτα.

 

Μπόικου Θεοδώρα

Η Ειρήνη είναι φυλακισμένη στον Μέλανα Δρυμό, βρίθει λαβωματιών με κόκκινο φόρεμα και μάγουλα βρεγμένα από το κλάμα. Οι σωτήρες της, τα παιδιά με την αγνή καρδιά και το φως στην ψυχή, θα την ανεβάσουν στον Ήλιο με τα μικρά χεράκια τους τα χαϊδεμένα από της μάνας τη στοργή. Λευκό φόρεμα θα την ντύσουν, στεφάνι στην Ειρήνη θα με βοηθήσουν να πλέξω, με μαγιάτικες ανεμώνες και δάφνινο νήμα στη λυγερόκορμη μέση. Τα περιστέρια θα την ταξιδεύουν στον ουρανό, να διασχίζει τους αιθέρες και να διαχέει το Φως της στην πλάση.

Μυλωνά Κωνσταντίνα

Στην ειρήνη στεφάνι θα πλέξω

με δάκρυ και χαμόγελο,

δάκρυ για όσους χάθηκαν στ’ όνομά της,

χαμόγελο για τα παιδιά που την αγαπούν.

Κι όσες φορές κι αν οι «μεγάλοι» της Γης το μαδήσουν,

ξανά και ξανά θα της πλέκω το στεφάνι.

Φλογερά Ελένη

Στεφάνι ειρήνης

Στην Ειρήνη στεφάνι θα πλέξω

από κλάδους ελιάς, θυμάρι, δυόσμο

και αγριολούλουδα πολλά.

Τον Πόλεμο να μεθύσω από τη μοσχοβολιά.

Να τον κάνω να ξεχαστεί.

Να μερέψει.

Να γονατίσει.

Και να υποσχεθεί πως θα κρύψει τα όπλα.

…αλλά το ξέρω καλά

 

Δεν είμαι ο Λένιν αλλά το ξέρω καλά ότι αυτός είναι ένας άδικος πόλεμος.

Δεν είμαι ο Μπρεχτ αλλά το ξέρω καλά ότι στο τέλος του πολέμου ο λαός, και στους νικητές και στους ηττημένους, θα πεινάει το ίδιο. Και μαζί τους και μεις που τώρα παρακολουθούμε αμέριμνοι.

Δεν είμαι ο Λειβαδίτης αλλά το ξέρω καλά πως, αν θέλω να λέγομαι άνθρωπος, δεν θα πρέπει ποτέ να σταματήσω να αγωνίζομαι για την ειρήνη και το δίκιο.

Δεν είμαι ιδιαίτερα έξυπνη αλλά το ξέρω καλά ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί ιμπεριαλιστές.

Δεν έχω πάει στρατό αλλά το ξέρω καλά ότι οι φαντάροι είναι παιδιά του λαού και δεν έχουν καμία δουλειά έξω από τα σύνορα.

Δεν έχω γεννήσει παιδιά αλλά το ξέρω καλά ότι καμιά μάνα δεν γεννάει τα παιδιά της  για να γίνουν κρέας για τα κανόνια.

Δεν είμαι στρατιωτικός αναλυτής αλλά το ξέρω καλά ότι η χώρα μου είναι γεμάτη με στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ και άρα αποτελεί στόχο ανά πάση στιγμή.

Δεν θυμάμαι το όνομα εκείνου του ποιητή που έγραφε γι’ αυτούς που δεν μίλησαν όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους και μετά ήρθαν και για κείνον αλλά το ξέρω καλά πως ό,τι ακούς στο σπίτι του γείτονα περίμενε και στο δικό σου.

Δεν είμαι ήρωας αλλά το ξέρω καλά ότι δεν έχω το δικαίωμα να σταματήσω να παλεύω για τον άγνωστο συνάνθρωπό μου που αυτή την ώρα το σπίτι του βομβαρδίζεται, γιατί καλά το ξέρω και αυτό: πως, όταν θα βομβαρδίζουν το  δικό μου σπίτι, κάποιος άλλος άνθρωπος, σε κάποιο άλλο μέρος της γη, θ  αγωνίζεται για μένα…

Λαζάρου Ιωάννα

 

«Την Άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις;»

 

Αναγνωστοπούλου Ματίνα

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις; Έχεις το ξύπνημα του ήλιου να χαϊδεύει τις μέρες σου και χρώματα να ρέουν απ’ τον ουρανό ως τον κήπο σου. Σπόροι νεκροί σκάνε στο χώμα και φέγγει ξανά απ’ την πατρίδα της πίκρας. Η θάλασσα γελά με ταξιδιάρικα κύματα και μικρές μπόρες ζωντανεύουν ορμητικούς χείμαρρους να ξεδιψάσεις τα βάθη σου. Τα χελιδόνια επιστρέφουν στην ίδια φωλιά και το κελάηδισμα του σπίνου προπομπός αναπάντεχης σοδειάς γίνεται. Άκου τη μουσική των χαιρετισμών του αγγέλου να ευφρανθείς, να ανεβείς, να πιαστείς στα φτερά του.

Άνοιξη, αναμμένες λαμπάδες στη μέση της νύχτας, πρόσκληση στο κοινό τραπέζι της ζωής που πατά τον θάνατο. Πάλλευκοι κρίνοι και άγριες ίριδες πάνω από τις ξερολιθιές κοινωνούν λόγια μαγικά στις παπαρούνες που βάφτηκαν εξ αιμάτων της χαράς και της λύπης σου.

Φόρα στεφάνια πολύχρωμα φιλιά φυλαχτό από μάτι κακό και κράτα σταθερή την πυξίδα σου στην εαρινή ισημερία.

Δες την άνοιξη που ταπεινή εναποθέτει τα δώρα της πρόσφορα σε μυστική λειτουργία. Ζήτα και θα σου δοθεί η χάρη να δεις τ’ αγριόχορτα να σκάνε στη μέση του βράχου. Μόνο θυμήσου ν’ αφήσεις ένα ανοιχτό παράθυρο ελπίδας στα καινούργια μαντάτα και ν’ αναστήσεις δικό σου άνεμο αντίστασης.

 

Ανθίμου Μαρία

Οι κόρες της Άνοιξης

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις από το φλοράλ φουστάνι σου να βάλεις. Μια εκδρομή χωρίς βροχή, βαστώντας στο χέρι καλάθι με καλούδια για ένα πικ-νικ στην εξοχή. Ο γαλάζιος ουρανός, μοτίβο τα λίγα συννεφάκια ένα εδώ κι ένα εκεί, χαρταετοί γεμάτος. Ο ανοιξιάτικος ήλιος ζεσταίνει όσο-όσο χωρίς να κατακαίει.

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις; Αλλάζει η διάθεση, σου τάζει χαμόγελο στο προσωπάκι, τέλος στην κλεισούρα, και όλα πλέον να πνέουν αισιόδοξα.

Στην τελική, την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις; Να φέρει τις κόρες της, την Αισιοδοξία και την Ειρήνη.

Ούτε τιτιβίσματα, ούτε εκδρομές. Φέτος η άνοιξη προβάλλει κουρασμένη. Αιχμάλωτη στην απειλή του πολέμου, μελαγχολική, με φουσκωμένα μάτια, δακρυσμένα. Γλυκιά μου κοπέλα. θα έρθεις όπου να ‘ναι, στο κατώφλι ακούω τα βήματά σου. Αν πρέπει να ζητήσω κάτι Άνοιξή μου, σε εκλιπαρώ να μιλήσεις με τη μάνα Γη, να κάνει το θαύμα της και να σώσει την ύστατη τις αγαπημένες μας κόρες.

Σκούπισε τα δάκρυα, βάλε το ολομέταξο φουστάνι, άφησε λυτά τα μακριά μαλλιά σου, βάλε στεφάνι κι εκείνες τις κόκκινες παπαρούνες που σε φωτίζουν. Φόρεσε το πιο δυνατό σου χαμόγελο και μπες στο παλάτι του κόσμου με δύναμη, να ορίσεις το μέλλον ένα με την αναγέννηση της φύσης.

Στην τελική, στο σήμερα, την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις; Αισιοδοξία και Ειρήνη.

 

Μπιτή Αλεξάνδρα

Η νέα αρχή

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις. Έχεις το χαμόγελο της φύσης που ξυπνάει. Τα λουλούδια ανθίζουν, τα ζωάκια βγαίνουν από τη χειμερία νάρκη. Νέα πλάσματα γεννιούνται, κάνουνε μανάδες και κουλουριάζονται στην πιο ζεστή αγκαλιά του χρόνου. Πλέκεται ο ήλιος στα σοκάκια των δέντρων χαϊδεύοντας τα κλαδιά τους. Στο φως του ήλιου αντικρίζεις τη δύναμη του Θεού. Ζεσταίνει όλη την πλάση. Κάθε κύτταρο της γης ζωντανεύει, ανοίγει τα μάτια του, την καρδιά του. Παίρνει καινούργιο οξυγόνο από τον γλυκό νοτιά που φυσάει στα πέλαγα των ωκεανών. Πετάει από πάνω του όλα τα μάλλινα και βαριά πανωφόρια του χειμώνα, καλωσορίζοντας τη νέα αρχή. Οι πιο όμορφες σονάτες ακούγονται από άκρη σε άκρη. Τα πουλιά εξυμνούν με το κελάηδισμα τους τον Δημιουργό τους. Η «καλημέρα» που ακούγεται στους δρόμους έχει τα χρώματα από τους μπαχτσέδες που βγάλανε νέα σοδειά. Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις. Έχεις όλο τον κόσμο στα πόδια σου, να αναγγέλλει τη χαρά της αναγέννησης.

 

Μπόικου Θεοδώρα

Το τρίτοξο επιτοίχιο ρολόι εργαζόταν αδιάκοπα και υπομονετικά. Η Μητέρα Φύση συγκατένευσε στη βασίλισσα του Χιονιού και εκείνη τύλιγε αργά και χαριτωμένα τα λευκά της χαλιά. Οι νεράιδες της Άνοιξης με τις πολύχρωμες φορεσιές τους ξυπνούσαν αργά από τον λήθαργο του Χειμώνα. Τα χέρια τους τέντωναν, τα μάτια τους ανοιγόκλειναν, χασμουριούνταν νωχελικά. Το μυρωδάτο αεράκι της επανέφερε στην τρέχουσα επαφή τους. Με το ραβδί τους ξεπρόβαλλαν στο Άνοιγμα της Φύσης. Μπουμπούκι στα κλαδιά, δροσόπνοο γρασίδι, κελαηδήματα πουλιών, καμπουρίτσες στη γη έτοιμες για να σκάσουν τα κεφαλάκια τους, σπορά γερή για να ανθίσει τη Ζωή. Ηλιοκράτορας σύμμαχος τους στην αθόρυβη και αφανή βιοτή, να μεγαλώσουν οι ρίζες τους, να αντρειώσουν οι μίσχοι τους, να μελίσουν οι στήμονες και οι κάλυκες τους. Χρώματα, αρώματα, παράθυρο φύλλα με ζουμπούλια, βιολέτες. Παντζούρια στερεωμένα στις άκρες παραμερίζουν, να εισέλθει το Φως και να πλημμυρίσει τα δωμάτια με εκείνη την καθάρια πνοή. Γέλια, Έρωτας, Ζωή. Έαρ ουράνιο, Έαρ βασιλόφωτο, Εαρ Αγγελικό. Την Άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις!

 

Σωτηροπούλου Ρούλα

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις, τι παραπάνω μπορείς να ζητήσεις από αυτό που ξυπνάει τα ρουθούνια και χρωματίζει τα μάτια. Ένα βλέμμα γύρω κι όλα τα μέσα σου γεμίζουν χαρά. Μια ανάσα κι η μοσχοβολιά ταξιδεύει ως την ψυχή σου. Ένα καλωσόρισμα πουλιών στα γνώριμα μέρη. Ένα καθαρό γαλάζιο στον καμβά τ’ ουρανού. Κι ένα ουράνιο τόξο στην παλέτα της γης. Ξύπνημα από όνειρα κρύα. Ψίθυροι καρδιάς και όρκοι αιώνιας αγάπης. Ευλογία θεϊκή στης γης τα γεννητούρια. Δάκρυα ποτιστικά, κουβεντολόι με τις δεκαοχτούρες γι’ αυτά (ή γι’ αυτούς) που έρχονται από μακριά. Τι παραπάνω να ζητήσει κανείς την άνοιξη, όταν η πλάση χορεύει το τανγκό της ζωής καλεσμένη στη γιορτή των χαρταετών; Ίσως το αντάμωμα να γίνεται με όρους ειρήνης;

Χρυσοπούλου Βέτα

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις;

Ο ήλιος λάμπει φωτεινός, τα αγριολούλουδα ανθίζουν. Για δες τον καταπράσινο κάμπο, την αμυγδαλιά που ντύθηκε νύφη με τα λευκά της άνθη στολισμένη. Τα δέντρα γεμίζουν με καρπούς, οι άνθρωποι χαίρονται τη φύση, τα παιδιά παίζουν στις αυλές. Φλερτάρει ο ήλιος με την άνοιξη, μια αγάπη δροσερή γεννιέται, πολλά χαμόγελα χαρίζουν, λιώνουν τα τελευταία χιόνια.

Την άνοιξη τι άλλο να ζητήσεις;

 

Άνθη αμυγδαλιάς

 

Ο ήλιος έλιωσε το τελευταίο χιόνι στις στέγες των σπιτιών, το παγωμένο ρυάκι άρχισε να κυλά και πάλι στην άκρη του κήπου.

Μικρά, φρέσκα, πράσινα φυλλαράκια σκάνε στους κορμούς των δέντρων, τρυφερά ροζ και λευκά άνθη ξεπετάγονται εδώ κι εκεί. Ανοίγουν τα πέταλα τους δειλά. Μια αφορμή Άνοιξης, αναποφάσιστα εισβάλλει μέσα στον χειμώνα και του ζητά να τελειώσει οριστικά.

ρόδινο χρώμα

της άνοιξης ελπίδα,

ξύπνημα της γης.

Ένα ροδί σύννεφο από πέταλα κάλυψε τον ορίζοντα, γλυκιά ευωδιά σκόρπισε στον αέρα.

Ο πρώτος κοκκινολαίμης κελαηδά.

Αικατερίνη Ναζλή

 

 

 

 

 

«Τον Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς»

 

Θεοδωρίδου Αναστασία

Έριξε το βλέμμα της στη γλάστρα που βρισκόταν μήνες τώρα πάνω στο περβάζι. Ήταν άνοιξη ακόμη όταν την αγόρασε για να φυτέψει εκείνο το βιγονάκι που της είχε πάρει δώρο. Μπορεί, βέβαια, η ίδια να μη συμπαθούσε και πολύ τις βιγόνιες, άρεσαν όμως σ’ εκείνον κι αυτό ήταν το μόνο που είχε σημασία. Κι όμως, εποχές ολόκληρες μετά, η γλάστρα στεκόταν ακόμη στο σημείο που την είχε ακουμπήσει τότε. Αμετακίνητη κι αδειανή. Κοίταξε γύρω της. Το ίδιο το σπίτι μαρτυρούσε πού είχαν ξοδέψει τον χρόνο τους τόσους μήνες κι έμεινε η βιγόνια να μαραίνεται. Τόσες ετοιμασίες, τόσα σχέδια, τόσος κόπος, έμοιαζαν τώρα ώρες χαμένες. Χαμένες κι οι μέρες που ακολούθησαν. Βδομάδες ολόκληρες, μερικές φορές, που ‘μοιαζαν λες κι η ζωή η ίδια είχε μπει σε παύση. «Όχι πια» είπε σχεδόν μουρμουρίζοντας και σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ, άρπαξε τη γλάστρα από το περβάζι κι έφυγε. Λίγες εβδομάδες μετά, η ολοζώντανη μοβ πρίμουλα, που έστεκε καμαρωτή στη γλάστρα, ήταν πια το απόλυτο σημείο αναφοράς της. «Τον Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς» έλεγε κάθε χρόνο η γιαγιά η Δέσπω. Τι κι αν δεν κατάφερε να τη νικήσει την παροιμία ολόκληρη. Το πρώτο φυτό που είχε φυτέψει ποτέ μόνη της ήταν εκεί, ζωντανό και καταπράσινο. Κι αυτό προς το παρόν της έφτανε.

 

Κοντόγιαννου Ζωή

«Τον Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς» έλεγε η γιαγιά και σταυροκοπιόταν.

«Μα είναι δυνατόν εσύ να παντρευτείς Φλεβάρη; Καλά κουκούτσι μυαλό δεν έχετε αυτουνού του καιρού! Ακούς εκεί πράματα; Χάθηκαν τόσοι μήνες;»

«Δεν γίνεται άλλον μήνα, βρε γιαγιά. Εξάλλου ο Φλεβάρης είναι ο μήνας των ερωτευμένων…»

«Ερωτευμένων και κουραφέξελα! Εδώ το λέει ξεκάθαρα: Φλεβάρη να μη στεφανωθείς. Κάτι ήξεραν οι παλιοί. Εσείς κυνηγάτε αμερικάνικα έθιμα.»

«Βρε γιαγιά, σύνελθε. Εμείς δεν λογαριάζουμε τέτοιου είδους προκαταλήψεις. Άσε που κλείσαμε και τα εισιτήρια για το γαμήλιο ταξίδι.»

«Τίποτα! Τίποτα! Άχυρο τα μυαλά σας» έλεγε η γιαγιά και συνέχεια μούτρωνε.

Πιο πολύ θύμωνε βέβαια γιατί δεν της γινόταν το χατίρι. Όταν καμιά φορά την έβλεπα μελαγχολική, τη ρωτούσα τι συμβαίνει κι εκείνη απαντούσε:

«Τίποτα. Έχω τα ψυχολογικά μου.»

Τη λυπόμουν αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Ώσπου μια μέρα τη ρώτησα:

«Γιαγιά, βάζεις στοίχημα;»

«Τι στοίχημα;»

«Θα παντρευτώ τον Γιώργο τον Φλεβάρη και θ' ανατρέψουμε την παροιμία. Τι λες; Πάει;»

Η γιαγιά με κοίταξε σκεφτική.

«Εντάξει, πάει. Αλλά αν το κερδίσω, θα φας ένα χέρι ξύλο.»

«Αν το κερδίσω όμως εγώ;» ρώτησα γεμάτη περιέργεια.

«Τότε θα έχεις κερδίσει μια ευτυχισμένη ζωή.»

Πριν λίγες μέρες κλείσαμε με τον Γιώργο δεκαέξι χρόνια γάμου. Στην αγκαλιά μας βρίσκονται τέσσερα υπέροχα παιδιά.

Η γιαγιά ήταν στο σπίτι μας. Με πλησίασε.

«Κέρδισες το στοίχημα» μου είπε. «Τον Φλεβάρη να μη φυτέψεις, μα να στεφανωθείς, γιατί μέσα από την αγάπη, ζωή ευτυχισμένη θα χαρείς. Οι άνθρωποι όλα μπορούμε να τ' ανατρέψουμε.» 

 

«Καλωσορίζω τον Φλεβάρη!»

 

Ανθίμου Μαρία

Καλεντάρι στη δεύτερη στροφή καλωσορίζει τον Φλεβάρη.

Κρατάει ζουμερές καρδούλες και κόκκινα κεριά.

Και στα χέρια του ανθίζει μυγδαλιά πικραμένη.

Κι αν κουτσαίνει στο διάβα του, κόρες τον βαστάζουνε αγκαλιά.

Είναι μήνας που τρέλαναν οι Θεοί.

Τον ποτίσανε νέκταρ κι αμβροσία.

Τον έζωσαν με ντέφια και παραλλαγές να στήνεται γιορτή.

Καλωσορίζω τον Φλεβάρη.

Φέρε αγάπη, σκόρπισε γέλιο,

ντύσε με χάρη μυγδαλέλαιου την καθημερινή σκουριά,

φλεβάρισε λάμψη, πάρτι στην ελπίδα!

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Προσδοκίες

Καλωσορίζω τον Φλεβάρη

με την ελπίδα στο 'να μου χέρι.

Στ’ άλλο κρατάω μιαν ανθισμένη μυγδαλιά.

Κι εύχομαι να προλάβει

-τούτη τη χρονιά-

να καρπίσει.

 

Μπασούρης Κωνσταντίνος

Λευκή ελπίδα

Σιμώνει του Χρόνου ο Βενιαμίν,

ντυμένες στα λευκά οι μυγδαλιές.

Ξεπροβάλλουν τ’ άνθη τους,

καρτερούν τον καρπό τους να χαρίσουν.

Καλωσορίζω τον Φλεβάρη με χαμόγελο

και μια κρυφή ελπίδα,

λευκή κι αγνή σαν το χιόνι,

πως όπου να 'ναι

το μέσα μας θ' ανθίσει.

 

Μπούρα Νένα

Φλεβάρη, κουτσοφλέβαρε, γεμάτος σερπαντίνες είσαι, μάσκες και άνθη αμυγδαλιάς. Διόλου δεν μας ξεγελάς κι ας χορεύεις στους χορούς των καρναβαλιών ντυμένος αρλεκίνος, αληθινός είσαι και καθαρός όπως το αμάλαγο, απάτητο χιόνι.

Έλα, δως μας φιλιά που μυρίζουν,

άγουρο μύγδαλο, χαλβά και λαγάνα.

Σε προσμένω με καρδιά μικρού παιδιού που σφιχταγκαλιάζει τον χαρταετό του.

Σε προσμένω σαν ερωτευμένο κορίτσι που προσδοκά την αγάπη.

Καλωσορίζω τον Φλεβάρη!

 

Νάνη Παρασκευή

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη

Ο Φλεβάρης

παγώνει τον χειμώνα

χαμογελά

κι ο κότσυφας

αρχίζει το τραγούδι

σύντομα

θα αρμενίσει

την άνοιξη

βρέχει

άνθη αμυγδαλιάς

στο πρόσωπό μου

γίνομαι πάλι παιδί

 

Ρώμα Μένια

Καλώς ήρθες, Φλεβάρη

Μέσα στην καρδιά του χειμώνα

ο έρωτας ζεσταίνει τις καρδιές μας.

Μ’ ένα τυχαίο άγγιγμα

δίνει ζωή στην ψυχή μας.

Τα όνειρα γίνονται πάλι.

Η μέρα ανοίγει.

Και μαζί ανοίγει η διάθεση για φως και δημιουργία.

Θα είμαστε εκεί,

κάθε μέρα, να δίνουμε ανάσα

και τα χνότα μας να δημιουργούν αγάπη.

Μέσα στο κρύο και στα χιόνια

ν’ ασπρίσει το μέρος της καρδιάς μας.

Φλεβάρη, πρόσεξε να 'σαι καλός μαζί μας,

πονέσαμε πολύ!

 

Σάββα Μαρία

Ο Φλεβάρης ήρθε απ’ το τζάμι της κουζίνας.

Κάθισε δίπλα στη γιαγιά και της κάνει παρέα.

Χτυπάει η καμπάνα, σταυροκοπιέται ο παππούς.

Πρώτη του μήνα, του Άι Τρύφωνα.

«Καλωσορίζω τον Φλεβάρη με υγεία» αναφωνεί η γιαγιά.

Το βάζο ντύθηκε αμυγδαλιά και γέμισε η ψυχή.

Χιονοστιβάδες πέφτουν, το τζάκι καίει,

μασκαράδες σεργιανίζουν στο χωριό.

Τραγούδια γιορτής, πανηγύρι μεγάλο.

Για δες τι σου κάνει ο κουτσός,

ζεσταίνει καρδιές και σμίγει ανθρώπους.

Του γλεντιού ο μήνας.