Σεπτέμβρης

 

Όσο κι αν πάτησα στην άμμο,

όσο κι αν ξόδεψα στον ήλιο σου, ουρανέ μου,

στη θαλπωρή του φθινοπώρου,

σαν το τρεμάμενο πουλί,

αδημονώ για να κουρνιάσω.

Και τούτο τον Σεπτέμβρη θα ’θελα

να ’μουν δροσοσταλίδα στα κίτρινα φύλλα,

να ’μουν αεράκι δροσερό στο θρόισμα των δέντρων.

Το πρώτο φεγγάρι του φθινοπώρου θα ’θελα να ’μουν.

Ο ήλιος στην άκρη του ορίζοντα.

Να ’μουν το κύμα που χαϊδεύει την άμμο.

Θα ’θελα  να ’μουν η πρώτη σταγόνα στο πατητήρι

και να μεθύσω στο άρωμα του χινοπώρου.

Σεπτέμβρη μου!

Αναστασία Κασσελούρη

 

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του 9ου κύκλου του εργαστηρίου συγγραφής.

«Τον Σεπτέμβρη εύχομαι…»

 

Τον Σεπτέμβρη εύχομαι

Να γρατζουνάω το χαρτί

Με πιο πολλές λέξεις

Οι λέξεις μου να γίνονται φωνές

Γλώσσες μακρινών πολιτισμών

Να μεταφέρουν φως, ελπίδα

Αγάπη και στοργή

Να παίζουν με μαγεμένες κορδέλες

Που ζωγραφίζουν ουράνια τόξα

Και γεφυρώνουν

Το καλό με το κακό

Και τα δύο σχηματίζονται

Στις δύο άκρες μιας γλώσσας

Της γλώσσας Μου

 

Κωνσταντίνα Βαγγάλη

 

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του 9ου κύκλου του εργαστηρίου συγγραφής.

 

 

Σεπτέμβρης

 

Αργυροπούλου Βασιλεία

Για τον Σεπτέμβρη που αγαπώ

Στα μαλλιά χρυσοκόκκινα φύλλα

ασημένιες σταλαγματιές στα μάγουλα

νοσταλγώ τ’ ανθισμένα γιασεμιά

υγρό το χώμα που πατώ

μια μυρωδιά γλυκόξινου μούστου γαργαλάει τα ρουθούνια

σύννεφα ρουφούν το φως απ’ τα ξανθισμένα γέλια

Μισόκλειστα παράθυρα στον ήλιο

χαιρετώ την αρμύρα

στο βλέμμα σου

στον τελευταίο παφλασμό της θάλασσας στα βράχια

Δρόσισε

Μπαίνω μέσα

Άρχισα να νιώθω την αλλαγή στον αέρα…

 

Καραχλέ Μαρίνα

Οδός Σεπτέμβρη

Οδός Σεπτέμβρη, αριθμός εννέα.

Άδειες καρέκλες, συντροφιά των τραπεζιών.

Μαρτυρούν τα μυστικά του καλοκαιρινού ήλιου,

του ξάστερου ουρανού, του φεγγαριού το χρώμα.

Μιλούν για χείλη που ενώθηκαν

στου κύματος τις νότες.

Δακρυσμένοι αποχαιρετισμοί, όρκων ανταλλαγές.

Σαν χαλί έστρωσε τα φύλλα ο αγέρας,

Κίτρινες, πορτοκαλί αποχρώσεις.

Μικρότερη η μέρα, μεγάλες προσδοκίες

του χειμώνα οι βραδιές

το καλοκαίρι να θυμούνται.

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Όταν μίλησαν τα φύλλα

Ο αέρας πέρασε

ανάμεσα απ’ τα δέντρα.

Τα φύλλα σάλεψαν,

στροβιλίστηκαν

κι έπεσαν στη γη.

 

«Μη λυπάσαι!»

είπαν στο καφετί αδέσποτο

με τα θλιμμένα μάτια.

«Πάντα όταν πεθαίνει κάτι,

κάτι καινούργιο γεννιέται.»

 

Άκουσε, δεν άκουσε ο σκύλος;

Ποιος ξέρει…

Κούρνιασε στο εγκαταλελειμμένο σπίτι,

έκλεισε τα βλέφαρα

κι ονειρεύτηκε την άνοιξη.

 

Μόσχοβα Γαρυφαλλιά

Προσεχώς Σεπτέμβρης

Οι πρώτες στάλες βροχής χτυπούν το τζάμι μου

Πονηρά μου κλείνουν το μάτι

Δεν σ’ ανοίγω Σεπτέμβρη

Τα βλέπω τα ζεστά γήινα χρώματά σου που αγκαλιάζουν το χώμα

μα εμένα με μεθάει ακόμα το γαλάζιο τ’ ουρανού

Νιώθω τα υγρά χνώτα σου

μα η αλμύρα στα μαλλιά μου τα ξεπλένει

Μη χτυπάς Τρυγητή μου να χαρείς

Έχω μέσα το καλοκαίρι

και θα μου το τρομάξεις

 

Μπαφούτσου Χρύσα

Γλυκέ μου Σεπτέμβρη!

Για να σε συναντήσω

πατώ σε μελένια φύλλα,

κι ανασαίνω τη φθινοπωρινή αύρα.

Σ’ αγκαλιάζω και μοσχοβολάς

μούστο και κανέλα.

Τα παιδιά σε χαιρετούν

Απ’ τα σχολειά

και τα κερνάς μουσταλευριά και γνώση.

 

Κεντώ το καλοκαίρι

στον καμβά της καρδιάς

και συναντώ την ηρεμία της φύσης.

Πόσο τρυφερά αποτυπώνεσαι

στον πίνακα των εποχών.

Σ’ αναζητώ και η ψυχή

πλημμυρίζει φως!

 

Νάνη Παρασκευή

Σεπτέμβρης

Όλα

Αρχίζουν να γίνονται

Κάπως πιο ήσυχα

Το κίτρινο υπόσχεται

Ακόμα λίγο καλοκαίρι

Και ντροπαλά

Φλερτάρει τον Σεπτέμβρη

Τώρα είναι

Που η φύση κάνει ποίηση

Κι όλοι φοράμε τα καλά μας

Καθώς οδεύουμε

Σε άλλη μια αντίστροφη μέτρηση

Να προϋπαντήσουμε

Μια ζωή

Που ακόμα δεν καταφέραμε.

 

Πάρα Ελένη

Φως Σεπτέμβρη

Εσύ με άγγιξες πρώτα∙

Έρχεσαι και σβήνεις απαλά το λευκό του καλοκαιριού.

Σε θέλω εδώ

Που αρχή θυμίζεις

Μα και τέλος

Λόγια μου τις δίνεις τις σκέψεις που χορεύουν

Κι όμορφα υπαινίσσεσαι τη συνέχεια.

Πες μου λοιπόν, τι θα γυρέψω φέτος

Στα πεσμένα σου φύλλα

Το υγρό το χώμα

Τον ουρανό που θα κρύβεται στα παιχνίδια των σύννεφων∙

Κι ένα αντίο που δεν θα ’ναι αντίο στα προηγούμενα θα πω.

 

Φλογερά Ελένη

Σεπτέμβρης

Πήρα κληματόβεργες και έπλεξα στεφάνι

το στόλισα με τσαμπιά από σταφύλια

και χρυσοκόκκινα φύλλα αμπελιού.

Σαν ήρθες στα καστανά σου τα μαλλιά

το στερέωσα.

Εσύ γλυκό φιλί με κέρασες

και υποσχέθηκες μέρες δροσερές και μυρωδάτες

σαν μπρούσκο κρασί.

Σεπτέμβρη σε ονόμασα!

 

Χατζηχάννα Έλενα

Σεπτέμβρης δήλωσε παρόν μ’ αλλιώτικος από τα πέρυσι, οι μυρωδιές που ανέθρεψαν τρεις γιους έχουνε σωπάσει, η ποδιά στέκει στον τοίχο αδειανή, κάτι σαν να προσμένει. Σεπτέμβρης μήνας ήρθε ξανά μα ας ήταν Καλοκαίρι, να καίγεται κάθε κακό κι η κυρά Νίκη του σπιτιού να φτιάχνει μπισκοτάκια. Να τρέχει για το φαγητό - κόκορας μακαρονάδα και να μαλώνει τον Αζόρ που μπερδεύεται στα πόδια της. Αχ, να ’ταν όλα όπως πριν κι ας ήταν και Σεπτέμβρης, να πέφτουν τα φύλλα στην αυλή... Βοήθα, Παναγιά μας.

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ελεφαντάκι…»

 

Αργυροπούλου Βασιλεία

Ρούφους το ελεφαντάκι

Μια φορά και έναν καιρό, κοντά σε ένα ποτάμι που κυλούσε στην άκρη μιας ζούγκλας, ζούσε ο Ρούφους το ελεφαντάκι με την οικογένειά του, τη μητέρα του και τα αδέρφια του. Πού τον έβρισκες, πού τον έχανες ο Ρούφους μαζί με τα αδέρφια του κυλούσε μέσα στις λάσπες στην όχθη του ποταμού και γέμιζε την προβοσκίδα του με νερό για να τα βρέχει και να ξεκαρδίζεται στα γέλια. Ήταν ο πιο σκανταλιάρης και ο πιο περίεργος από όλους. Πολλές φορές ξέφευγε από την ομάδα και έμπαινε μέσα στη ζούγκλα για εξερεύνηση. Πάντα όμως γύριζε πριν βραδιάσει. Ένα δειλινό όμως δεν γύρισε. Όλοι ανησύχησαν και άρχισαν να τον ψάχνουν.

«Ρούφους Ρούφους» φώναζε η μητέρα του. Πουθενά το ζωηρό μικρό.

Κανένας δεν έκλεισε μάτι εκείνο το βράδυ. Το ελεφαντάκι κινδύνευε μακριά από την οικογένειά του.

Ο Ρούφους όμως, όταν κατάλαβε πως νύκτωνε, ήταν ήδη χωμένος βαθιά μέσα στη ζούγκλα. Προσπαθούσε από το πρωί να ανακαλύψει από που άρχιζε το ποτάμι και έτσι ξέχασε να γυρίσει στην ώρα του. Εκεί που προσπαθούσε να βρει τον δρόμο να γυρίσει πίσω, άκουσε τους ήχους της ζούγκλας, φοβήθηκε και στάθηκε κρυμμένος πίσω από μία τεράστια φτέρη. Ευτυχώς οι «ήχοι» της ζούγκλας ήταν μία κουκουβάγια που μόλις είχε βγει από τη φωλιά της για να βρει φαγητό. Βλέποντας το ελεφαντάκι που έτρεμε από τον φόβο του σκέφτηκε να το βοηθήσει. Πέταξε δίπλα του και το οδήγησε πίσω στην οικογένειά του. Ο Ρούφους από εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να σταματήσει τις βόλτες μέσα στη ζούγκλα. Και έζησε εκείνος καλά και οι άλλοι καλύτερα.

 

Καραχλέ Μαρίνα

Ο γιγαντοελέφαντας

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σ’ ένα μέρος μαγικό ένας ελέφαντας. Ήταν τεράστιος, με μια πελώρια προβοσκίδα και δόντια τόσο μεγάλα που όλοι οι υπόλοιποι ελέφαντες έτρεμαν από τον φόβο τους. Κάθε φορά που τον συναντούσαν, έτρεχαν να κρυφτούν. Κι έμενε μόνος του. Στεναχωριόταν πολύ που δεν είχε έναν φίλο, να παίξει μαζί του και να μοιραστεί τα όνειρά του. «Μα δεν θέλω να κάνω κακό, εγώ τους αγαπώ! Γιατί με φοβούνται;» σκεφτόταν ένα βράδυ, που δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κοιτούσε τ’ αμέτρητα αστέρια στον ουρανό και τα δάκρυά του έτρεχαν ασταμάτητα.

Ξαφνικά άκουσε έναν περίεργο θόρυβο. Σαν πατημασιές ανθρώπων… Κι εκείνος ο γνώριμος ήχος του οπλίσματος, που είχε πληγώσει τον πατέρα του πριν χρόνια. Χωρίς δεύτερη σκέψη και με μια μεγάλη δρασκελιά, εμφανίστηκε αγριεμένος μπροστά στους κυνηγούς. Με μια γρήγορη κίνηση της προβοσκίδας του τους τύλιξε όλους μαζί μέσα σ’ αυτή. Τους ταρακουνούσε για ώρα. Εκείνοι, ζαλισμένοι και τρομοκρατημένοι καθώς ήταν, πέταξαν τα όπλα τους και τον παρακαλούσαν να τους ελευθερώσει. Τότε ο γιγαντοελέφαντας πήγε προς το ποτάμι και τους έριξε όλους μέσα.

Οι υπόλοιποι ελέφαντες, που παρακολουθούσαν τόση ώρα με κομμένη την ανάσα, άρχισαν να τον χειροκροτούν και να τον ευχαριστούν. Χόρευαν τριγύρω του κι όπως έστρεψε το κεφάλι του στον ουρανό, του φάνηκε πως ένα αστέρι του έκλεισε το μάτι και του γλυκοχαμογέλασε. Δεν θα ήταν ξανά μόνος του κι έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

 

Κοτσαύτη Γιώτα

Ένα ελεφαντάκι στο κεφάλι μου

«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα ελεφαντάκι που ήθελε ν’ αλλάξει τον κόσμο…»

«Ε, κυρία, κυρία, μ’ ακούς;»

«Μα… ποιος μιλάει;»

«Εγώ, το ελεφαντάκι.»

«Ποιο ελεφαντάκι;»

«Αυτό που θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο, ντε!»

Η συγγραφέας τσίμπησε το χέρι της. Όχι, δεν έβλεπε όνειρο.

«Σε παρακαλώ, θα πεις την ιστορία μου;»

«Πού είσαι; Γιατί δεν σε βλέπω;»

«Είμαι μέσα στο μυαλό σου. Τρύπωσα εκεί για να μπορέσω να σου μιλήσω.»

«Μα… πώς; Και γιατί;»

«Μεταμορφώθηκα σε σκέψη. Γιατί δεν θέλω να γίνω ένα ακόμα παραμύθι, θέλω να γράψεις την αλήθεια.»

Η συγγραφέας έμεινε για λίγο σκεπτική. Ήξερε πολύ καλά ότι με τη φαντασία και τη δύναμη της θέλησης πας παντού.

«Ωραία, λοιπόν. Πες μου. Τι θέλεις να γράψω;»

«Το είδος μας όλο και λιγοστεύει. Μας κυνηγάνε. Μας αρπάζουν Μας σκοτώνουν. Θα γίνεις η φωνή μας;»

Η συγγραφέας πήγε κάτι να πει, ότι γίνεται πόλεμος, ότι άνθρωποι υποφέρουν καθημερινά. Παιδιά πεθαίνουν από πείνα κι από αρρώστιες. Κακοποιούνται και βασανίζονται. Μα το μετάνιωσε. Άλλωστε ο πόνος δεν είναι ίδιος για όλα τα πλάσματα τούτου του κόσμου;

Κι έτσι έγραψε.

Και μπορεί το ελεφαντάκι να μην κατάφερε ν’ αλλάξει ακόμα τον κόσμο, όμως ίσως μπόρεσε να τρυπώσει στο μυαλό κι άλλων συγγραφέων…

 

Γιατί γράφω

 

Μήπως ξέχασα να σου πω καλημέρα ζωή

Μήπως ξέχασα να σου πω αντίο

Και οι γκρίζες γραμμές πότε θα γίνουν ουράνιο τόξο

Μου λες

Μήπως δεν μπόρεσα να χαρώ τον έρωτά σου

Μήπως ξέχασα να ζήσω τη ζωή σου

Και οι γκρίζες γραμμές πότε θα γίνουν στάχτη και μπούρμπερη

Πότε θα αναζωπυρωθούν άραγε

Μήπως μπορώ να αποστηθίσω τη στιγμή των άλλων με λίγα λόγια

Μήπως με τις αισθήσεις

Και οι γκρίζες γραμμές πότε θα ματώσουν

Πότε θα μπουν στον ρου της ιστορίας

Της δικής μου ιστορίας

Πότε θα πάρουν σάρκα και οστά                     

Πότε θα πάρουν το σχήμα του δικού μου κορμιού

Του δικού μου πάθους

Σε παρακαλώ λύτρωσέ με από τις εμμονές

Ίσως να γιατί γράφω

Σε παρακαλώ, μη μου στερέψεις ποτέ το μελάνι

 

Βασιλεία Αργυροπούλου

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

Τι είναι η Ποίηση

Μέρες χαλεπές.

Όνειρα μπερδεμένα σε πολύχρωμες κλωστές.

Σφαίρες τύψεων στο στήθος.

Σταγόνες πίκρας στις φλέβες.

Ο φόβος.

Πού κρύβεται;

Όχι στις λέξεις.

Στα πληγωμένα σώματα.

Στις σφιγμένες παλάμες.

Στο καψαλισμένο ψωμί στο τραπέζι.

Η ατμόσφαιρα με τις ροζ κουρτίνες.

Στο σιδερόφρακτο παραθυράκι του μπάνιου.

Το τρεχαλητό του πιτσιρικά, κρυμμένου στη κουκούλα του.

Το διαπεραστικό βλέμμα των αλλοδαπών.

Η ανάστροφη πορεία του περιπολικού.

Το βιαστικό όχι στο νεύμα του ταξιτζή.

Τα σπασμένα βραχιόλια.

Οι χάντρες που φιδογυρίζουν στο πεζοδρόμιο.

Το σιγανό κλάμα του μωρού, που είναι μόνο του.

Η ερημιά των δρόμων.

Οι φωτισμένες βιτρίνες της εποχής με νάιλον ρούχα.

Το κίτρινο φως της λάμπας, πάνω στο κεφάλι σου.

Τα βιαστικά βήματα, μέχρι το φαρμακείο.

Τα άγνωστα πρόσωπα των περαστικών πλάι σου.

Η οθόνη του λεωφορείου.

Το αγκομαχητό του.

Οι αλυσίδες που έσβησαν το κλείσιμο των βλεφάρων της Ντάλιας.

Η σπασμένη κούκλα δίπλα στον κάδο των απορριμμάτων.

Πράσινο φόντο στην αμηχανία

το λαμπερό βλέμμα της.

Τα σπασμένα χέρια της.

 

Μυρσίνη Καλογεροπούλου

 

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».

 

Τα βράδια οι Ποιητές

 

Τα βράδια οι Ποιητές

αφουγκράζονται τον ήχο απ’ τα σύννεφα

και με το βλέμμα τους τ’ ακολουθούν στα πιο μακρινά ταξίδια.

 

Έχουν αγάπη, υπομονή, ταπείνωση

κι αυτή τη βαθιά συναίσθηση

που μεταπλάθει τη δοκιμασία σε γνώση και τον πόνο σε δημιουργία.

 

Τα βράδια οι Ποιητές

αγκαλιάζουν τους ανθρώπους με τις λέξεις τους,

οι οποίες έχουν τόση αγιότητα σαν μητρική αποδοχή.

 

Σοφία Ευθαλίδου

Το κείμενο προέκυψε στα πλαίσια του εργαστηρίου «Διαβάζω, γράφω, μοιράζομαι, αλληλεπιδρώ».